III SA/Kr 1220/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi Firmy "A" W. D. i A. Z. Spółka Jawna z siedzibą w T na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 7 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją nakaz organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone rozstrzygnięcia nie mogą być wykonywane, III. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy na rzecz strony skarżącej Firmy "A" W. D. i A. Z. Spółka Jawna z siedzibą w T kwotę 457,00 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 7 czerwca 2011 r. nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2007 r. Nr 89, poz. 589 ze zm., zwanej dalej ustawą o Państwowej Inspekcji Pracy), utrzymał w mocy nakaz inspektora pracy z dnia [...] 2011 r. nr rej. [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 25 listopada 2008 r. do oddziału Państwowej Inspekcji Pracy wpłynęło pismo Prokuratury Rejonowej z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, jakiemu w dniu 23 marca 2004 r. uległ R. B., zatrudniony w firmie "A" W. D. i A. Z., Spółka Jawna z siedzibą w T. Do przedmiotowego pisma załączono wyrok Sądu Rejonowego, Wydział II Karny z dnia 28 grudnia 2007 r. (sygn. akt [...]), którym M. G., S. K. i B. F. zostali uniewinnieni od popełnienia czynów zarzucanych im aktem oskarżenia, czyli m .in. od tego, że w dniu 20 kwietnia 2006 r. w placówce Państwowej Inspekcji Pracy, - po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej - złożyli fałszywe zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym, podając do protokołu, że na terenie firmy "A" W. D. i A. Z., Spółka Jawna z siedzibą w T w dniu 23 marca 2004 r. miał miejsce wypadek podczas pracy na szkodę R. B., podczas gdy wypadku takiego nie było tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm.). Sąd Okręgowy Wydział II Karny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r. (sygn. akt [...]) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, Wydział II Karny z dnia 28 grudnia 2007 r. (sygn. akt [...]). W uzasadnieniu wyroku z dnia 28 grudnia 2007 r. (sygn. akt [...]) Sąd stwierdził, że w jego ocenie zostało dowiedzione w sposób bezsporny, że R. B. doznał wypadku przy pracy w dniu 23 marca 2004 r. na terenie firmy "A" W. D. i A. Z., Spółka Jawna z siedzibą w T, co zostało wykazane wyjaśnieniami oskarżonych, zeznaniami świadków, dokumentacją medyczną oraz częściowo także nagraniami rozmów M. G. i byłymi i obecnymi pracownikami firmy "A" W. D. A. Z., Spółka Jawna z siedzibą w T. Po przeprowadzeniu kontroli w dniu 4 grudnia 2008 r. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy skierował do kontrolowanego zakładu pracy – firmy "A" W. D. i A. Z., Spółka Jawna z siedzibą w T, nakaz z dnia [...] 2008 r. nr rej. [...], który zobowiązywał w terminie do dnia 31 stycznia 2009 r. do zbadania okoliczności i przyczyn wypadku jakiemu w dniu 23 marca 2004 r. uległ pracownik R. B. z poleceniem sporządzenia wymaganej dokumentacji powypadkowej i doręczenia poszkodowanemu pracownikowi zatwierdzonego protokołu powypadkowego. W wyniku odwołania wniesionego przez kontrolowaną Spółkę, Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] 2009 r. nr rej. [...] utrzymał w mocy zaskarżony nakaz z dnia [...] 2008 r. nr rej. [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 332/09,uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją nakaz organu pierwszej instancji. Wymienione akty administracji zostały uchylone z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych skargi z tego powodu, że w obrocie prawnym pozostawały dwa odrębnie prowadzone postępowania dotyczące tej samej sprawy – "sprawy zbadania okoliczności i przyczyn wypadku na terenie firmy "A" W. D. i A. Z., Spółka Jawna z siedzibą w T, jakiemu w dniu 23 marca 2004 r. uległ pracownik R. B.". Postanowieniem z dnia [...] 2011 r. nr [...] Inspektor Pracy wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...], którą umorzone zostało postępowanie administracyjne w sprawie nakazu nr [...] z dnia [...] 2006 r. Po przeprowadzeniu kontroli, zakończonej protokołem z dnia [...] 2010 r. nr rej. [...], inspektor pracy wydał nakaz z dnia [....] 2011 r., nr rej. [...], nakazujący zbadać okoliczności i przyczyny wypadku, jakiemu w dniu 23 marca 2004 r. uległ R. B., zatrudniony w firmie "A" W. D. i A. Z., Spółka Jawna z siedzibą w T, sporządzić wymaganą dokumentację powypadkową oraz doręczyć poszkodowanemu pracownikowi zatwierdzony protokół powypadkowy, z terminem wykonania do dnia 30 kwietnia 2011 r. Pismem z dnia 7 marca 2011 r. firma "A" W. D. i A. Z., Spółka Jawna z siedzibą w T odwołała się od przedmiotowego nakazu, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, uzasadniając to m.in. naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Kodeksu postępowania cywilnego (ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego; Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.c.). Opisaną na wstępie decyzją Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał w mocy nakaz inspektora pracy z dnia [...] 2011 r. nr rej. [...]. Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowy nakaz z dnia [...] 2011 r. został wydany w związku z ustaleniami z kontroli, zawartymi w protokole, do którego nie wniesiono zastrzeżeń oraz w oparciu o powszechne i bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa, nakładające na pracodawcę nie budzące wątpliwości obowiązki w zakresie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy - a pracodawca nie wypełnił ich w warunkach określonych w przywołanych przepisach. Organ wskazał, że pracodawca obowiązany jest w określonych warunkach przeprowadzić stosowne postępowanie powypadkowe, które powinno ustalić czy wypadek miał miejsce, a jeżeli tak, to prawnie zakwalifikować go i sporządzić protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, podając, czy zdarzenie to jest, czy też nie jest wypadkiem przy pracy. Istnieje zatem nawet możliwość ustalenia, że zdarzenie nie miało miejsca, lub też nieuznania danego zdarzenia za wypadek przy pracy, co nie oznacza, że pracodawca nie jest zobligowany do przeprowadzenia postępowania, o którym mowa. Ustalenia dokonane co do zdarzenia wypadkowego, jakie miało miejsce w dniu 23 marcu 2004 r., wynikają z przeprowadzonego m.in. w tej sprawie postępowania w toku procesu karnego, który zakończył się prawomocnym wyrokiem. Ustalenia te mają zatem istotne znaczenie dla celów prowadzonego postępowania administracyjnego. Nadto, organ podniósł, że podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 332/09, nie mają istotnego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy, gdyż dotyczą poprzednich rozstrzygnięć organów Państwowej Inspekcji Pracy, dotkniętych błędami proceduralnymi. Powołane przez stronę wyroki karne sądów l i II instancji o sygn. akt: [...] oraz [...], nie stanowią żadnego argumentu uzasadniającego uwolnienie pracodawcy od przeprowadzenia procedury powypadkowej. Argumentem takim także nie jest fakt, że Prokuratura Rejonowa nie prowadzi w przedmiotowej sprawie żadnego postępowania. Każdy organ władzy publicznej działa bowiem na podstawie i w granicach prawa. Z tego powodu nieprowadzenie postępowania karnego w takiej sprawie może być związane z tym, że uprzednio organy Państwowej Inspekcji Pracy nie zobowiązały pracodawcy w drodze decyzji ostatecznej do przeprowadzenia postępowania powypadkowego. Skargę na powyższą decyzję Okręgowego Inspektora Pracy złożyła firma "A" W. D. i A. Z., Spółka Jawna z siedzibą w T, wnosząc o uchylenie jej i poprzedzającego ją nakazu z dnia [...] 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - przepisu art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez ich niezastosowanie, - przepisu art. 10 § 1 w związku z art. 32 i art. 8 k.p.a. oraz w związku z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi skarżących brania udziału w toczącym się postępowaniu, - przepisów art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez ich błędną wykładnię, - naruszenie przepisów art. 11 k.p.c. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. przez ich wadliwą interpretację. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł, że organy administracji w przedmiotowej sprawie wielokrotnie zaniedbywały obowiązek doręczenia mu – jako prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi – szeregu rozstrzygnięć w toku sprawy, czym dopuściły się naruszenia przepisów postępowania. Ponadto, wznawiając postępowanie organ naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem brak zbadania okoliczności i przyczyn rzekomego wypadku, jakiemu uległ w dniu 23 marca 2004 r. R. B. nie jest nową okolicznością faktyczną, jako że ta sama okoliczność faktyczna istniała w momencie umarzania postępowania. Podobnie kontrola w firmie skarżącej Spółki nie jest nowym dowodem, gdyż każdy uprzednio wydany nakaz był efektem przeprowadzonej kontroli. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Z akt administracyjnych, przedstawionych Sądowi, wynika, że postanowieniem z dnia [...] 2011 r. nr [...], zostało wznowione postępowanie administracyjne, zakończone ostateczną decyzją inspektora pracy z dnia [...] 2011 r. o umorzeniu postępowania w sprawie decyzji zawartych w nakazie z dnia [...] 2006 r. Taki stan rzeczy potwierdził również na rozprawie pełnomocnik organu. W niniejszej zatem sprawie we wznowionym postępowaniu organ wydał decyzję w dniu 7 czerwca 2011 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji – nakaz z dnia [...] 2011 r. - zobowiązujący stronę skarżącą do zbadania okoliczności i przyczyn wypadku, jakiemu w dniu 23 marca 2004 r. uległ R. B., zatrudniony w firmie "A" W. D. i A. Z., Spółka jawna z siedzibą w T, a także zobowiązujący do sporządzenia wymaganej dokumentacji powypadkowej, którą należy doręczyć poszkodowanemu pracownikowi. Zgodnie z uregulowaniami art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589) w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nieuregulowanych w ustawie bądź w przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1971 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.). Skoro żadne z przepisów ustawy, ani przepisów wykonawczych do ustawy, czy innych szczególnych, nie zawiera regulacji dotyczącej wznowienia postępowania, to zgodnie z postanowieniami wskazanego wyżej art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, należało zastosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące tę materię, co w ogóle pominęły organy orzekające w rozpatrywanej sprawie. W myśl art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Stosownie natomiast do treści § 2 art. 151 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z powyższych regulacji wynika zatem niezbicie, że organ właściwy w sprawie wznowienia uchyla dotychczasową decyzję, gdy stwierdzi istnienie podstaw wznowieniowych z art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i wydaję nową decyzję o istocie sprawy. "Wznowienie postępowania jest zatem instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego."(W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys sytemu, Warszawa 1962, s.230). Właściwy w sprawie wznowienia organ administracji w jednej decyzji kończącej wznowienie postępowania podejmuje dwa rozstrzygnięcia: o losie decyzji ostatecznej oraz (nowe) o istocie sprawy. W związku z tym takie działanie organu Państwowej Inspekcji Pracy, polegające na wydaniu nowego nakazu, bez uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji, czy też nie podjęcie innego rozstrzygnięcia, o którym jest mowa w art. 151 k.p.a., jest nieprawidłowe, stanowi poważne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i w związku z tym w żaden sposób nie mogło zostać zaakceptowane jako zgodne z prawem. Zarówno lektura akt administracyjnych, jak i uzasadnienia postanowienia o wznowieniu postępowania oraz wydanych w sprawie decyzji, prowadzi do wniosku, że organy Państwowej Inspekcji Pracy w dalszym ciągu, mimo uwag zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2010 r., sygn.. akt III SA/Kr 332/09, nie rozróżniają faz postępowań administracyjnych (zwykłego i nadzwyczajnego – w sprawie wznowienia postępowania). Nadto źle odczytały wskazania we wskazanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2010 r. Sąd w wyroku tym nie nakazał wznawiać postępowania, lecz kwestię tę rozważyć. Przede wszystkim jednak ustalić, jaki charakter prawny ma pismo z dnia 18 lipca 2006 r., czy postępowanie rozpoczęte w 2008 r., to część postępowania rozpoczęta kontrolą w 2006 r. i dotychczas niezakończone, czy też postępowanie uruchomione w 2008 r. zakończyło się ostateczną decyzją, które ewentualnie może zostać wznowione, lecz rzecz jasna przy spełnieniu ku temu przesłanek wynikających z określonych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co w ogóle pominęły organy orzekające w tej sprawie. Póki organy Państwowej Inspekcji Pracy nie ustalą w jakiej formie zakończyło się postępowanie rozpoczęte kontrolą w 2006 r., a w jakiej postępowanie uruchomione w 2008 r. i czy stanowi ono kontynuację poprzedniego, póty każda decyzja wydana w sprawie będzie dotknięta wadliwością. Organy Państwowej Inspekcji Pracy zapomniały jeszcze o jednym aspekcie postępowania w sprawie wznowienia. Samo postanowienie o wznowieniu postępowania nie oznacza mianowicie jeszcze wzruszenia decyzji ostatecznej, a w szczególności jej wyeliminowania. Postanowienie to otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Stwierdzenia, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 k.p.a. i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. W tym przypadku ustaleń w tym zakresie nie zawiera ani wydany w pierwszej instancji nakaz w dniu [...] 2011 r., ani zaskarżona decyzja. Wobec powyższego kontrolowane decyzje zapadły z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 151 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny w pływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisu art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Przy ponownym rozpoznaniu tej sprawy organy Państwowej Inspekcji Pracy zobowiązane będą do uwzględnienia powyższych wskazań, a pod dokonaniu ustaleń odnośnie zakończenia postępowań z 2006 r. i 2008 r. i ich odrębności, w postępowaniu wyjaśniającym, dotyczącym zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania, zakończonego decyzją inspektora pracy z dnia 21 stycznia 2011 r., będą miały na uwadze następujące kwestie. W postanowieniu o wznowieniu tego postępowania przywołana została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj.- wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. O spełnieniu podstawy wymienionej w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. decyduje kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Okoliczności i dowody muszą jednakże istnieć wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Przy ocenie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. najistotniejszym warunkiem jest zatem istnienie tych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia, lecz stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Organy nie mogą też zapomnieć, że przez nowe okoliczności istotne dla sprawy należy rozumieć takie okoliczności, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Trafnie też wskazuje Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2154/10, że: "Sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania, jeżeli nie wyprowadzi się takich nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, które podważą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy wydaniu decyzji ostatecznej, decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie w trybie postępowania zwykłego." (vide: LEX nr 1121209). Negatywna zatem ocena, co do zaistnienia przesłanek wznowieniowych, prowadzi do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Ustalenie natomiast, że postępowanie w ogóle nie mogło zostać wznowione, powinno zakończyć się wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego. Będzie to miało miejsce wówczas, gdy np. organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia mimo braku dopuszczalności takiego postępowania. Nie dotyczy to więc braku przesłanek wznowienia, ich niestwierdzenia, gdyż wtedy wydaje się decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, lecz braku samej dopuszczalności wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., I OSK 1978/06, LEX nr 453469). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. Treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), zobowiązywała Sąd do orzeczenia jak w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach natomiast orzeczono, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), jak w punkcie III sentencji wyroku.