III SA/Kr 1248/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J. T. przedstawiciela ustawowego małoletniego K. T. na czynność Burmistrza Miasta z dnia 3 października 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów przejazdu niepełnosprawnego ucznia i jego opiekuna do szkoły skargę oddala Skarżąca J. T. wnioskiem z dnia 4 września 2018 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta G o sfinansowanie kosztu dowozu dziecka niepełnosprawnego do szkoły zapewniającej realizacje orzeczenia Zespołu Orzekającego Powiatowej Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 3 października 2018 r. znak: [...] Burmistrz Miasta G stwierdził, że brak jest podstawy prawnej aby dofinansować dowóz małoletniego K. T. do [...] Centrum Edukacji w N. W ocenie Burmistrza J. T. podważa możliwość realizacji zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego przez szkoły ogólnodostępne znajdujące się na terenie miasta G, nie wskazując żadnych konkretnych okoliczności. Ponadto, organ wskazał, że Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] w G po zapoznaniu się z orzeczeniem stwierdziła, że w Szkole Podstawowej Nr [...] w G, uczeń może realizować kształcenie specjalne zgodnie z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego. J. T. ponowiła w dniu 17 października 2018 r. wniosek o sfinansowanie kosztów przejazdu niepełnosprawnego syna, wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa. Wnioskodawczyni podniosła, że jako rodzic, mając na uwadze troskę o prawidłowy rozwój syna samodzielnie ustaliła szkołę, która zobowiązała się i realizuje wszystkie zalecenia orzeczenia. Pismem z dnia 25 października 2018 r. Burmistrz Miasta G nie znalazł podstaw do zmiany wyrażonego uprzednio stanowiska. W skardze do WSA w Krakowie J. T. zaskarżyła czynność Burmistrza Miasta G z dnia 3 października 2018 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów przejazdu małoletniego K. T. i jego opiekuna do szkoły [...] Centrum Edukacji w N, zarzucając naruszenie: - art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo Oświatowe, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą wadliwym przyjęciem, że [...] Centrum Edukacji w N - szkoła ogólnodostępna, do której uczęszcza K. T. nie jest szkołą najbliższą w rozumieniu przepisów ww. ustawy i w rezultacie nieuzasadnioną odmową sfinansowania zwrotu kosztów dojazdu K. T. wraz z opiekunem do [...] Centrum Edukacji w N, - art. 39 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie - odmowę zwrotu kosztów przejazdu ucznia K. T. i jego opiekuna oraz zawarcia umowy określającej zasady zwrotu kosztów dowozu do szkoły [...] Centrum Edukacji w N bowiem dowożenie i opiekę zapewniają rodzice ucznia . Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o: - stwierdzenie bezskuteczności czynności Burmistrza Miasta G polegającej na odmowie sfinansowania dowozu małoletniego K. T. wraz z opiekunem do szkoły ogólnodostępnej – [...] Centrum Edukacji w N; - uznanie obowiązku Burmistrza Miasta G do zwrotu kosztów przejazdu ucznia K. T. oraz jego opiekuna do szkoły ogólnodostępnej - [...] Centrum Edukacji w N; - zobowiązanie Burmistrza Miasta G do podjęcia czynności - zawarcia umowy ze skarżącą o sfinansowanie kosztów dowozu K. T. i jego opiekuna do szkoły ogólnodostępnej – [...] Centrum Edukacji w N, do ukończenia klasy trzeciej szkoły podstawowej (zakończenia pierwszego etapu edukacji); - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści pisma na okoliczności zawarte w akapitach je poprzedzających ; - przesłuchanie świadków: - A. T. na okoliczność zgłaszania zastrzeżeń przez rodziców ucznia Burmistrzowi Miasta G o braku realizacji zaleceń orzeczenia PPPP, ustalenia treści jego stanowiska w tej sprawie; - pracowników Przedszkola Samorządowego [...] ul. L, w G: J. P. - Dyrektora Przedszkola , B. Ż. – K. - wychowawcy, J. K. - nauczyciela wspomagającego, wobec braku możliwości ustalenia adresów ww. świadków - skarżąca podała adres do doręczeń dla ww. osób wskazując adres placówki w której są zatrudnieni - Przedszkole Samorządowe "[...]" w G, ul. L, G , wszyscy na okoliczność ustalenia zgłaszanych przez skarżącą zastrzeżeń co do braku realizacji zaleceń orzeczenia PPPP oraz zgłaszanych żądań zwiększenia ilości godzin pracy specjalisty; - na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. - o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosła, że zaskarżoną czynnością Burmistrz Miasta G odmówił zapewnienia bezpłatnego dojazdu jej syna do placówki oświatowej, gdzie ma możliwość korzystania z pomocy kadry wykwalifikowanej w sprawowaniu opieki nad dzieckiem z niepełnosprawnością. Szkoła ta jest wyposażona w przyrządy do wyciszenia i terapii sensorycznej oraz zapewnia nauczyciela posiadającego wymaganą wiedzę i umiejętności do korzystania z tych urządzeń. Ponadto dzieci w przedziale wiekowym klas 1 - 3 są izolowane od pozostałych uczniów za pomocą wydzielonego skrzydła budynku dla tego poziomu nauczania. Skarżąca podniosła, że wskazywana przez organ Szkoła Podstawowa nr [...] w G jest szkołą do której uczęszcza kilkaset dzieci, po kilka oddziałów klas równoległych liczących ok. 22-27 osób, gdzie brak jest miejsca na zajęcia wychowania fizycznego, które odbywają się na korytarzu szkolnym, przez co panuje hałas. Szkoła nie posiada pomieszczenia, w którym K. mógłby się wyciszyć. Dodatkowo dzieci w różnym wieku od 1 – do 6 klasy przebywają na wspólnym korytarzu. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta G wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając zajęte stanowisko, organ wskazał, że wskazana przez skarżącą ogólnodostępna szkoła działająca pod nazwą [...] Centrum Edukacji nie jest szkołą najbliższą, o jakiej mowa w art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2016 roku - Prawo oświatowe, bowiem na terenie miasta G funkcjonują dwie ogólnodostępne szkoły podstawowe (SP nr [...] SP i SP nr [...]), które mogą zapewnić K. T. realizację zaleceń określonych orzeczeniem nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego w okresie pierwszego etapu edukacyjnego (klasy I - III), wydanego w dniu 25 lipca 2018 r. przez Zespół Orzekający Powiatowej Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej. Po analizie zaleceń znajdujących się w orzeczeniu stwierdzono, że uczeń może realizować kształcenie specjalne w trzech typach szkół: * szkole ogólnodostępnej z zapewnieniem dodatkowego wsparcia ze strony pedagoga specjalnego, szkole ogólnodostępnej z oddziałami integracyjnymi, oddziale integracyjnym, - szkole specjalnej, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, oddziale specjalnym przy czym zgodnie ze wskazaniem specjalistów najkorzystniejszą dla niego formą kształcenia specjalnego jest realizowanie go w szkole ogólnodostępnej ze stałą pomocą pedagoga specjalnego, jak wskazali orzecznicy Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej dziecko nie wymaga prowadzenia zajęć szkolnych indywidualnie lub w grupie do pięciu osób, a stała obecność pedagoga specjalnego w trakcie zajęć i długich przerw jest dla niego odpowiednim wsparciem. W ocenie organu, szkołę najbliższą w rozumieniu art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy –Prawo Oświatowe, należy oceniać poprzez dwa elementy: element położenia geograficznego (odległość od miejsca zamieszkania) oraz element możliwości edukacyjnych (posiadania przez daną placówkę warunków umożliwiających kształcenie dziecka z konkretnym rodzajem niepełnosprawności), z tym zastrzeżeniem, że jeśli w szkole podstawowej najbliższej geograficznie niepełnosprawny uczeń nie będzie mógł mieć zapewnionych odpowiednich dla jego potrzeb metod pracy i nauki, szkoła ta nie może być uznana za najbliższą. Burmistrz wskazał, że skarga J. T. opiera się na subiektywnym przekonaniu, że żadna ze szkół podstawowych prowadzonych przez Miasto G nie zapewni K. T. warunków nauki określonych orzeczeniem Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej. Organ wskazał, że J. T. nie kontaktowała się ani ze szkołą, ani z organem prowadzącym, aby uzyskać informacje w tym zakresie. Pierwszym kontaktem skarżącej było pismo z dnia 4 września 2018 r. w przedmiocie finansowania dojazdu syna do [...] Centrum Edukacji w N. Organ podniósł, że w związku z wnioskiem o dofinansowanie dowozu zwrócił się z pytaniem do prowadzonych przez Miasto szkół podstawowych nr [...] i nr [...] o możliwość zapewnienia przez nie K. T. kształcenia specjalnego na pierwszym etapie szkolnym zgodnie z zaleceniami wartymi w orzeczeniu nr [...]. W odpowiedzi dyrektor SP nr [....] poinformowała, że kierowana przez nią placówka może realizować kształcenie specjalne w zakresie określonym orzeczeniem. Natomiast dyrektor SP nr [...] poinformował, że szkoła musiałaby zatrudnić specjalnego pedagoga, ale ma możliwość zapewnienia zajęć rewalidacyjnych. Z uwagi na możliwość zapewnienia przez Szkołę Podstawową nr [...] edukacji K. T. zgodnie z zaleceniami wynikającymi z orzeczenia nr [...] z dnia 25 lipca 2018 r. organ przyjął, że placówka ta jest najbliższą w rozumieniu art 39 ust. 4 pkt 1 ustawy - Prawo oświatowe. Organ podniósł, że skarżąca kwestionuje to stanowisko nie przedstawiła żadnych innych argumentów za swoim zdaniem, oprócz subiektywnego odczucia odnoszącego się do innej placówki niż SP [...]. J. T. nie próbowała sprawdzić możliwości szkoły w przedmiotowym zakresie, a jej syn nie uczęszczał ani jednego dnia do Szkoły Podstawowej nr [...]. Na rozprawie skarżąca podtrzymała skargę i wskazała, że szkoła nr [...] mieści się w tym samym budynku co przedszkolna zerówka i stąd obawy, że nauczanie w szkole nie było by odpowiednio zorganizowane dla dziecka, natomiast przyznaje, że są to dwie wyodrębnione instytucje. Zdaniem skarżącej, szkoła nie jest w stanie zapewnić zadeklarowanych w piśmie świadczeń na podstawie dotychczasowego doświadczenia w przedszkolu. Jak podkreśliła, na własna rękę szukała szkoły bo obawiała się, że będzie podobna sytuacja jak w przedszkolu. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że przedszkole i szkoła to dwie różne jednostki, szkoła jest organizowana w taki sposób, iż inne jest wydzielone miejsce dla uczniów klas 1-3 oraz pozostałych uczniów. W klasach pierwszych znajduje się od 16 do 20 uczniów w roku szkolnym 2018/2019. Jeśli chodzi o miejsce do odpoczynku czy wyciszenia dziecka jest to pokój pedagoga szkolnego. Jak wyjaśnił pełnomocnik, całkiem inne osoby zajmują się dziećmi w przedszkolu a inne w szkole. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (2019 r., poz. 125), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej p.p.s.a. Orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli pod względem zgodności z prawem czynności organu w przedmiotowym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną zaskarżonej czynności jest art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U z 2018 r. poz. 996), według którego obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21 rok życia Kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu wyżej wymienionego przepisu jest sposób interpretowania przesłanki bliskości szkoły względem miejsca zamieszkania ucznia. Przede wszystkim podkreślić należy, że według utrwalonej linii orzecznictwa na "bliskość" składa się element położenia geograficznego oraz element dysponowania przez konkretną placówkę oświatową warunkami umożliwiającymi prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności. Przy czym drugi składnik winien być oceniany indywidualnie w oparciu o orzeczenie o niepełnosprawności danego dziecka. Zatem najbliższą szkołą będzie szkoła umożliwiająca realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka. Obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego dowozu dziecka niepełnosprawnego do najbliższej placówki jego miejscu zamieszkania lub zwrotu kosztów dowozu dziecka przez rodziców do takiej placówki edukacyjnej, w której realizuje zawarte w orzeczeniu zalecenia o potrzebie kształcenia specjalnego. W orzeczeniu nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego w okresie pierwszego etapu edukacyjnego (klasy I- III), wydanego w dniu 25 lipca 2018 r. przez Zespół Orzekający Powiatowej Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej wskazano, że w stosunku do chłopca konieczna jest pomoc pedagoga specjalnego na zajęciach dydaktycznych oraz w trakcie długich przerw. Wymaga on dostosowania metod i form pracy do jego indywidualnych potrzeb intelektualnych, zabezpieczenia szczególnych warunków uwzględniających charakter niepełnosprawności oraz możliwości emocjonalno-społecznych. W ocenie orzekających, objęcie dziecka kształceniem specjalnym, dostosowanie metod i form pracy umożliwi realizację indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych K. Stała pomoc ze strony pedagoga specjalnego w szkole ogólnodostępnej w trakcie realizacji zajęć dydaktycznych, a także długich przerw, wspomoże chłopca w nawiązywaniu prawidłowych relacji rówieśniczych, rozwijaniu jego mocnych stron i potencjalnych możliwości. Dostosowanie form i metod pracy, wdrożenie oddziaływań rewalidacyjnych, w tym zajęć rozwijających umiejętności społeczne i komunikacyjne oraz pomocy psychologiczno-pedagogicznej w formie zajęć logopedycznych, pozwoli osiągnąć cele rozwojowe i terapeutyczne, a dziecku stworzy szansę na usprawnianie słabo rozwiniętych obszarów funkcjonowania, utrwalanie nabywanych umiejętności, poprawi poziom rozwoju społeczno-emocjonalnego. Dziecko może realizować kształcenie specjalne w: szkole ogólnodostępnej, z zapewnieniem dodatkowego wsparcia ze strony pedagoga specjalnego; w szkole ogólnodostępnej z oddziałami integracyjnymi, oddziale integracyjnym; szkole specjalnej, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, oddziale specjalnym. Zdaniem orzeczników najkorzystniejszą formą kształcenia specjalnego dla K. jest realizowanie go w szkole ogólnodostępnej ze stałą pomocą pedagoga specjalnego. Przebywanie wśród zdrowych rówieśników wpłynie korzystnie na rozwój społeczny dziecka, a stała obecność specjalisty podczas zajęć dydaktycznych i długich przerw, wspomoże w efektywniejszym osiąganiu przez ucznia celów edukacyjnych i terapeutycznych zawartych w IPET, skuteczniej pobudzi jego rozwój. Dziecko nie wymaga prowadzenia zajęć szkolnych indywidualnie lub w grupie do 5 osób. W orzeczeniu wskazano również: na zalecane działania podejmowane w szkole, które to korzystnie wpłyną na funkcjonalnie i rozwój chłopca, oraz na środki dydaktyczne, które przyczynią się do wielostronnej aktywizacji dziecka, rozwiną zaburzone funkcje, a tym samym uatrakcyjnią i pozytywnie wpłyną na proces dydaktyczny, jednocześnie podnosząc efekty nauczania (k. 7-23 akt. adm.). Według organu najbliższą placówką jest Szkoła Podstawowa nr [...] w G, która przystosowana jest do realizacji potrzeb małoletniego K. T. w niemniejszym stopniu od [...] Centrum Edukacji w N, co zostało potwierdzone w piśmie skierowanym przez dyrektora placówki do Burmistrza Miasta G z dnia 5 grudnia 2018 r. (k. 47 - 49 akt. adm.). Wynika z niego jednoznacznie, że Szkoła Podstawowa nr [...] w G jest w stanie zapewnić realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Szkoła ta zapewniłaby bowiem chłopcu: 1. pomoc pedagoga specjalnego na zajęciach dydaktycznych oraz w trakcie długich przerw. Szkoła zatrudnia: specjalistę, który ukończył Wyższą Szkole Pedagogiczna, studia wyższe magisterskie zaoczne na wydziale humanistycznym w zakresie pedagogiki specjalnej ze specjalnością: rewalidacja upośledzonych umysłowo, tytuł magistra pedagogiki specjalnej; specjalistę, który ukończył studia podyplomowe w zakresie edukacji i potrzeb rewalidacyjnych osób z niepełnosprawnością intelektualna; specjalistę, który ukończył Oligofrenopedagogikę – Edukację i rewalidację osób z niepełnosprawnością intelektualną – studia podyplomowe kwalifikacyjne; 2. prowadzenie zajęć rozwijających umiejętności społeczne, w tym komunikacyjne: specjalista ukończył studia wyższe magisterce na Uniwersytecie Instytut Pedagogiki w zakresie pedagogiki opiekuńczej; 3. zajęcia logopedyczne: specjalista ukończył Akademię Pedagogiczną , Wydział Humanistyczny, czterosemestralne Studia Podyplomowe, kwalifikacyjne w zakresie logopedii, specjalista ukończył Studia podyplomowe w zakresie logopedii ogólnej na UW oraz Studia podyplomowe 11 stopnia – Neurologopedia; 4. nauczyciele zobowiązani byliby dostosować metody i formy pracy chłopca do jego indywidualnych potrzeb intelektualnych, zabezpieczenia szczególnych warunków uwzględniających charakter niepełnosprawności oraz możliwości emocjonalno - społecznych. Nadto na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. pełnomocnik organu wskazał, że w ww. szkole wydzielone jest miejsce dla uczniów klas 1-3, w klasach pierwszych w roku szkolnym 2018/2019 znajduje się od 16 do 20 uczniów, a miejscem odpoczynku czy wyciszenia dziecka jest pokój pedagoga szkolnego. Pełnomocnik podkreślił, że całkiem inne osoby zajmują się dziećmi w przedszkolu a inne w szkole. Nie kwestionując prawa rodziców do wyboru szkoły do której ma uczęszczać ich dziecko, podnieść należy, że zwrot kosztów dojazdu na podstawie art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe przysługuje jedynie do najbliższej szkoły. W nin. sprawie nie znajduje zatem uzasadnienia finansowanie kosztów dowozu dziecka do szkoły w N ponieważ placówka ta nie jest najbliższą w rozumieniu ww. przepisu, a jest nią SP nr [...] w G, która to jest w stanie, jak już wyżej wskazano, realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu nr [...]. Odnośnie zarzutów skarżącej dotyczących ww. szkoły, podkreślić należy, że oprócz przekonania skarżącej, iż szkoła ta nie jest w stanie zapewnić zadeklowanych świadczeń, nie wskazała ona na żadne obiektywne przesłanki, argumenty, które uzasadniałyby jej twierdzenia w tym względzie. Nie podjęła ona również żadnej próby kontaktu ze szkołą w ww. kwestii. Jej złe doświadczenia wiążą się, co zresztą sama podkreśliła jedynie z przedszkolem, a nie ze szkołą, pomimo, że jak przyznała na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. są to dwie odrębne jednostki. Zaznaczyć przy tym należy, że jej syn nie uczęszczał ani jednego dnia do Szkoły Podstawowej nr [...], a do oddziału zerówki przedszkolnej tej szkoły. Nieuprawnione jest tym samym podważanie przez skarżącą możliwości ww. szkoły co do realizacji zaleceń orzeczenia. Okoliczności wskazywane przez skarżącą, tj. brak realizacji zaleceń orzeczenia przez przedszkole, ten sam budynek szkoły i przedszkola, nie mogą prowadzić do przyjęcia, tak jak to podnosi skarżąca, że skoro przedszkole nie było w stanie zrealizować tych zaleceń, to i szkoła, nie zapewni zadeklarowanych w piśmie z dnia 5 grudnia 2018 r. świadczeń. Stanowisko skarżącej w ww. względzie jest zatem nieuzasadnione. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze żądania zobowiązania Burmistrza do podjęcia czynności - zawarcia ze skarżącą umowy o sfinansowanie kosztów dowozu K. T. i jego opiekuna do szkoły ogólnodostępnej – [...] Centrum Edukacji w N, wskazać należy, że zagadnienie dotyczące zawarcia umowy cywilnoprawnej nie należy do spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 19 października 2016 r. sygn. akt I OSK 1849/16 - warunki umowy i negocjowanie treści leżą w gestii stron umowy, a wynikłe stąd spory podlegają kompetencji sądów cywilnych. W kontekście, zatem powyższych rozważań zasadnie Burmistrz Miasta G odmówił skarżącej zwrotu kosztów przejazdu małoletniego K. T. wraz z opiekunem do [...] Centrum Edukacji w N, które to nie jest najbliższą szkołą w rozumieniu ww. przepisu ustawy Prawo oświatowe. Reasumując, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.