III SA/Kr 1257/13

Kraków, dnia 31 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2013 r. nr [....] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2013 r. nr [....] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy. W przedmiotowej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że skreślenie z listy instruktorów, a tym samym uniemożliwienie wykonywania dotychczasowego zawodu pozbawi go jedynego źródła utrzymania, a tym samym wywoła stan niedostatku i niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny. Podniósł również, że za kilka miesięcy urodzi się jego dziecko i w związku z tym znacznie wzrosną wydatki rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od Sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Dlatego Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Obowiązek ten polega na dokonaniu wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, o których art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Do wykazania bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej lub majątkowej (tak: J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, str.188). Zauważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się wypełniony przez skarżącego druk urzędowy PPF. Jednoznacznie wynika z niego, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, która pracuje i z tego tytułu uzyskuje dochód w kwocie 3050 zł brutto. Zatem skarżący mija się z prawdą twierdząc, że uniemożliwienie mu wykonywania dotychczasowego zawodu pozbawi go jedynego źródła dochodu. Tym bardziej trudno dać wiarę uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji skarżący powinien był więc wykazać skalę strat spowodowanych skreśleniem z ewidencji instruktorów nauki jazdy, w tym w kontekście posiadanych środków pieniężnych, a także czy jest możliwe ewentualne uzyskanie przez niego dochodów z tytułu innych źródeł zarobkowania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.