III SA/Kr 1251/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A SA Oddział w Polsce o wstrzymanie wykonania decyzji Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 19 sierpnia 2011r. znak [...] złożonego w sprawie ze skargi A SA Oddział w Polsce na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 19 sierpnia 2011r. znak [...] w przedmiocie nakazu niezwłocznego wypłacenia pracownikom należności pieniężnych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A SA Oddział w Polsce wniosła do Sądu skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 19 sierpnia 2011r. znak [...] utrzymującą w mocy nakaz Inspektora Pracy z dnia [...] 2011r. znak [...] wypłacenia przez skarżącą spółkę wymienionym w nakazie pracownikom wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, wyrównania wynagrodzenia za czas choroby, wyrównania odprawy oraz wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Do skargi załączony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku spółka podała, że w/w decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przy sporności świadczeń z tytułu stosunku pracy pomiędzy pracodawca a pracownikami, których wyliczenie nie wynikało z dokumentacji pracodawcy. Spółka podniosła, mając świadomość, iż kwestia ta będzie badana przez Sąd, że wykonanie przedmiotowego nakazu z [...] 2011r. poprzez dokonanie wypłaty świadczeń wyliczonych przez Inspektora Pracy może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Dodała, że nie można wykluczyć, iż w przypadku rozstrzygnięcia przez sąd powszechny i odpadnięcia podstawy prawnej do wypłaty należności na rzecz pracowników (przy założeniu sporności należności z tytułu stosunku pracy) znajdą zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu a skarżąca spółka nie będzie mogła domagać się zwrotu wypłaconych na podstawie zaskarżonego nakazu należności z tytułu stosunku pracy wobec treści art. 409 kodeksu cywilnego, który stanowi, że obowiązek wydania korzyści lub zwrotu jej wartości wygasa, jeżeli ten, kto korzyść uzyskał, zużył ją lub utracił w taki sposób, że nie jest już wzbogacony, chyba, że wyzbywając się korzyści lub zużywając ją powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu. W ocenie skarżącej w okolicznościach sprawy każdy z pracowników będzie mógł się powołać na ten przepis, gdyż Inspektor Pracy wystawił nakaz zobowiązujący pracodawcę do wypłaty należności a w takiej sytuacji pracownicy podniosą, że nie mieli żadnych podstaw do liczenia się z obowiązkiem zwrotu na rzecz pracodawcy wypłaconych na podstawie natychmiast wykonalnego nakazu. Skarżąca spółka podniosła też, że ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji nakazującej wypłatę świadczeń na rzecz pracowników a pracodawca w takiej sytuacji wobec brzmienia treści przepisów – w zakresie bezpodstawnego wzbogacenia – nie otrzyma zwrotu świadczeń wypłaconych na rzecz pracowników, a których podstawą wypłaty jest akt administracyjny. Taka sytuacja wymagać będzie wszczęcia odrębnego postępowania, zmierzającego do odzyskania od pracowników nienależnie wypłaconych świadczeń na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Wobec tego w ocenie skarżącej należy ocenić, że realizacja nakazu może spowodować trudne do odwrócenia skutki, przy czym co do zasadności oraz wysokości ewentualnych świadczeń na rzecz pracowników powinien rozstrzygać sąd powszechny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W sprawie chodzi o świadczenie pieniężne i nie można twierdzić, że sprawa o charakterze pieniężnym wywołuje skutki nieodwracalne. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu określonych kwot. W razie uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji skargi i uchylenia decyzji Okręgowego Inspektora Pracy skarżąca Spółka będzie mogła domagać się zwrotu od pracowników kwot wypłaconych wynagrodzeń, odprawy i ekwiwalentu za urlop. Kwestia ewentualnego sporu sądowego co do zwrotu wypłaconych świadczeń i powoływania się przez pracowników na art. 409 Kodeksu cywilnego stanowi w okolicznościach sprawy kwestię hipotetyczną. Ponadto należy zważyć, że zgodnie z art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589 ze zm.) w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracowników; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Nakaz wypłaty pracownikowi należnego wynagrodzenia lub innego przysługującego mu świadczenia stanowi zatem drugą - obok postępowania przed sądem powszechnym - administracyjną drogę dochodzenia roszczeń o wynagrodzenia i inne świadczenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19.11.2010r. sygn. akt I OZ 869/10 ratio legis tej regulacji tej regulacji jest takie, że ma ona za zadanie umożliwić szybką ochronę zagrożonych interesów pracownika jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym. Wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy nakaz wypłaty wynagrodzeń, a także odpraw wydany przez organ Państwowej Inspekcji Pracy byłoby zaprzeczeniem uprawnień wynikających z przepisów powołanej ustawy. Tym samym nalezy6 tez podnieść, że wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez Okręgowego Inspektora Pracy kolidowałoby ze słusznym interesem byłych pracowników. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a odmówił A SA Oddział w Polsce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.