III SA/Kr 1239/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura WSA Jakub Makuch Protokolant sekretarz sądowy Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 lipca 2025 r. nr SKO.SOC/4116/168/2024 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżoną przez J. W., zwaną dalej skarżącą, decyzją z dnia 1 lipca 2025 r. znak: SKO.SOC/4116/168/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1240 ze zm., zwanej dalej ustawą o dodatku węglowym), art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r.,poz. 935 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Chrzanowa z dnia 7 listopada 2022 r. nr OPS.23885/09/2022/P.DW-3174.2022 o odmowie przyznania skarżącej dodatku węglowego. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 7 listopada 2022 r. nr OPS.23885/09/2022/P.DW-3174.2022 Burmistrz Miasta Chrzanowa odmówił skarżącej przyznania dodatku węglowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek o przyznanie dodatku węglowego z dnia 5 września 2022 r skarżąca oświadczyła, że głównym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stałe, kominek oraz piec kaflowy na paliwo stałe. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ustawy o dodatku węglowym, dalej "ustawa" wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania w centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków. Na podstawie zebranej dokumentacji organ stwierdził, że w centralnej ewidencji emisyjności budynków widnieje deklaracja dotycząca źródeł ciepła i źródeł spalania paliw złożona na budynek mieszkalny znajdujący się przy ul. [...] w C. i z jej treści wynika, że w ww. budynku są zainstalowane źródła ciepła takie jak: kocioł na paliwo stałe, kominek i piec kaflowy, lecz nie są one eksploatowane od 2013 r. Tym samym zdaniem organu pierwszej instancji nie zostały spełnione przesłanki do przyznania dodatku węglowego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2023 r., znak: SKO.Soc/4116/749/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt: III SA/Kr 1659/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w Krakowie uchyliło ww. decyzje organu odwoławczego.Sąd stwierdził, że nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej decyzji organu pierwszej instancji, przy czym dotyczy to także momentu orzekania przez organ odwoławczy. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 1 lipca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium powołało treść przepisów ustawy o dodatku węglowym mających zastosowani w sprawie i stwierdziło, że w niniejszej sprawie dodatek węglowy nie powinien być przyznany, a decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. W pierwszej kolejności Kolegium podało, że z deklaracji skarżącej wynika, że w budynku jednorodzinnym pod adresem ul. [...], [...] C. zainstalowane są: kocioł na paliwo stałe, kominek na paliwo stałe oraz piec kaflowy na paliwo stałe, jednakże z deklaracji tej niezbicie wynika również, że wszystkie te źródła są nieeksploatowane (w rubryce dotyczącej źródeł eksploatowanych zaznaczono bowiem przy każdym z wymienionych źródeł liczbę eksploatowanych źródeł: 0). Jednak sama okoliczność, że z deklaracji wynika, że zainstalowane źródła ciepła nie są eksploatowane nie powinna stanowić automatycznie podstawy do odmowy przyznania dodatku węglowego, albowiem w przypadku wątpliwości organ orzekający ma prawo wezwać wnioskodawcę do złożenia dodatkowych wyjaśnień lub dokumentów albo przeprowadzić wywiad środowiskowy. W niniejszej sprawie takich wątpliwości organ pierwszej instancji nie powziął. Organ podkreśli, że o w odwołaniu skarżąca wyjaśniła, że w okresie 2022/2023 dom położony przy ul [...] ogrzewała osoba trzecia. Było to konieczne, aby nie doprowadzić "do jego całkowitej destrukcji". Skarżąca błędnie przyjęła, że do przyznania dodatku węglowego wystarczy wyłącznie, aby w obiekcie zainstalowane było odpowiednie źródło ogrzewania, deprecjonując drugi z kluczowych warunków, jakim jest zamieszkiwane i gospodarowanie (faktyczne przebywanie). Dokonany przez skarżącą dopisek na deklaracji do CEBB. "źródła nie używane od 2013 r." rozwiał ewentualne wątpliwości, które mogły się pojawić w tym kontekście, natomiast ujawnionej okoliczności nieużywania wskazanych źródeł ciepła nie obalają dalsze wyjaśnienia skarżącej. Skarżąca nie wykazała, że wskazane źródła ogrzewania jednak w rzeczywistości są używane przez nią w budynku przy ul. [...] w C. i były one przez nią używane w sezonie grzewczym. Po drugie, z akt sprawy jak i z oświadczeń skarżącej wynika, że przez zasadniczą część okresu grzewczego 21/22/2023 skarżąca nie zamieszkiwała pod adresem w C. przy ul. [...], na który ubiegała się o przyznanie dodatku węglowego. Ani jedna przesyłka adresowana do skarżącej przez organ pierwszej instancji (w październiku, listopadzie i grudniu 2022 r.) nie została przez nią odebrana pod adresem ul. [...], [...] C. Ponadto z notatki urzędowej z dnia 8 grudnia 2022 r. wynika, że skarżąca oświadczyła, że obecnie nie mieszka w C., a pod adresem przy ul. [...] w C. przebywała czasowo. . Podobnie w złożonym odwołaniu w grudniu 2022 r. ww. podała adres do korespondencji w K., a nie adres w C. Nadto składając deklarację do centralnej ewidencji emisyjności budynków wskazała, że dane adresowe osoby wypełniającej formularz są inne niż adres budynku, którego dotyczy formularz (wskazano adres: ul. [...] w K). Również w pismach skierowanych do Kolegium w czerwcu 2023 r., w listopadzie 2024 r. podała adres do korespondencji w K. Jeśli chodzi o przedstawioną przez skarżącą dokumentację medyczną, to zdaniem Kolegium dowody te nie przemawiają za przyznaniem skarżącej dodatku węglowego. Wręcz przeciwnie - pośrednio świadczą tym, że skarżąca ze względu na swój stan zdrowia nie przebywała pod adresem w C. Ponadto wskazywane przez skarżąca okoliczności nie pozostają w koincydencji czasowej z prowadzonym organ postępowaniem w sprawie dodatku węglowego. Z przedłożonej kopii zaświadczenia lekarskiego [...] wynika bowiem, że choroba trwała od 6 grudnia 2022 r. (podczas gdy dokonywane nieskuteczne próby doręczeń pism procesowych w toku postępowania miały miejsce już wcześniej - jak wskazano wyżej - już w październiku i listopadzie 2022 r., a pierwszą próbę doręczenia decyzji załatwiającej sprawę podjęto w dniu 2 grudnia 2022 r., a zatem jeszcze przed datą widniejącą na-zaświadczeniu lekarskim). Z kolei złamanie kości śródstopia miało miejsce na końcu października 2022 r. (według oświadczenia Strony: 28 października 2022 r.), a czas leczenia szpitalnego trwał jeden dzień (30 października 2022 r.), podczas gdy próby doręczenia przesyłki kierowanej do skarżącej miały miejsce już wcześniej (19 i 27 października 2022 r.). Stan zdrowia skarżącej i jej twierdzenia świadczą o tym, że ze względu na swój stan zdrowia oraz w związku z koniecznością korzystania z opieki osób trzecich skarżąca w branym pod uwagę okresie nie zamieszkiwała pod adresem ul. [...], [...] C, co stanowi negatywną przesłankę przyznania dodatku węglowego. W ocenie Kolegium nie zachodzą podstawy do przeprowadzania przez organ wywiadu środowiskowego pod adresem ul. [...], [...] C. w celu i wyjaśnienia potencjalnych wątpliwości co do miejsca zamieszkania lub używania źródeł ciepła. Nie ma także podstaw do przeprowadzania kolejnych, innych dowodów. Ustalone w sprawie okoliczności nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Kolegium podkreśliło, że dodatek węglowy nie może zostać przyznany osobom deklarującym tylko prowadzenie jednoosobowego gospodarstwa domowego pod danym adresem, a które przebywają (zamieszkują i gospodarują) przede wszystkim w innych miejscach/ośrodkach zaspokajających ich potrzeby bytowe — jak np. w domu innego członka rodziny, w szpitalu, w domu pomocy społecznej itd. Niedopuszczalne jest też występowanie przez wnioskodawcę o wypłacenie dodatku węglowego z uwagi na czasowe, okazjonalne lub nawet regularne pomieszkiwanie w danej lokalizacji. Warunkiem otrzymania dodatku węglowego jest faktyczne i rzeczywiste zamieszkiwanie i gospodarowanie pod adresem wskazanym we wniosku, a prowadzenie gospodarstwa domowego możliwe jest tylko w jednej lokalizacji. Tymczasem w niniejszej sprawie ustalono, że w okresie, na który skarżąca starała się o dodatek węglowy, nie przebywała (nie zamieszkiwała i nie gospodarowała) przy ul. [...] w C., a swoje potrzeby życiowe zaspokajała przebywając pod innym adresem. Dom podawany jako miejsce zamieszkania powinien być dla skarżącej aktualnym (a nie dawnym) "centrum życiowym". Stąd skarżąca nie może przebywać w tym domu raz na jakiś czas lub tymczasowo. Nawet regularne, ale nie stałe przebywanie pod danym adresem nie świadczy jeszcze o tym, że dana lokalizacja stanowi "miejsce zamieszkania" danej osoby. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca podniosła, że do przyznania dodatku węglowego wystarczy tylko zainstalowanie w danym budynku lub lokalu odpowiedniego źródła ogrzewania. Nie jest istotne to, że zamieszkiwała i gospodarowała 2022 r. w K. - w innym mieszkaniu, niż to w którym zainstalowany jest kocioł węglowy. Przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 77; 107 k.p.a.; art 25 Kodeksu cywilnego; art 2; art. 75 Konstytucji oraz art 2 ust 1 ustawy o dodatku węglowym. Skarżąca podkreśliła, że "z deklaracji w CEEB jasno wynikało, jakie są źródła w domu — wyłącznie na węgiel — jak wymagała ustawa. Zapisy ustawy nie zawierały warunku "badania", jakie z nich są czynne". Skarżąca w skardze wskazała, że: "w sezonie 2022/23 był ogrzewany węglem - mimo iż z powodów losowych była zmuszona do przebywania pod opieką osoby trzeciej pod innym adresem, a nie byłam w stanie określić jak długo potrwa taka sytuacja". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga musiała zostać uwzględniona. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organy podjęły właściwe, proceduralne działania wobec nakreślonego kierunku działań w wiążącym Sąd, jak i organy wyroku z dnia z dnia 9 sierpnia 2023 r. sygn. akt: III SA/Kr 1659/23, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej decyzji organu pierwszej instancji, przy czym dotyczy to także momentu orzekania przez organ odwoławczy. Właściwie więc działały organy doprowadzając do doręczenia skutecznego skarżącej decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie w postepowaniu odwoławczym organ drugoinstancyjny ponownie rozpatrzył tę sprawę. Sąd kontrolując jednakże zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, stwierdził bowiem, że nie odpowiada ona prawu i zaszły w związku z tym podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej, podobniej jak i decyzji pierwszinstancyjnej. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji o odmowie przyznania dodatku węglowego stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1207, zwanej dalej ustawą o dodatku węglowym). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r., poz. 438, 1561 i 1576), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu – w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o dodatku węglowym przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się: 1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe). Z kolei zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 822/22 (opubl. w CBOSA), który Sąd w rozpoznawanej sprawie podziela weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku węglowego ma charakter wszechstronny. Stan faktyczny sprawy istotny z punktu widzenia art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym może być zatem ustalony w oparciu o np. inne dostępne organowi dane, które zostały wymienione przykładowo w art. 15a ustawy. Oznacza to, że katalog źródeł i informacji, w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku o dodatek węglowy ma charakter otwarty. Wątpliwości jednakże co do stanu faktycznego sprawy powinny zostać wyjaśnione przy zastosowaniu ogólnych zasad postępowania dowodowego wynikających z k.p.a., przy uwzględnieniu, że nie są one wyłączone z zastosowania na mocy przepisów ustawy o dodatku węglowym, w której m.in. poprzez regulację zawartą w art. 2 ust. 15a i 15e podkreślono konieczność Z powyższych regulacji ustawy o dodatku węglowym wynika, że aby dodatek węglowy mógł być przyznany wnioskodawca musi zamieszkiwać oraz gospodarować w budynku (lokalu), w którym znajduje się główne źródło ogrzewania. Przepisy ustawy o dodatku węglowym nie precyzują, jak należy rozumieć pojęcie zamieszkiwania. Oceniając stan faktyczny i prawny w tym zakresie trzeba mieć tym samym na względzie poglądy piśmiennictwa i judykatury wypracowane na gruncie prawa cywilnego. W tym zakresie należy więc uwzględnić treść art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061, zwanej dalej w skrócie – k.c.), zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. O wypełnieniu jego przesłanek świadczą dwie okoliczności: zewnętrzna, czyli faktyczne przebywanie, oraz wewnętrzna, czyli zamiar stałego pobytu. Ustalenie zamiaru powinno nastąpić w oparciu o kryteria zobiektywizowane świadczące o woli, ale też możliwości skoncentrowania swoich spraw w danej miejscowości. Stałe zamieszkiwanie generalnie powiązane jest z tzw. centrum życiowym danej osoby, tj. miejscem, gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe. Pojęcie miejsca zamieszkania, przyjęte w art. 25 k.c., jest więc konstrukcją prawną, na którą składają się dwa elementy: fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Nie dyskwalifikuje zatem zamieszkiwania w pojęciu wyżej wskazanym jedynie czasowe nieprzebywanie w budynku, czy lokalu, w którym znajduje się główne źródło ogrzewania. Przerwa zatem w przebywaniu spowodowana szczególnymi okolicznościami, nie zmienia miejsca zamieszkania w znaczeniu prawnym (por. wyrok WSA w Olsztynie z 27 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 395/23 i przytoczone tam orzecznictwo; publik. w CBOSA). Innymi słowy, okoliczność, że strona okresowo przebywa poza miejscem zamieszkania nie oznacza, że pobyt ten ma charakter trwały, a w konsekwencji przez to zmienia się jej miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. Wobec tego istotnie konieczną przesłanką do otrzymania dodatku węglowego jest zamieszkiwanie w budynku wskazanym we wniosku. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy obydwu instancji przedwcześnie jednak uznały, że skarżącej nie przysługuje żądany przez nią dodatek węglowy. Organy nie wyjaśniły bowiem w sposób nie budzący wątpliwości czy skarżąca prowadziła i prowadzi gospodarstwo domowe pod wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku adresem – a więc pod adresem - ul. [...], [...] C. Ustalone być powinno również, które ze wskazanych w deklaracji – a zainstalowanych tam: kocioł na paliwo stałe, kominek na paliwo stałe oraz piec kaflowy na paliwo stałe - jest głównym źródłem ciepła było i jest eksploatowane. Sąd nie neguje trafności działań organów, jednakże wobec okoliczności podniesionych przez skarżącą a uprawdopodobnionych, że w okresie od 30 października 2022 r. nie przebywała ona czasowo pod wskazanym adresem wobec okoliczności złamania nogi i pozostawania w dalszym okresie po tym zdarzeniu pod opieką osoby trzeciej pod innym adresem na rekonwalescencji. Zbyt pospiesznie, wobec postanowień art. 2 ust. 15b ustawy o dodatku węglowym, z których wynika, że organ może przeprowadzić wywiad środowiskowy wówczas gdy wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, a sama czynność ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o dodatku węglowym, organy stwierdziły, że takowe wątpliwości nie wystąpiły, bo z odwołania i innych dokumentów zalegających w aktach sprawy wynikają okoliczności jej nieprzebywania. pod adresem - ul. [...], [...] C. Fakt nieodbierania korespondencji, kierowanej pod ten adres do skarżącej, podwójnego awizowania tych przesyłek, oczywiście, że rzuca pewne światło na istotne elementy stanu faktycznego sprawy, mające znaczenie dla treści rozstrzygnięcia, ale nie może być decydujące w stwierdzeniu, iż rzeczywiście potwierdzają te okoliczności fakt niezamieszkiwania skarżącej pod wskazanym we wniosku adresie. Skoro bowiem osoba z powodu choroby przebywa czasowo pod innym adresem, i w tym okresie jest kierowana do niej korespondencja, to jeszcze nie znaczy, że trwale opuściła ona miejsce zamieszkania i w nim nie przebywa. Wprawdzie przepisy ustawy o dodatku węglowym przewidują uproszczoną procedurę rozpatrywania wniosków o dodatek węglowy, to jednakże w art. 3 ust. 3 odsyłają do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nieuregulowanych ustawą. Przypomnieć więc należy, że zgodnie z treścią art. 7 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wobec ustaleń organów uznać należało, że decyzje w sprawie wydane zostały bez zgromadzenia w sprawie wystarczającego, pełnego materiału dowodowego, a przede wszystkim bez jego kompleksowej i we wzajemnej łączności oceny dowodów. Znajdujące się w aktach sprawy informacje nie są wystarczające i wiarygodne, aby rozstrzygnąć sprawę zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Tak naprawdę nie przeprowadziły organy rzetelnego postępowania dowodowego w rozpatrywanej sprawie. Samo kwestionowanie miejsca zamieszkania skarżącej i uznanie, że wystarczające w tym względzie są informacje posiadane przez organy, a wypływające z treści środka zaskarżenia, oświadczeń skarżącej i innych dokumentów, w sytuacji podważania tych kategorycznych ustaleń przez skarżącą i podnoszenia okoliczności jej czasowego nieprzebywania, bez zweryfikowania tych okoliczności przy wykorzystaniu podstawowego dowodu jakim jest wywiad środowiskowy, a także i innych dowodów, choćby np. osobowych, rozpytania sąsiadów, innych osób, stanowiło, zdaniem Sądu, istotne naruszenie przepisów postępowania – artykułów: 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy nie wykazały więc w sposób wystarczający, że skarżąca rzeczywiście nie zamieszkiwała i nie gospodarowała pod wskazanym we wniosku adresem w rozumieniu ustawy o dodatku węglowym; nie wykorzystały możliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy z wykorzystaniem przewidzianych do tego dowodów, w tym wywiadu środowiskowego, ale i innych. W tym względzie należało więc skorzystać ze wszelkich dowodów, ze świadków, z dokumentów, np. dowodów wpłat, opłat za energię elektryczną, media, wodę, czy innych opłat lokalnych odnośnie zadeklarowanego lokalu skarżącej w kontekście przerwy w przebywaniu jej spowodowanej szczególnymi okolicznościami chorobowymi, które miały miejsce, z wykorzystaniem i doświadczenia życiowego i logicznego, spójnego rozumowania przy całościowej ocenie materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje zostały wydane przedwcześnie, bez rzetelnego i wnikliwego ustalenia istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a więc z powodu naruszenia wskazanych co dopiero przepisów postępowania art. 7, 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ mając na uwadze poczynione wyżej rozważania, stosownie do postanowień art. 153 P.p.s.a., ustali czy skarżący zamieszkiwał i prowadził gospodarstwo domowe pod wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego adresem. W tym celu organ prowadzący postępowanie rozważy ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności przy pomocy wszelkich dowodów mogących doprowadzić do ustalenia nie tylko rzeczywistego miejsca zamieszkania skarżącej, ale i ewentualnego zaistnienia przesłanek warunkujących przyznanie dodatku węglowego, wynikających z regulacji ustawy o dodatku węglowym. Skarga musiała więc wywrzeć w tych okolicznościach zamierzony skutek. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w sentencji wyroku.