III SA/Kr 1243/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek SO del. Janusz Bociąga Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany w rejestrze zakładów podlegających urzędowej kontroli w zakresie produkcji i dystrybucji "[...]j" skargę oddala Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając na podstawie : - art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz.U. 2011. 212.1263) , - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. 2000.98.1071), - art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. Nr 136.914 ), - art. 31 ust. 2 lit. b, c rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. WE L 165 z 30.04.2004r. str. 1), - art. 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku, ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz. UE L 31 z 1 luty 2002, str. 1-24) – decyzją z dnia 13 lipca 2012r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2012 roku, znak: [...] , na mocy której odmówiono skarżącej A Sp. z o.o. zmiany w rejestrze zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zakresie: produkcji i dystrybucji wody A niegazowanej. Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny ustalony przez organy : Rozlewnia wody A jest obiektem istniejącym i zakład ten został zatwierdzony decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2008r. znak : [...] w zakresie rozlewania i dystrybucji naturalnej wody źródlanej poszerzonej o magazynowanie i sprzedaż środków spożywczych w opakowaniach jednostkowych tj. kawa, herbata, soki i syropy owocowe oraz naczynia jednorazowego użycia. Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2012r. skarżąca zwróciła się o dokonanie zmian w rejestrze zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej z " produkcji i dystrybucji naturalnej wody źródlanej A poszerzonej o magazynowanie i sprzedaż środków spożywczych w opakowaniach jednostkowych tj. kawa, herbata, soki i syropy owocowe oraz naczynia jednorazowego użycia " na " produkcję i dystrybucję wody A niegazowanej poszerzonej o magazynowanie i sprzedaż środków spożywczych w opakowaniach jednostkowych tj. kawa, herbata, soki i syropy owocowe oraz naczynia jednorazowego użycia". A zatem wniosek w istocie dotyczył wykreślenia z rejestru " produkcji i dystrybucji naturalnej wody źródlanej A"" i w to miejsce wpisanie " produkcji i dystrybucji wody A niegazowanej". Skarżąca wyjaśniła , że Woda A Niegazowana produkowana jest na bazie wody źródlanej poprzez filtrację jonowymienną, filtrację mikrobiologiczną i naświetlanie lampą UV i jest rozlewana do jednostkowych opakowań zwrotnych o pojemności 11,4 i 18,9 litra. W związku z wątpliwościami co do co do kwalifikacji rodzajowej wody objętej wnioskiem skarżącej , Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się do Głównego Inspektora Sanitarnego , który – opierając się na opinii Państwowego Zakładu Higieny - wyjaśnił , że woda poddana przez skarżącą wymienionym wyżej procesom, zmienia naturalne jej właściwości , co powoduje , iż nie jest wodą źródlana, a w konsekwencji nie podlega uregulowaniom zawartym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 31 marca 2011 roku w sprawie naturalnych wód mineralnych, wód źródlanych i wód stołowych (Dz.U. 2011.85.466). Organ wyjaśnił , że przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz.U. 2006.123.858) odnoszą się do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, dla której wymagania mikrobiologiczne i fizykochemiczne zostały określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 roku w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U2007.61.417). Zdaniem organu, w Polsce woda przeznaczona do spożycia przez ludzi konfekcjonowana jest wyłącznie w przypadkach wystąpienia sytuacji kryzysowych takich jak np. powódź , czy awaria sieci wodociągowej, w celu zapewnienia zaopatrzenia ludności w wodę. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 oraz ust 3 pkt 3 ww. rozporządzenia , wymagania jakie musi spełniać woda przeznaczona do spożycia przez ludzi obejmują swoim zakresem również wodę wprowadzaną do jednostkowych opakowań, ale w punkcie czerpalnym wody, w którym woda pobierana jest do napełniania butelek lub pojemników. Z kolei zgodnie z art. 7 ust.1 dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 roku w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330 z 5.12.1998, str. 32) należy zapewnić regularne monitorowanie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w celu sprawdzenia, czy woda dostępna dla konsumentów spełnia określone wymagania mikrobiologiczne i fizykochemiczne. Zdaniem organu , obecnie w Polsce brak jest przepisów, które dawałyby podstawę prawną do nadzorowania jakości mikrobiologicznej i fizykochemicznej oraz określenia terminu przydatności do spożycia wody w opakowaniach jednostkowych podlegającej przepisom ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. W związku z powyższym, w ocenie Powiatowego Inspektora sanitarnego, woda A niegazowana będąca przedmiotem rozpatrywanej sprawy , nie powinna być konfekcjonowana jako woda przeznaczona do spożycia przez ludzi i podlegać wymaganiom określonym w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymując w mocy powyższą decyzję podniósł , że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na opinii Państwowego Zakładu Higieny , który prowadzi dzielność ekspertyzową dla rządu , organizacji pozarządowych oraz społeczeństwa w zakresie oceny ryzyka i wskazania sposób unikania zagrożeń w obszarze zdrowia publicznego. Opinia ta, jako dowód w sprawie , została poddana ocenie i zdaniem organu odwoławczego , brak jest podstaw do jej zakwestionowania , a w konsekwencji do nie uwzględnienia jej w rozstrzygnięciu wniosku skarżącej. Zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 62 ust. 1 i 2 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art.31 ust.2 ww. rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. – zdaniem organu odwoławczego - nie zasługiwały na uwzględnienie , gdyż zakład skarżącej znajduje się pod bieżącym nadzorem sanitarnym od 2008r. , jego warunki sanitarno-techniczne były znane organowi i niecelowe było przeprowadzanie oględzin tego obiektu . Organ pierwszej instancji , wbrew zarzutom odwołania , nie naruszył też art.15 , art.77 § 1 oraz art.107 § 3 Kodeksu postepowania administracyjnego , które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy , dlatego stwierdzono brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego jej rozpatrzenia. W szczególności podniesiono , że postępowanie dowodowe było przeprowadzone , o czym świadczy dowód w postaci opinii Państwowego Zakładu Higieny. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził , że kierował się słusznym interesem społecznym mającym na celu zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów w odniesieniu do bezpieczeństwa żywności. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżąca zarzuciła : - naruszenie art.15, art.77 § 1 i art.107 § 3 Kodeksu postepowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie , - naruszenie art.62 ust.1 pkt.2 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia , - art.31 ust.2 ww. rozporządzenia (WE) nr 882 /2004 Parlamentu Europejskiego i Rady , - § 3 ust.1 pkt.6 i ust.3 pkt.3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi ( Dz.u.2007.61.417). W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła , że rażąco została naruszona procedura administracyjna , której zasadą jest dwuinstancyjne postępowanie administracyjne. Organy orzekające nie przeprowadziły postępowania dowodowego i nie dochowały obowiązków wynikających z art.77 § 1 oraz art.107 § 3 Kodeksu postepowania administracyjnego. Organy te oparły się jedynie na opinii Państwowego Zakładu Higieny nie przeprowadzając własnego postępowania dowodowego , a zatem nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całości materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej , opinia , o której wyżej mowa, mogła stanowić jedynie środek pomocniczy przy wydawaniu decyzji. Uzasadnienie decyzji nie zawiera analizy dowodów i faktów , a także brak jest wskazania podstawy prawnej stanowiącej podstawę odmowy " możliwości produkcji i dystrybucji wody A" . Ponadto skarżąca podniosła , że skoro zakład skarżącej jest pod stałym nadzorem organów sanitarnych i znany jest jej stan sanitarno-techniczny , zastrzeżenie musi budzić stanowisko, iż skarżąca winna wykazać spełnienie odpowiednich wymagań prawa żywnościowego , pomimo wiedzy organu , że wymagania te są spełnione przez skarżącą . W ocenie skarżącej , zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego , bowiem woda A , ze względu na swoje właściwości , nie jest objęta przepisami Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 31 marca 2011r. w sprawie naturalnych wód mineralnych , wód źródlanych i wód stołowych (Dz.U.2011.85.466) , natomiast podlega przepisom ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz.2006.123.858) oraz przepisom Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U.2007.61.417). W ocenie skarżącej , zgodnie z § 3 ust.1 pkt.6 ww. rozporządzenia , jeżeli woda jest bezpieczna w rozumieniu § 2 tego Rozporządzenia , to nie można zakazać jej konfekcjonowania i dopuszczenia do obrotu. Produkt skarżącej został uznany za bezpieczny , a zatem niedopuszczalne było powołanie się na art.31 ust.2 lit.c) Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w związku z art.62 ust.1 pkt.2 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w kontekście odmowy zmiany w rejestrze zakładów. Zakaz konfekcjonowania wody A został wydany bez podstawy prawnej , natomiast słuszny interes społeczny nie jest wystarczającą podstawą do stosowania takich zakazów. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wyjaśnił , że zakład skarżącej jest wpisany do rejestru zakładów , o których mowa w art. 61, natomiast nie zachodziła konieczność przeprowadzenia oględzin tego zakładu w trybie art.31 ust.2 lit.b ww. rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady , gdyż zakład ten jest pod stałym nadzorem sanitarnym i znane były warunki sanitarno-techniczne. Woda A niegazowana podlega przepisom ww. ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków i brak jest podstaw prawnych do nadzorowania jakości mikrobiologicznej i fizykochemicznej oraz określenia terminu przydatności wody w opakowaniach jednostkowych podlegających przepisom rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Ze względu na ochronę zdrowia publicznego , jeżeli woda taka nie została zużyta i przez dłuższy czas była niewykorzystana do celów konsumpcyjnych, to powinna być zniszczona. W ocenie organu , woda A niegazowana nie powinna być konfekcjonowana jako woda przeznaczona do spożycia przez ludzi i podlegać wymaganiom określonym w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje : Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego , które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego , regulującymi tryb jej wydania . Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji . Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.153.270) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych , nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji , mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § 1 ww. ustawy . W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny nie jest sporny; woda A niegazowana , objęta wnioskiem skarżącej z dnia 25 stycznia 2012r. – z uwagi na swoje właściwości – nie jest objęta przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 31 marca 2011r. w sprawie naturalnych wód mineralnych , wód źródlanych i wód stołowych. Okoliczność ta została przyznana wprost w treści skargi. Strony sporu tj. organ i skarżąca zgodne są również co do tego , iż ww. woda podlega przepisom ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz przepisom rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2007r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Istota sporu między stronami koncentruje się wokół interpretacji § 3 ust.1 pkt.6 ww. rozporządzenia , który stanowi , że wymagania , o których mowa w § 2 (który określa , kiedy woda jest bezpieczna dla zdrowia ludzkiego) , dotyczą wody wprowadzanej do jednostkowych opakowań. W ocenie skarżącej redakcja omawianego przepisu jest "całkowicie jasna i nie budząca wątpliwości" i niedopuszczalne jest zakazanie konfekcjonowania wody A niegazowanej i dopuszczenia jej do obrotu na podstawie art.31 ust.2 lit.c ww. Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w związku z art.62 ust.1 pkt.2 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Z kolei, w ocenie organu, woda przeznaczona do spożycia może być konfekcjonowana do jednostkowych opakowań wyłącznie w przypadkach wystąpienia sytuacji kryzysowych np. powódź , czy awaria sieci wodociągowej , w celu zaopatrzenia ludności w wodę i nie jest możliwe konfekcjonowanie jej przez skarżącą, a w konsekwencji uwzględnienie wniosku skarżącej w zakresie wprowadzenia zmian w rejestrze zakładów , o którym mowa art. 62 ust. 1 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Rozstrzygając spór , jaki zaistniał w rozpatrywanej sprawie , Sad podzielił stanowisko organu jako zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy podnieść , że zarówno § 3 ust.1 pkt.6 , jak i całe rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2007r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi nie może być interpretowany(e) w oderwaniu od przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków . Przepisy rozporządzenia – co do zasady - są wydawane w celu wykonania ustawy i nie mogą wprowadzać własnych regulacji sprzecznych z tą ustawą. Z kolei adresatem obowiązków wynikających z ww. ustawy jest przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne , które zobligowane jest m.in. do zapewnienia należytej jakości dostarczanej wody poprzez prowadzenie regularnej wewnętrznej kontroli jakości wody ( art.5 ust.1 i 1a ustawy). Sporny § 3 ust.1 pkt.6 ww. rozporządzenia został wydany na podstawie art.13 ustawy , który nie upoważniał ministra właściwego do spraw zdrowia do rozszerzenia podmiotów uprawnionych do zbiorowego zaopatrzenia w wodę; jedynym uprawnionym takim podmiotem jest przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Potwierdzeniem tego stanowiska jest art. 2 pkt. 21 ustawy , który definiuje " zbiorowe zaopatrzenie w wodę" jako " działalność polegającą na ujmowaniu , uzdatnianiu i dostarczaniu wody, prowadzoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne". Treść § 3 ust.1 pkt.6 ww. rozporządzenia należy zinterpretować w ten sposób , że obowiązkiem przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego jest zapewnienie takiej jakości wody , która jest bezpieczna dla zdrowia ludzkiego w rozumieniu § 2 ww. rozporządzenia i wymagania te dotyczą także wody m.in. pobieranej z cystern lub zbiorników ( pkt. 4) , czy wprowadzanej do jednostkowych opakowań ( pkt.6). W ust. 3 § 3 ustawodawca określa , że wymagania dotyczące jakości wody muszą być spełnione m. in. w punkcie , w którym wypływa ona z cysterny ( pkt.2) , w punkcie czerpalnym wody, w którym woda pobierana jest do napełnienia butelek lub pojemników ( pkt.3) , czy w punkcie czerpalnym wody wykorzystywanej w produkcji lub obrocie żywnością (pkt.4). Należy zwrócić uwagę na różnice w użytych w § 3 ust.3 określeniach " woda pobierana jest..." i " woda wykorzystywana w produkcji" . Wprowadzanie wody do jednostkowych opakowań ( § 3 ust.1 pkt.3) nie może być interpretowany jako dystrybucja , czy konfekcjonowanie tej wody do butelek , skoro w dalszej części omawianego przepisu ustawodawca formułuje zapis o " pobieraniu" wody do napełnienia butelek , czy pojemników , a nie o jej dystrybucji , konfekcjonowaniu , czy wykorzystywaniu w produkcji . Przepisy ww. ustawy, jak i wydanego na jej podstawie ww. rozporządzenia , a w szczególności sporny § 3 tego rozporządzenia wskazują , że zasadą jest pobieranie wody z urządzeń i instalacji wodociągowych , a w sytuacjach szczególnych – z innych punktów czerpalnych wody , z których woda pobierana jest m.in. do jednostkowych opakowań. Za zgodne z prawem należy uznać twierdzenia organów orzekających w rozpatrywanej sprawie, że w Polsce woda przeznaczona do spożycia przez ludzi konfekcjonowana jest wyłącznie w przypadkach wystąpienia sytuacji kryzysowych takich jak powódź , czy awaria sieci wodociągowej , w celu zapewnienia zaopatrzenia ludności w wodę. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić , że stanowisko skarżącej, że § 3 ust.1 pkt.6 dopuszcza możliwość produkcji i dystrybucji przez skarżącą wody bezpiecznej dla zdrowia ludzkiego – wody A niegazowanej – jest błędne , a w konsekwencji brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącej z dnia 25 stycznia 2012r. o wprowadzenie zmiany w rejestrze zakładów, o którym mowa w art.62 ust.1 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w żądanym zakresie. W stanie prawnym istniejącym w dacie orzekania przez organy skarżąca nie była uprawniona do dystrybucji wody podlegającej przepisom ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Odnosząc się do zarzutu skargi rażącego naruszenia przepisów proceduralnych , a w szczególności naruszenia art.15 Kodeksu postępowania administracyjnego , należy uznać powyższy zarzut za nieuzasadniony. W niniejszej sprawie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w stopniu uzasadnionym treścią złożonego wniosku. Skarga , poza przytoczeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego nie wskazuje , jakie konkretnie dowody organy orzekające w sprawie powinny przeprowadzić , jakim dowodom odmówiły wiarygodności , skoro skarżąca nie zgłaszała w tym zakresie żadnych wniosków , a także jakie konkretnie fakty zostały pominięte w analizie tych organów. Podnieść należy , że skarżąca miała zagwarantowany czynny udział w sprawie , przed wydaniem zaskarżonej decyzji pismem z dnia 27 czerwca 2012r została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i mimo , iż w dniu 03 lipca pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy , nie składał żądnych pism , ani wniosków , nie wniósł i również żadnych uwag. W związku z powyższym należy za rzuty skargi w tym zakresie uznać za oczywiście bezzasadne. Jeżeli chodzi o uzasadnienie zaskarżonej decyzji , to wbrew zarzutom skargi , organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji przedstawił stan faktyczny sprawy , przytoczył stanowisko organu pierwszej instancji oraz zarzuty odwołania , dokonał własnej oceny materiału dowodowego , przytaczając i wyjaśniając treść przepisów , które miały zastosowanie w sprawie , a także uzasadnił własne stanowisko . Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art.77 § 1 i art.107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego należy również uznać za oczywiście niezasadne. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu , jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień , dlatego należało orzec jak w sentencji.