III SA/Kr 1231/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2014r. nr [ ] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego L. K. Kancelaria Radcy Prawnego ul. [ ] w M. kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7.05.2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. Ś. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] 2014 r. umarzającej postępowanie w sprawie przyznania K. Ś. świadczenia zasiłku celowego na trzy posiłki (śniadania, obiady, kolacje) na grudzień 2013 r.- działając na podstawie art. 2, art. 8, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), oraz § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. 2012 poz. 823) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] 2014 r. umorzono postępowanie w sprawie przyznania K. Ś. zasiłku celowego na trzy posiłki (śniadania, obiady, kolacje) na grudzień 2013 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż K. Ś. złożył wniosek 23 grudnia 2013 r. dotyczący przyznania pomocy w formie zasiłku celowego przeznaczonego na trzy posiłki: śniadania obiady, kolacje. Organ I instancji rozpatrując wniosek stwierdził, iż powyższa identyczna prośba została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], którą to przyznano K. Ś. zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 150 zł w grudniu 2013 r. oraz decyzją z dnia [...] 2013r. nr [...], którą odmówiono mu zasiłku celowego na zakup żywności do przygotowania śniadań obiadów i kolacji na październik, listopad i grudzień 2013 r. Powyższe decyzje zostały odebrane przez K. Ś., który nie złożył od nich odwołania, zatem są to decyzje ostateczne. Mając na uwadze niekwestionowane powyższe decyzje, Prezydenta Miasta decyzją z dnia [...] 2014 r. umorzył postępowanie stwierdzając, że w tym przedmiocie już orzekł decyzjami ostatecznymi, które znajdują się w obrocie prawnym. K. Ś. wniósł odwołanie od decyzji wyrażając ogólne niezadowolenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania wskazało, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił, że K. Ś. złożył wniosek 23.12.2013 r. w przedmiocie zasiłku celowego na trzy posiłki (śniadania, obiady, kolacje). Organ l instancji już rozstrzygnął we wcześniejszym postępowaniu (również wszczętym przez wnioskodawcę) decyzją z dnia [...] 2013 r [...] przyznając K. Ś. zasiłek celowy na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 150 zł na grudzień 2013r. oraz decyzją [...] z dnia [...] 2013 r. którą odmówiono mu przyznania zasiłku celowego na zakup żywności do przygotowania śniadań obiadów i kolacji na październik, listopad i grudzień 2013 r. Powyższe decyzje zostały odebrane przez K. Ś., który nie złożył od nich odwołania, zatem są to decyzje ostateczne. Ponowne orzekanie w tej samej sprawie jest prawnie niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy postępowanie przed organem I instancji w sprawie z wniosku K. Ś. stało się zatem bezprzedmiotowe. Organ prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania w tej sprawie. Zgodnie z treścią art. 105 § 1 K.p.a. "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania". W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. W związku z powyższym Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Od tej decyzji K. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1, 3, 4, 5 i 6 art. 8 ust. 1, art. 16 ust. 2, art. 19, art. 24, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2, art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 8, art. 87, art. 67 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji/postanowienia. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu, czy też to prawo naruszają i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 P.p.s.a. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, tym samym skarga nie może zostać uwzględniona, ponieważ kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów o których stanowi art. 145 § 1 P.p.s.a. Zważyć przy tym należy, że przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2014 nr [...], którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. umarzającą postępowanie w sprawie przyznania K. Ś. zasiłku celowego w formie na trzech posiłków (śniadania, obiady, kolacje) w grudniu 2013 r. W przedmiotowej sprawie K. Ś. złożył wniosek o przyznanie zasiłku celowego w formie na trzech posiłków (śniadania, obiady, kolacje) w grudniu 2013 r. Tymczasem z akt zgromadzonych w licznych sprawach K. Ś. wynika, że Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. przyznał K. Ś. zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 150 zł w grudniu 2013 r. natomiast decyzją z dnia [...] 2013 r. odmówił K. Ś. zasiłku celowego na zakup żywności do przygotowania śniadań obiadów i kolacji na październik, listopad i grudzień 2013 r. Z powyższego bezsprzecznie wynika, że w momencie złożenia obecnego wniosku we wskazanych sprawach zapadło już ostateczne rozstrzygniecie w przedmiocie tego wniosku we wcześniejszym postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie należy, zatem podzielić w pełni stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że organ I instancji nie mógł ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawy i prawidłowo umorzył postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie przyznania świadczenia zasiłku celowego na grudzień 2013 r. na trzy posiłki. Organ postąpił zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. Postępowanie w tym samym przedmiocie w sytuacji istnienia w obrocie prawnym ostatecznych decyzji nie może być prowadzone. Organ nie mógł, więc ponownie merytorycznie rozstrzygać tego wniosku dopóki w obrocie prawnym pozostawały wskazane powyżej decyzje ostateczne. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. Podstawą prawną wyroku jest art. 151 P.p.s.a. O wynagrodzeniu dla ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a.