III SA/Kr 1238/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 października 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość miejscową i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Pismem z dnia 29 października 2019 r. skarżący J. K. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 października 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd przed przystąpieniem do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w następstwie tego ustalenia skargę rozpoznać, bądź przekazać ją według właściwości innemu sądowi administracyjnemu. O właściwości miejscowej sądów administracyjnych traktuje art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). W myśl tego przepisu do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Od powyższej zasady Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w swoim rozporządzeniu z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 604; powoływanego dalej jako "Rozporządzenie") przewidział jednakże wyjątek. Zgodnie bowiem z § 1 tego Rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W niniejszej sprawie wyjątek ten nie ma jednak zastosowania. Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. W niniejszej sprawie siedziba organu administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona - Głównego Inspektora Transportu Drogowego, znajduje się w Warszawie. Dodatkowo Sąd zauważa, że organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo pouczył o tym, że decyzja podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.