III SA/Kr 122/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2010 r. w sprawie III SA/Kr 90/10 przez Kuratora Oświaty skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 maja 2012r. Wyrokiem z dnia 16 września 2010r., sygn. akt III SA/Kr 90/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność decyzji Kuratora Oświaty z dnia 18 grudnia 2009r. Nr [...], którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009r. Nr [...] o odmowie nadania J. M. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa i umorzono postępowanie I instancji. Kurator Oświaty uznał, iż Prezydent Miasta nie był organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, gdyż decyzję taką wydaje organ prowadzący szkołę, w której nauczyciel w chwili wydania decyzji jest zatrudniony. Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu wydania w/w decyzji J. M. zatrudniony był w Gimnazjum w Z (województwo [...]), a zatem organem właściwym do rozpatrzenia sprawy był Wójt Gminy M. Kurator Oświaty stwierdził, iż skoro decyzja Prezydenta Miasta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, to zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego należało ją uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał jednak w swoim wyroku, iż organ II instancji rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nieprawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości, uzasadniająca umorzenie postępowania przed organem I instancji. Zdaniem Sądu, jeżeli organ II instancji uważał, że organ I instancji nie był właściwy miejscowo do rozstrzygnięcia sprawy, winien był wydać decyzję uchylającą decyzję organu I instancji, w której wskazałby temu organowi prawidłowy sposób postępowania z wnioskiem wniesionym do organu niewłaściwego miejscowo, to jest konieczność przekazania tego wniosku organowi miejscowo właściwemu (art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), a nie umarzać toczącego się przed tym organem administracyjnym postępowania. Tym samym Kurator Oświaty spowodował, że postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego uległo zakończeniu, pomimo że nie zostało przekazane do rozpoznania organowi właściwemu do jego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, zastosowana przez organ administracyjny błędna wykładnia art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego doprowadziła do wadliwego rozstrzygnięcia. Wskazane zatem powyżej rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd uznał za przesłankę nieważności zaskarżonej decyzji wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nakazał, aby rozpoznając ponownie sprawę Kurator Oświaty uwzględnił stan faktyczny i prawny istniejący w dacie ponownego orzekania, w tym m.in. zmianę stanu faktycznego jaka nastąpiła w związku z tym, że skarżący od dnia 1 września 2010r. nie jest zatrudniony w żadnej szkole jako nauczyciel. Ponadto rozważając ponownie kwestię właściwości organu do rozpoznania niniejszej sprawy i dokonując w tym celu interpretacji art. 9b ust. 4 pkt 2 oraz ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela, organ administracyjny winien uwzględnić w kontekście właściwości miejscowej także i to, że przepisy przejściowe wprowadzające w 2000r. zmianę do ustawy Karta Nauczyciela przewidywały 6-miesięczny termin na wydanie decyzji stwierdzających nabycie stopni awansu zawodowego z mocy prawa. Sąd nakazał również organowi II instancji, by rozważając ponownie kwestię właściwości organu oraz dopuszczalności rozpoznania sprawy J. M., uwzględnił także wszystkie rozstrzygnięcia, które w sprawie skarżącego zapadły przed Kuratorem Oświaty i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w O. W razie bowiem stwierdzenia tożsamości podmiotowej i przedmiotowej tych spraw ze sprawą niniejszą, organ będzie musiał rozważyć ewentualne występowanie w niniejszej sprawie powagi rzeczy osądzonej. W dniu 31 grudnia 2010r. Kurator Oświaty wydał, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006r. nr 97, poz. 674 z późn. zm.) oraz art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 19, poz. 239), decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009r. Nr [...] o odmowie nadania J. M. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Organ II instancji uznał, iż J. M. nie spełniał wymogu nieprzerwanej pracy w szkole przez okres dwóch lat (zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela – w brzmieniu obowiązującym przed jej zmianą w 1996r.) oraz trzech lat (zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela – w brzmieniu obowiązującym po jej zmianie w 1996r.), jak również nie był zatrudniony na czas nieokreślony. Ponadto Kurator Oświaty wskazał, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 19, poz. 239) nauczyciele zatrudnieni na podstawie mianowania w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 6 kwietnia 2000r. uzyskiwali z mocy prawa stopień nauczyciel mianowanego. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy, posiadający kwalifikacje nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, z tym dniem uzyskiwali z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego. Zdaniem organu II instancji, J. M. nie spełniał jednakże określonej w w/w art. 7 ust. 1 ustawy dnia 18 lutego 2000r. przesłanki zatrudnienia na podstawie mianowania, a brak tej przesłanki spowodował, że nie można było zastosować do niego również przepisu art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r., według której stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa uzyskiwali nauczyciele spełniający wymogi kwalifikacyjne, którzy w dniu wejścia w życie ustawy zatrudnieni byli na podstawie mianowania, jeżeli z dniem ponownego zatrudnienia w szkole przerwa w zatrudnieniu nie przekraczała 5 lat lub byli zatrudnieni w wymiarze co najmniej ½ etatu. Kurator Oświaty stwierdził zatem, iż warunkiem koniecznym uzyskania z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego w dniu 6 kwietnia 2000r. było zatrudnienie na postawie mianowania. Wskazał również, iż ewentualnego ustalenia zatrudnienia J. M. na podstawie mianowania w w/w dacie nie może dokonać organ administracyjny, gdyż sprawy związane ze stosunkiem pracy rozstrzygają wyłącznie sądy pracy. W dniu 15 grudnia 2011r. wpłynęło drogą elektroniczną do Kuratorium Oświaty pismo J. M., w którym zarzucił on Kuratorowi, iż decyzja z dnia 31 grudnia 2010r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. J. M. stwierdził, iż organ zignorował prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Ponadto organ wiedział, iż w województwie opolskim toczy się postępowanie o wydanie aktu, a od Kuratorium Oświaty oczekuje on potwierdzenia dotyczącego stosunku pracy jakim jest mianowanie na stanowisko. J. M. zwrócił się do Kuratora Oświaty o unieważnienia decyzji z dnia 31 grudnia 2010r., gdyż 13 października 2010r. uzyskał akt awansu zawodowego w województwie [...]. Pismem z dnia 20 grudnia 2012r. J. M. wniósł skargę w przedmiocie niewykonania przez Kuratora Oświaty wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2010r., sygn. akt III SA/Kr 90/10, zarzucając organowi rażące złamanie prawa i naruszenie powagi rzeczy osądzonej. J. M. podniósł, iż w w/w wyroku Sąd pouczył organ by rozpoznał sprawę zgodnie z tym, o co skarżący wnosił. J. M. wyjaśnił, iż nie wnosił o wydanie aktu awansu zawodowego tylko o potwierdzenie (dokument) spełniania warunków na mianowanie na stanowisko oraz potwierdzenie, że Liceum Ogólnokształcące mogło go zatrudnić na czas nieokreślony. Skarżący stwierdził także, iż Kurator Oświaty wiedział, że toczy się postępowanie o nadanie aktu awansu w O. Zdaniem skarżącego, za uporczywe działanie z premedytacją należy uznać stwierdzenie, że nie było warunków na zatrudnienie go na czas nieokreślony. Kurator Oświaty dysponował bowiem arkuszami organizacyjnymi LO, z których wynikało, że były warunki na zatrudnienie na czas nieokreślony. Skarżący był jedynym nauczycielem tej szkoły, któremu nie wydano po 6 kwietnia 2000r. żadnego aktu awansu zawodowego. J. M. wskazał, iż Kurator Oświaty wydał w dniu 31 grudnia 2010r. decyzję odmawiającą nadania mu aktu awansu zawodowego, pomimo faktu, iż w dniu 13 października 2010r. w województwie opolskim zakończyła się procedura wydania skarżącemu aktu awansu zawodowego nauczyciela mianowanego przez Wójta Gminy P, czym naruszył powagę rzeczy osądzonej. Skarżący podniósł, iż w związku z uporczywym działaniem i z rażącym łamaniem prawa poniósł koszty i od ponad roku nie pracuje jako nauczyciel, a w związku z tym domaga się odszkodowania w wysokości rocznej pensji nauczyciela mianowanego, tj. 30600 zł. W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty podniósł, iż zarzut niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2010r., sygn. akt III SA/Kr 90/10 jest bezpodstawny. Organ wyjaśnił, iż odpis prawomocnego wyroku z dnia 16 września 2010r. wraz z jego uzasadnieniem otrzymał w dniu 12 grudnia 2010r. Ponadto organ wskazał, iż w dniu 28 października 2010r. Kuratorium Oświaty zwróciło się do skarżącego z prośbą o wyjaśnienie, czy jest on zatrudniony w szkole lub placówce, o których mowa w ustawie z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty i przedłożenia ewentualnego zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie. W dniu 3 listopada 2010r. J. M. oświadczył, że nie pracuje jako nauczyciel. W dniu 5 listopada 2010r. Kurator Oświaty wystąpił do [...] Kuratora Oświaty o przekazanie wszystkich rozstrzygnięć, które w sprawie J. M. zapadły przed [...] Kuratorem Oświaty i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w O. W dniu 7 grudnia 2010r. [...] Kurator Oświaty przekazał informację o wyroku WSA w O z dnia 13 kwietnia 2010r., sygn. akt II SA/Op 146/10 i czynnościach na jego podstawie podjętych przez Kuratora Oświaty, tj. uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] 2009r. Wójta Gminy M w sprawie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kurator Oświaty wyjaśnił również, iż w rozmowie telefonicznej w dniu 9 grudnia 2010r. z radcą prawnym Gminy M, radca prawny Kuratorium Oświaty ustalił, że postępowanie administracyjne w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z wniosku J. M. zostało prawomocnie umorzone wskutek cofnięcia wniosku i w związku z tym w Gminie M nie toczy się żadne postępowanie administracyjne w tym przedmiocie. Wobec powyższych ustaleń Kurator Oświaty w dniu 31 grudnia 2010r. wydał decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] 2009r. w sprawie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Organ zaznaczył, iż wydając tą decyzję nie posiadał wiedzy na temat uzyskania przez J. M. w dniu 16 października 2010r. aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego przez Wójta Gminy P. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Krakowie w dniu 17 maja 2012r. pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi z powodu niepoprzedzenia jej wezwaniem do wykonania wyroku w trybie art. 154 §1 p.p.s.a. Przyznał, że w dniu 16 grudnia 2011r. wpłynęło do organu pismo skarżącego z dnia 15 grudnia 2011r., ale nie może być ono potraktowane jako wezwanie, gdyż skarżący koncentruje się w nim na polemice z treścią decyzji z 31 grudnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga J. M. jest skargą wniesioną w trybie art. 154 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 września 2010r., sygn. akt III SA/Kr 90/10. Zgodnie z art. 154 §1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Niniejsza skarga poprzedzona została wezwaniem o wykonanie wyroku. Wbrew twierdzeniom organu, pismo J. M. datowane 15 grudnia 2011r., które wpłynęło do organu w dniu 16 grudnia 2011r. (data prezentaty organu, k. 7), stanowi wezwanie o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. W piśmie tym skarżący nie powołał się wprawdzie w sposób wyraźny na art. 154 § 1 p.p.s.a., jednakże z treści tego pisma wynika, że jego celem jest wezwanie organu do wykonania wskazań sądu zawartych w wyroku WSA w Krakowie. Skarżący bowiem w już pierwszym zdaniu tego pisma odwołuje się do tego wyroku WSA w Krakowie i stwierdza, że miał nadzieję, że po tym wyroku organ zacznie w końcu badać czy spełniał warunki na mianowanie. Należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie spełniony został warunek formalny dopuszczalności skargi, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., skarga poprzedzona bowiem została wezwaniem do wykonania wyroku w trybie art. 154 §1 p.p.s.a. Z tego powodu wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. W przedmiotowym wyroku, którego niewykonanie zarzuca skarżący w niniejszym postępowaniu, Sąd stwierdził nieważność decyzji Kuratora Oświaty z dnia 18 grudnia 2009r. nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji o odmowie nadania skarżącemu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego oraz umarzającej postępowanie w tej sprawie. W niniejszej sprawie skarżący oczekuje od organu dokumentu potwierdzającego spełnianie warunków na mianowanie na stanowisko oraz potwierdzającego, że LO mogło go zatrudnić na czas nieokreślony. Skarżący podkreśla, że nie wnosił o wydanie mu aktu awansu zawodowego. W ocenie Sądu złożona w niniejszej sprawie skarga na niewykonanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji Kuratora Oświaty z dnia 18 grudnia 2009r. nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji o odmowie nadania skarżącemu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego oraz umarzającej postępowanie w tej sprawie, nie zasługuje na uwzględnienie. O przewidzianej w art. 154 § 1 p.p.s.a. bezczynności lub przewlekłości organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności można mówić wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy, czyli nie wydaje nowego rozstrzygnięcia w sprawie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 2 lipca 2008r., I SA/Kr 1811/07). Przez niewykonanie wyroku należy zatem rozumieć pozostawanie w bezczynności lub przewlekłości w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001r., II SA 2015/00). Niewykonanie wyroku ma miejsce zarówno wtedy, gdy organ nie wykonał orzeczenia w ogóle, jak i wtedy, gdy organ wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2000 r., IV SA 2001/98, Lex nr 77621). Istotą rozstrzygnięcia zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia z dnia 16 września 2010r., sygn. akt III SA/Kr 90/10 było wyeliminowanie ze skutkiem prawnym ex tunc decyzji Kuratora Oświaty z dnia 18 grudnia 2009r. nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji o odmowie nadania skarżącemu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego oraz umarzającej postępowanie w tej sprawie. To orzeczenie Sądu oznaczało wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji z mocą wsteczną. Skutki prawne tego rodzaju rozstrzygnięcia Sądu polegają więc na tym, że wyeliminowane z obrotu prawnego jest uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania toczącego się w sprawie stopnia awansu zawodowego J. M., co w dalszej konsekwencji skutkuje tym, że postępowanie w tej sprawie winno być kontynuowane przed organem II instancji, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Krakowie. Wykonanie zapadłego wyroku WSA w Krakowie polega zatem w niniejszej sprawie na respektowaniu dokonanej w nim przez Sąd oceny prawnej przeprowadzonych przez organ administracyjny ustaleń co do istnienia w niniejszej sprawie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania w powodu braku właściwości organu do wydania decyzji w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego, które doprowadziły do umorzenia postępowania. Sąd uznał taką kwalifikację prawną za wadliwą, nakazując ponowne przeanalizowanie kwestii właściwości organu i w zależności od wyniku ponownego postępowania albo wydanie decyzji merytorycznej, albo przekazanie sprawy organowi właściwemu. Ten obowiązek organ wykonał, wydając merytoryczną decyzję z dnia 31 grudnia 2010r., którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009r. Nr [...] o odmowie nadania J. M. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Decyzja ta zapadła po przeprowadzeniu postępowania stosownie do wskazań Sądu co do dalszego postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wykonanie zaskarżonego wyroku w niniejszej sprawie nie oznaczało wydawania przez organ dokumentów, o których skarżący pisze w skardze, lecz kontynuowanie postępowania w sprawie stopnia awansu zawodowego, taki bowiem był przedmiot postępowania przed WSA w Krakowie w sprawie III SA/Kr 90/10 i skarżący tego w postępowaniu sądowo-administracyjnym nie kwestionował. Wykonanie wyroku może dotyczyć jedynie tej sprawy administracyjnej, do której ten wyrok się odnosił i nie oznacza obowiązku wszczynania odrębnych postępowań, wykraczających poza ten zakres. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie skarżącego, że na Kuratorze Oświaty, w ramach obowiązku wykonania przedmiotowego wyroku, ciążył obowiązek wydania dokumentów potwierdzających spełnienie warunków na mianowanie oraz potwierdzających że LO mogło zatrudnić J. M. na czas nieokreślony. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zatem zarzut skarżącego niewykonania przedmiotowego wyroku. Art. 154 p.p.s.a., stanowiący podstawę niniejszej skargi na niewykonanie wyroku, odwołuje się do stanu bezczynności lub przewlekłości organu po wyroku stwierdzającym nieważność aktu. W niniejszej sprawie nie występuje stan bezczynności ani przewlekłości, po wyroku Sądu organ wydał bowiem kolejną decyzję administracyjną w miejsce decyzji wyeliminowanej przez Sąd, merytorycznie rozstrzygając zawisłą przez organami administracyjnymi sprawę administracyjną. Ewentualna zaś kontrola przez Sąd zgodności z prawem tej decyzji pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy. Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności lub przewlekłości organu w wykonaniu wyroku Sądu. W niniejszej sprawie nie doszło zatem do niewykonania przez organy administracyjne wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 września 2010r. w rozumieniu art. 154 §1 p.p.s.a., albowiem nie można mówić o bezczynności lub przewlekłości organów administracyjnych po jego wydaniu, gdyż wyrok ten obligował organy administracyjne do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego i zakończenia go w sposób zależny od uzyskanych wyników tego postępowania i Kurator Oświaty obowiązek ten wykonał, wydając decyzję z dnia 31 grudnia 2010r. Mając powyższe na uwadze, niniejsza skarga została oddalona, na podstawie art. 151 w związku z art. 154 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.