III SA/Kr 1209/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi D. N. na postanowienie Wojewody z dnia 31 lipca 2013r. nr [ ] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata Z. B.-S. - Kancelaria Adwokacka, ul. [....] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 31 lipca 2013 r. Wojewoda, powołując się na art. 58 i 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) odmówił D. N. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. znak [...] orzekającej o wymeldowaniu D. N. oraz małoletnich dzieci O. N. i J. N. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. K w K. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach: Decyzją z dnia [...] 2013 r. znak [...] Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu D. N. oraz małoletnich dzieci O. N. i J. N. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. K w K. Decyzja powyższa została doręczona pełnomocnikowi D. N. – T. N. i odebrana osobiście przez pełnomocnika w dniu 8 marca 2013 r. W dniu 28 czerwca 2013 r. D. N. wniosła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, wyjaśniając, że decyzja została doręczona T. N., która nie otwiera korespondencji, a sama D. N. przebywała w tym czasie poza miejscem zamieszkania. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2013 r. Wojewoda, powołując się na art. 58 i 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) odmówił D. N. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. znak [...] orzekającej o wymeldowaniu D. N. oraz małoletnich dzieci O. N. i J. N. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. K w K. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że brak jest podstaw do przywrócenia uchybionego terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Niedbalstwo pełnomocnika strony obciąża natomiast samą stronę postępowania i nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej niedochowanie terminu do dokonania czynności procesowej. Pismem z dnia 9 września 2013 r. D. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie, podtrzymując stanowisko prezentowane na etapie postępowania administracyjnego, powołując się na swoją trudną sytuację rodzinną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i podnosząc, że skarżąca nie uprawodopodobniła, że naruszenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i brak jest podstaw uzasadniających jego uchylenie. W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że procesową podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 58 i 59 § 2 k.p.a. Zgodnie z powyższymi przepisami w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. Przesłanką konieczną uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu jest zatem w szczególności uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Przy ocenie braku winy organ powinien przyjmować obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy strony zachodzi tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a zatem przeszkoda miała charakter przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Te same reguły stosuje się do pełnomocnika strony postępowania administracyjnego, jeżeli pełnomocnik taki został ustanowiony. W postępowaniu administracyjnym D. N. ustanowiła pełnomocnika w osobie T. N., której udzieliła pełnomocnictwa na piśmie w dniu 19 grudnia 2012 r. Prawidłowo zatem działał organ pierwszej instancji dokonując doręczeń do rąk ustanowionego w sprawie pełnomocnika, stosownie do treści art. 40 § 2 k.p.a. Skarżąca nie podniosła ani we wniosku o przywrócenie terminu, ani w skardze do sądu administracyjnego żadnych okoliczności, które usprawiedliwiałby (uprawdopodabniałyby) brak winy pełnomocnika skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. znak [...]. Okoliczność, że pełnomocnik skarżącej ustanowiony w postępowaniu administracyjnym nie otwierał kierowanej do niego korespondencji, nie stanowi okoliczności mieszczącej się w przesłance braku winy w uchybieniu terminowi. Wręcz przeciwnie, okoliczność ta świadczy o rażącym niedbalstwie pełnomocnika skarżącej, które wyklucza możliwość wydania rozstrzygnięcia o przywróceniu uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Należy także podnieść, że T. N. brała czynny udział w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed organem pierwszej instancji, w szczególności w rozprawie administracyjnej w dniu 19 grudnia 2012 r., a następnie w dniu 11 stycznia 2013 r. zapoznała się z aktami sprawy. Aby dokonać powyższych czynności musiała zostać o nich powiadomiona, a zatem należy przyjąć, że otwierała kierowaną do niej korespondencję. Kierowane do niej przesyłki T. N. odbierała bowiem osobiście. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a co za tym idzie skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zarzuty skargi nie dotyczą w istocie kwestii odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, są irrelewantne dla dokonania oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Postanowieniem z 29 listopada 2013 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką. Na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Sąd orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w kwocie 240 zł wraz z kwotą podatku od towarów i usług przewidzianego dla tego rodzaju czynności w oparciu o art. 250 p.p.s.a. oraz § 2, § 18 ust. 1 lit. c) i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).