III SA/Kr 1210/15

Kraków, dnia 30 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu wniesionego przez J. K. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1210/15 w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1210/15, po rozpoznaniu złożonego przez J. K. wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, pozostawił wniosek bez rozpoznania. Referendarz Sądowy wskazał, że wobec złożenia przez J. K. wniosku na nieobowiązującym druku formularza, została ona wezwana do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, czego jednak nie uczyniła, co w rezultacie skutkowało podjętym rozstrzygnięciem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wobec wątpliwości co do skutecznego wezwania J. K. do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w dniu 25 lutego 2016 r. zarządził doręczenie jej aktualnego formularza PPF w celu jego wypełnienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Formularz i wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostały doręczone J. K. w dniu 14 marca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). J. K., pomimo wezwania, nie uzupełniła braków formalnych wniosku. Pismem z dnia 15 marca 2016 r. J. K. wniosła sprzeciw od zarządzenia Referendarza Sądowego z dnia 19 lutego 2016 r., ogólnie wskazując, że nie zgadza się z nim oraz wnosząc o jego uchylenie i przyznanie jej prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Natomiast stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania tej sankcji jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z art. 257 P.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy każdorazowo musi być poprzedzone badaniem, czy wniosek ten spełnia wszystkie wymogi formalne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie ulega wątpliwości, iż wnioskodawczyni nie nadesłała urzędowego formularza PPF, a zatem, że złożony przez nią wniosek obarczony był brakami formalnymi. Nie uczyniła tego również po wezwaniu jej do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, przy czym bezsporne jest, że owo wezwanie otrzymała w dniu 14 marca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Tym samym zachodziły podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 P.p.s.a. W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego było zasadne, co skutkowało utrzymaniem go w mocy na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a.