III SA/Kr 125/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. B. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2015 r. sygn. III SA/Kr 125/15 w sprawie ze skargi S. N. na akt Prezydenta Miasta z dnia 25 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy postanawia: przyznać z sum budżetowych pozostających do dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokatowi K. B. wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2015 r. sygn. III SA/Kr 125/15, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. ustanowiono dla skarżącej adwokata (k. 50), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa K. B. (k. 61). Rzeczony udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi P. P. (k. 65). Za czynności podjęte przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie wyznaczony adwokat otrzymał stosowne wynagrodzenie (vide: wyrok k. 99). Działający z substytucji adwokata K. B. adwokat P. P. przedstawił następnie opinie o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyżej opisanego wyroku tutejszego sądu, wnosząc jednocześnie o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów związanych ze jej sporządzeniem według norm przepisanych. Oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone przez skarżącą w żadnej części. Wyjaśnił, że opinia została przekazana skarżącej i Dziekanowi ORA. W dniu 9 września 2015 r. 24 kwietnia 2015 r. r. wpłynęło zaś do tut. sądu pismo adw. K. B. w którym wyznaczony adwokat potwierdził sformułowany przez substytuta wniosek o przyznanie kosztów opinii w niniejszej sprawie według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że koszty zastępstwa procesowego w powyższym zakresie nie zostały zapłacone przez skarżącą ani w całości ani w żadnej części. Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku wyznaczony adwokat złożył takie oświadczenie a w związku z tym zachodzą warunki aby przyznać mu należne wynagrodzenie. Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) opłata w wysokości 120 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 50% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.