III SA/Kr 1254/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. N. Przewóz [...] o wstrzymanie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2009r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej w sprawie ze skargi M. N. Przewóz [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2009r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 07.12.2009r. M. N. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przewóz [...] zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2009r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] 2009r. znak [...] nakładającą na M. N. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie przepisów 87 ust. 1, 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) tj. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Pismem z tego samego dnia wniósł o wstrzymanie wykonania w/w decyzji, podnosząc, że realizacja decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 8.000 zł może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia następstw w zakresie płynności finansowej prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał tak naprawdę zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona ograniczyła się do twierdzeń, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną spowoduje trudne do odwrócenia następstwa w zakresie płynności finansowej przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu tak przedstawione okoliczności faktyczne nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w cytowanym powyżej przepisie. We wniosku skarżący niczym nie poparł swych twierdzeń, nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc niebezpieczeństwa zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Spowodowanie negatywnych skutków w sferze prawnej i faktycznej danej jednostki jest istotą kary, a zatem powoływanie się przez skarżącego tylko na to, że wykonanie kary wpłynie ujemnie na jego sytuację finansową nie jest wystarczającą przesłanką do uwzględnienia wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.