III SA/Kr 1212/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 4 lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem znak [...], z dnia 4 lipca 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 7 b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego K. S. na postanowienie Starosty z [...] 2016 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: postanowieniem z [...] 2016 r., znak: [...], Starosta "odmówił wznowienia postępowania w sprawie podziału działki nr [...] położonej w obrębie S, jednostka ewidencyjna S na działki nr [...] i [...] w wyniku którego wyodrębniono nieruchomość - działkę nr [...] odpowiadającą parcelom nr [...], [...], [...] powstałych z parceli [...] objętej Lwh [...] cd. KW [...]". Na wyżej wymienione postanowienie złożył zażalenie skarżący. W uzasadnieniu wskazano m.in. na naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 7, 77 oraz 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i w efekcie uznanie, iż nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania w sprawie podziału działki nr [...], a także naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 24 ust. 2 b pkt 1 lit. h ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, iż aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków można dokonać w drodze czynności materialno-technicznych w sytuacji, gdy z wnioskiem zwrócili się nie wszyscy współwłaściciele nieruchomości. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, iż wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego W ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji podjęte w oparciu o analizę formalnych podstaw wznowienia postępowania należy uznać za prawidłowe. Organ odwoławczy podniósł, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawca w dniu 20 października 2015 r. złożył podanie o wznowienie postępowania "w sprawie podziału działki nr [...] położonej w S na działki nr [...] i nr [...]" wskazując art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jako podstawę wznowienia. We wniosku wskazano także, iż "wnioskodawca dowiedział się o decyzji o podziale działki nr [...] w dniu 21 września 2015 r. z pisma Starosty znak: [...]". Pismem z 1 grudnia 2015 r., znak: [...], Starosta zwrócił się do wnioskodawcy z prośbą o uzupełnienie złożonego wniosku poprzez podanie sygnatury decyzji oraz jej daty wydania. W odpowiedzi na ww. pismo wnioskodawca wskazał, iż "podział dokonany został na podstawie czynności materialno technicznej (...) Postępowanie dotyczące podziału działki nr [...] położonej w S stanowiło rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w znaczeniu przyjętym przez art. 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. bez względu jak ten akt formalnie został nazwany". Z akt sprawy wynika, iż zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków nr [...] z 18 grudnia 2009 r. Starosta poinformował zainteresowane strony, iż na podstawie operatu pomiarowego nr KERG [...] nastąpiły zmiany w jednostce rejestrowej [...] obręb S polegające na zastąpieniu działki ewidencyjnej nr [...] działkami ewidencyjnym nr [...] i nr [...]. Z analizy dokumentacji geodezyjnej wynika, iż ww. zmiana uzasadniona była faktem, iż ujawniona działka ewidencyjna nr [...] nie była jednorodna pod względem prawnym i łączyła w sobie różne nieruchomości, co było niezgodne z brzmieniem § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który stanowi, iż "działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych". Powyższa zmiana danych ewidencyjnych została więc wprowadzona do ewidencji gruntów i budynków w drodze jej aktualizacji na podstawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Powołane w zażaleniu przepisy dotyczące sposobu i trybu dokonywania podziału nieruchomości nie miały w tym przypadku zastosowania. Organ nadmienił, iż właściwym organem w sprawach podziału i rozgraniczania nieruchomości jest właściwy miejscowo wójt, burmistrz bądź prezydent miasta. W odniesieniu do zarzutu zawartego w zażaleniu, iż w niniejszej sprawie organ nie zbadał, czy złożony na podstawie art. 24 ust. 2 b pkt 1 lit. h ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wniosek był podpisany przez wszystkich władających nieruchomością organ podniósł, że powyższa okoliczność jest o tyle istotna, iż jest to warunek umożliwiający wprowadzenie zmian do ewidencji na podstawie czynności materialno-technicznej. W sytuacji braku takiego wspólnego wniosku koniecznym w niniejszej sprawie jest wydanie decyzji zgodnie z art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy. Organ wyjaśnił, że na dzień wprowadzenia kwestionowanej zmiany ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zawierała wskazanych przez skarżącego przepisów. Kwestie związane z aktualizacją informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków były wtedy uregulowane w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W § 1 ww. rozporządzenia wskazano, iż reguluje ono m.in. sposób prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych. Z przepisów zawartych w rozdziale 3 ww. rozporządzenia, w tym z § 45, § 46 oraz § 47 wynika, iż wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków może nastąpić w trybie czynności materialno-technicznej poprzez wprowadzenie do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, o którym organ tylko zawiadamia strony, bądź w trybie decyzji administracyjnej wprowadzającej zmiany lub odmawiającej wprowadzenia żądanej zmiany. Z brzmienia, obowiązującego w dacie aktualizacji, przepisu § 47 ust. 3 rozporządzenia wynika natomiast, iż starosta zobowiązany był przeprowadzić postępowanie administracyjne zakończone decyzją tylko w przypadku, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymagała wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Stosownie do tego przepisu obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego i zakończenia go w formie decyzji o wprowadzeniu zmiany nie był bezwzględny. Wprowadzenie przez Starostę zmiany w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...] w drodze czynności materialno-technicznej wskazuje, iż organ ewidencyjny uznał przedłożony operat geodezyjny za wystarczający materiał dowodowy. W ocenie organu odwoławczego proces wymiany danych ewidencyjnych w niniejszym przypadku był poprawny, a Starosta działał na podstawie obowiązujących wówczas przepisów prawa materialnego. Organ wskazał, iż skarżący żądał "wznowienia postępowania w sprawie podziału działki nr [...] położonej w obrębie S, jednostka ewidencyjna S na działki nr [...] i [...] w wyniku którego wyodrębniono nieruchomość - działkę nr [...] odpowiadającą parcelom nr [...], [...], [...] powstałych z parceli [...] objętej Lwh [...] cd. KW [...]" na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z przepisu art. 145 § 1 k.p.a. jednoznacznie wynika, iż wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W ocenie organu odwoławczego niezasadne jest powoływanie się przez skarżącego na argumentację, iż "postępowanie dotyczące podziału działki nr [...] położonej w S stanowiło rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w znaczeniu przyjętym przez art. 1 pkt 1 i art 104 k.p.a. bez względu jak ten akt formalnie został nazwany". Jak bowiem wyjaśniono wyżej kwestionowana zmiana w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła w drodze czynności materialno-technicznej, nie zaś w drodze decyzji administracyjnej; do czego organ ewidencyjny był uprawniony. Jeżeli zatem organ administracji działa w: inny sposób niż przez wydanie decyzji administracyjnej, np. w drodze czynności materialno-technicznej, to takie działanie organu nie może być kwestionowane w trybie przewidzianym dla decyzji administracyjnej. W ocenie organu odwoławczego wznowienie postępowania jest instytucją prawną, która pozwala na nadzwyczajne wzruszenie ostatecznych rozstrzygnięć, a więc takich, od których nie przysługują już zwyczajne środki odwoławcze. Skoro więc zastosowanie tej instytucji przełamuje zasadę ostateczności rozstrzygnięć administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), to wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową i jej stosowanie nie może być rozciągane na sytuacje, które nie zostały wyraźnie uregulowane w przepisach regulujących procedurę wznowieniową. Na powyższe postanowienie wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga skarżącego K. S., który zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 7 i 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i w efekcie uznanie, iż nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania w sprawie podziału działki nr [...] położonej w S, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 45 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego niewłaściwą wykładnie i uznanie, iż aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków można dokonać bez uwzględnienia zapisów § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z 2004 r. Nr 268, poz. 2663), a to poprzez dokonywanie podziałów nieruchomości tylko i wyłącznie za pomocą przepisów o aktualizacji danych ewidencyjnych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Skarżący podniósł, iż w związku ze zmianą powierzchni oraz oznaczenia działki drogowej nr [...] położonej w S w dniu 1 września 2015 roku zwrócił się do Starosty z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, na jakiej podstawie dokonano zmian powierzchni oraz położenia działki nr [...]. W odpowiedzi Starosta pismem z dnia 14 września 2015 roku poinformował, iż działka nr [...] o pow. 0,08 ha została wpisana do pozycji rejestrowej [...], gdzie jako gospodarz została wpisana Gmina (drogi wewnętrzne), a następnie mapą aktualizacji operatu ewidencji gruntów z dnia 8 grudnia 2009 roku za nr KERG [...] działka nr [...] została zastąpiona działkami nr [...] i nr [...]. Z przesłanej informacji wynikało, iż dokonano podziału działki [...] na działki [...] i [...]. Biorąc pod uwagę okoliczność, iż w wyniku wspomnianego podziału zmianie uległ przebieg granic oraz powierzchnia działki [...], co w efekcie spowodowało zmiany w powierzchni nieruchomości sąsiednich, w tym działki nr [...], której współwłaścicielem jest skarżący, to takie działanie spowodowało naruszenie jego interesu prawnego. W postanowieniu Starosty wskazano, iż granica pomiędzy działkami [...] wpisanej na rzecz S. S., A. S. oraz K. S., a działką [...] wpisaną na rzecz A. C. i H. C. ustalona została operatem pomiarowym sporządzonym przez geodetę uprawnionego mgr inż. T. R., przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty Powiatu w dniu 11 maja 2009 roku za numerem KERG [...]. Natomiast zmiana oznaczenia działki [...] (0,08 ha), którą zastąpiono działkami [...] (0,04 ha) i [...] (0,04 ha) nastąpiła na podstawie operatu mgr inż. K. T. przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty Powiatu w dniu 8 grudnia 2009 roku za numerem KERG [...]. Zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji nie zbadali kwestii, w oparciu o jakie dane został sporządzony operat przez mgr inż. K. T. i czy prowadził do zmiany położenia granicy pomiędzy działką [...] a działką [...] (wtedy [...]). Czy odpowiadają one przynajmniej danym przedstawionym w operacie T. R., bo jeśli nie, to w efekcie wskutek zmiany danych w ewidencji, dokonano zmiany powierzchni działki [...]. W opinii skarżącego takie uszczuplenie powierzchni nieruchomości, której jest współwłaścicielem, miało miejsce. A w takim wypadku przeprowadzenie rzeczonej aktualizacji musiałoby nastąpić przy udziale właścicieli działki [...] oraz nie byłoby możliwe w drodze czynności materialno - technicznej jak widzą to organy, ale w drodze decyzji. Zdaniem skarżącego w przypadku dokonania podziału nieruchomości (a ten bez wątpienia miał miejsce, ponieważ działka [...] została zastąpiona przez działki [...] i [...]), zastosowanie mają przepisy § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. z 2004 r. Nr 268, poz. 2663). Stosownie do treści przywołanego przepisu o czynnościach przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi zawiadamia się właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości podlegającej podziałowi oraz właścicieli bądź użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością podlegającą podziałowi. Powyższe zapisy nie są wyłączane przez regulacje zawarte w § 45 ust. 1 i § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W takim zaś przypadku skarżący powinien zostać zawiadomiony o toczącym się postępowaniu, jako współwłaściciel nieruchomości sąsiedniej i na tej podstawie wywodzi interes prawny do wznowienia niniejszego postępowania. W ocenie skarżącego postępowanie dotyczące podziału działki nr [...] położonej w S można wznowić w trybie art. 145 pkt 1 k.p.a., ponieważ zakończyło się rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej w znaczeniu przyjętym przez art. 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a., bez względu na to, jak ten akt został formalnie nazwany. Gdyby przyjąć argumentację WINGiK, dochodziłoby do paradoksalnej sytuacji, gdzie niemożliwa byłaby kontrola aktów administracyjnych, w których naruszenie praw stron byłyby najdalej idące (brak przeprowadzenia postępowania we właściwym trybie oraz z udziałem właściwych podmiotów), a dopuszczalna byłaby wyłącznie kontrola rozstrzygnięć, które organy administracyjne określiły mianem decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z powyższymi kryteriami należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia czy też stwierdzenia nieważności. Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją prawną, która pozwala na nadzwyczajne wzruszenie ostatecznych rozstrzygnięć organów administracji, a więc takich rozstrzygnięć, od których nie przysługują już zwyczajne środki odwoławcze. Skoro więc zastosowanie tej instytucji przełamuje zasadę ostateczności rozstrzygnięć administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), to wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową i jej stosowanie nie może być rozciągane na sytuacje, które nie zostały wyraźnie uregulowane w przepisach regulujących procedurę wznowieniową. Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Stanowi ono konsekwencję stwierdzenia przesłanek formalnych uruchomienia tego trybu nadzwyczajnego i nie jest poprzedzone badaniem przyczyn, od których zależy wzruszenie decyzji ostatecznej oraz możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zatem o ich istnieniu jeszcze nie przesądza. W świetle § 2 art. 149 k.p.a. nie ulega wątpliwości, że "postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy" ma miejsce później. Natomiast rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania również przybiera formę postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.), a podstawy do jego wydania zachodzą przede wszystkim wtedy, gdy organ ma do czynienia z żądaniem, o którym mowa w art. 147 k.p.a., i zarazem stwierdza, że brakuje choćby jednej z przesłanek formalnych uruchomienia trybu wznowienia postępowania. Podkreślić trzeba, że wznowienie postępowania nie może dotyczyć spraw zakończonych w innej formie, niż ostateczna decyzja lub postanowienie, od którego przysługuje zażalenie, lub postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a. Tym samym wznowienie postępowania zakończonego czynnością materialno-techniczną jest niedopuszczalne. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest bowiem wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej. Wykroczenie poza granice wskazane w art. 145 § 1 k.p.a. przez rozpoznanie sprawy niezakończonej decyzją ostateczną bądź sprawy, która nie była w ogóle przedmiotem postępowania administracyjnego, stanowi rażące naruszenie prawa będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. W doktrynie prezentowane jest stanowisko, że wznowienie postępowania dopuszczalne jest tylko w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, a trybu wznowienia postępowania nie można stosować do działań organów administracji publicznej w innych formach, np. do czynności materialno-technicznych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Warszawa 2006, s. 639). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko o niedopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego czynnością materialno-techniczną. W niniejszej sprawie skarżący domagał się wznowienia postępowania, w którym nie została wydana decyzja administracyjna, lecz zakończyło się ono zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków nr [...] z dnia 18 grudnia 2009 r., w którym Starosta poinformował, iż na podstawie operatu pomiarowego nr KERG [...] nastąpiły zmiany w jednostce rejestrowej [...] obręb S polegające na zastąpieniu działki ewidencyjnej nr [...] działkami ewidencyjnymi nr [...] i nr [...]. W dniu podjęcia powyższej czynności materialno-technicznej w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne brak było przepisów, na które w skardze powołał się skarżący, zatem nie są zasadne podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Kwestie związane z aktualizacją informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków były uregulowane w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W § 1 ww. rozporządzenia wskazano, iż reguluje ono m.in. sposób prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych. Z przepisów zawartych w rozdziale 3 ww. rozporządzenia, w tym z § 45, § 46 oraz § 47 wynika natomiast, iż wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków może nastąpić w trybie czynności materialno-technicznej poprzez wprowadzenie do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, o którym organ tylko zawiadamia strony, bądź w trybie decyzji administracyjnej wprowadzającej zmiany lub odmawiającej wprowadzenia żądanej zmiany. Z brzmienia, obowiązującego w dacie aktualizacji, przepisu § 47 ust. 3 rozporządzenia wynika natomiast, iż starosta zobowiązany był przeprowadzić postępowanie administracyjne zakończone decyzją tylko w przypadku, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymagała wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Zatem obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego i zakończenia go w formie decyzji o wprowadzeniu zmiany nie był bezwzględny. Skoro Starosta uznał przedłożony operat geodezyjny za wystarczający materiał dowodowy, był uprawniony do dokonania wymiany danych ewidencyjnych w formie czynności materialno-technicznej. W konsekwencji nie została wydana decyzja administracyjna, która mogłaby zostać objęta wnioskiem o wznowienie. W ocenie Sądu organy obu instancji podjęły wszelkie konieczne czynności zmierzające do ustalenia okoliczności istotnych dla prawidłowego załatwienia wniosku o wznowienie złożonego przez skarżącego, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające jednoznacznie wykazało, że w przedmiocie objętym wnioskiem skarżącego nie została wydana decyzja administracyjna. Dlatego też w skardze niezasadnie zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Natomiast w świetle powyższych rozważań za nietrafny uznać należało także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.