III SA/Kr 127/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek ( spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Dorota Dąbek Protokolant Joanna Parada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2007 r. sprawy ze skargi T.R. na decyzję Wojewody z dnia 6 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno- technicznej - skargę oddala- III SA/Kr 127/06 UZASADNIENIE A.T. wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie T.R. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. P. [...] w K., podając, że wskazana osoba w tym mieszkaniu nie zamieszkuje i nigdy w nim nie mieszkała. Do wniosku dołączono akt notarialny przenoszący własność przedmiotowego lokalu z K.A. na A.T. a także pisemne oświadczenia: K.A., że w chwili zameldowania T. R. nie mieszkał w tym lokalu, W.S. sąsiadki, że nie widziała nikogo, kto sprawiałby wrażenie mieszkańca lokalu, W.D. opiekunki społecznej K.A. stwierdzającej, że nie widziała nikogo w tym lokalu poza właścicielką, pomimo, że przebywała tam o różnych porach dnia i nocy, mieszkanie nie nosi śladów zamieszkiwania innej osoby poza K. A. W toku wszczętego postępowania przed organem meldunkowym przesłuchano w dniu 14.06.2005r. T.R., który zeznał, że w dacie zameldowania w dniu 31.10.1996 r., zamieszkał w spornym lokalu, sprowadził swoje rzeczy osobiste, miał klucze, mieszkanie składa się z 2 pokoi i jeden on zajmował, ciocia – K . A. wymagała opieki. Wskazał też, że często wyjeżdża, bo pracuje na budowach, opłaca czynsz, żona mieszka oddzielnie, nie ma innego mieszkania. Od 18.05.2005 r. nie jest wpuszczany do mieszkania, o czym zgłaszał na Policję - sygn. akt [...], zgłosił też sprawę w prokuraturze. Wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków K.D., A.K., I.R. na okoliczność, że mieszkał w spornym lokalu. Przedłożył także kopie pism do Policji o utrudnianie zamieszkiwania, o poświadczenie nieprawdy przez K. A., o wyłudzenie pieniędzy pobranych od niego przez K.A. za mieszkanie, kopię pisma do K. A. o zwrot [...] zł, kopię pozwu do sądu o zwrot tej kwoty, kopię zawiadomienia o przestępstwie popełnionym przez K.A. dotyczącym wyłudzenia powyższej kwoty. Ponadto przeprowadzono wywiad policyjny, z którego wynikało, że T. R. nie mieszkał i nie mieszka w przedmiotowym lokalu, co ustalono w czasie rozmów z mieszkańcami domu gdzie znajduje się sporne mieszkanie M.D., W.Z., W. i K.S. Skarżący pismem z dnia 4.07.2005 r. wniósł o zwieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na postępowanie prokuratorskie toczące się do sygn. Ds. [...], postępowanie przed Sądem Rejonowym dla K. w K. do sygn. [...], oraz postępowanie prowadzone przez Policję [...]. Na rozprawie administracyjnej w dniu 19.07.2005 r. przesłuchano: -A.T. , który zeznał, że T. R. nie mieszkał i nie mieszka w spornym lokalu, nie ma tam jego rzeczy osobistych, zameldowanie było fikcją, - K.A. , która zeznała, że T.R. został zameldowany za jej zgodą, ale nie wprowadził się i nie dostał kluczy do mieszkania, fikcja meldunkowa wyniknęła z prośby jego żony, nie ma w mieszkaniu jego rzeczy osobistych, mieszkanie składa się z jednego pokoju i ona tam mieszka. Przyznała, że T. R. dokładał się do należności za media, choć nieregularnie, - T.R. , który na pytanie prowadzącego rozprawę, czy zamieszkał w lokalu po dokonaniu zameldowania odpowiedział, "tak można powiedzieć". Ponadto zeznał, że do mieszkania otrzymał klucze od I.R. - byłej żony, zajął pomieszczenie wydzielone z dużego pokoju, w którym jest aneks kuchenny, dał pieniądze K.A. na wykup mieszkania od gminy, ponosił płatności za lokal, ponownie wskazał na świadków podanych podczas przesłuchania w dniu 14.06.2005 r., Pismem z dnia 10.07.2005 r. W.S. stwierdziła, że z uwagi na wiek - 84 lata nie będzie mogła stawić się na rozprawie w dniu 19.07.2005 r. Prokuratura Rejonowa K. pismem z dnia 29.07.2005 r. poinformowała, że sprawę wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w akcie notarialnym sprzedaży sygn. akt [...] przekazała Prokuraturze Rejonowej K. Komisariat Policji w K. pismem z dnia 11.08.2005 r. powiadomił organ, że pod liczbą [...] nie jest prowadzona żadna sprawa a odnotowano jedynie notatkę z przeprowadzonej w dniu 18.05.2005r. z rozmowy z T.R. dotyczącej spraw mieszkaniowych z ciotką K.A. Sąd Rejonowy dla K. pismem z dnia 18.08.2005 r. poinformował organ meldunkowy, że do sygn. [...] toczy się postępowanie o zapłatę kwoty [...] zł z pozwu T. R. przeciwko K.A. Pismem z dnia 8.09.2005 r. T.R. złożył do organu wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka I.R. zam. K. ul. W. [...] podając, że K.A. to matka chrzestna l. R. Prokuratura Rejonowa K. pismem z dnia 15.09.2005 r. poinformowała organ meldunkowy, że do sygn. [...] toczyło się postępowanie dotyczące kradzieży i uszkodzenia mienia na szkodę B.N. Pismem z dnia 3.10.2005 r. T.R. ponowił wniosek o przesłuchanie l. R. Na rozprawie w dniu 12.10.2005 r. przesłuchano A.T. który przyznał, że I.R. jest byłą żoną T. R. i siostrą A.T., jest z nią w konflikcie dlatego, że z mężem chcieli wyłudzić mieszkanie od ciotki. Wie, że I.R. ma własne mieszkanie przy ul. W. i tam mieszka z T.R. Wezwania wysyłane przez organ meldunkowy do I.R. na rozprawy w dniu 19.07.2005r. oraz 12.10.2005r. na adres K. ul. W. [...] zostały przez urząd pocztowy zwrócone z adnotacją, iż nie zostały podjęte w terminie. Organ meldunkowy wezwał też syna T.R. – W.R., który odmówił zeznań. Decyzją z dnia 24.10.2005r. Prezydent Miasta K. orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 31.10.1996r. pobytu stałego T.R. w przedmiotowym lokalu, powołując się na przepis art.47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W uzasadnieniu decyzji organ meldunkowy wskazał, iż zgodnie z zapisem w kartotece ewidencyjnej ludności T.R. dokonał rejestracji pobytu stałego w spornym lokalu w dniu 31.10.1996r. za zgodą K.A. , wówczas najemcy tego lokalu. Przesłuchana na rozprawie administracyjnej K.A. zeznała, że T.R. był w trudnej sytuacji mieszkaniowej i po rozmowie z jego byłą żoną zgodziła się na zameldowanie go w swoim mieszkaniu. Miał być jedynie w tym lokalu zameldowany, nie było natomiast mowy o jego zamieszkaniu w lokalu. Po zameldowaniu T.R. nie wyprowadził się do mieszkania, nie wniósł żadnych swoich rzeczy i nie otrzymał kluczy do lokalu. Zaprzeczyła wyjaśnieniom T.R. jakoby zajmował w tym mieszkaniu pokój. Podała, że mieszkanie składa się z kuchni i jednego pokoju, który zajmuje sama. Natomiast T.R. nigdy w tym lokalu nie zamieszkał i nadal w nim nie zamieszkuje. Obecnie aktem notarialnym sprzedała lokal siostrzeńcowi A.T. i pozostawiła sobie jedynie prawo do dożywotniego zamieszkiwania w lokalu. A.T. na rozprawie administracyjnej zmienił wniosek o wymeldowanie z pobytu stałego T.R. na wniosek o anulowanie jego pobytu stałego w tym lokalu, uzasadniając, iż mimo zameldowania w tym lokalu nigdy w nim nie zamieszkał i nadal w nim nie zamieszkuje. Wyjaśnił, iż w przedmiotowym lokalu nie ma żadnych rzeczy należących do T.R. , gdyż nigdy się do tego lokalu nie wprowadził, nie miał i nie ma do niego kluczy oraz nadal w tym lokalu nie mieszka. Przeprowadzona kontrola meldunkowa przez funkcjonariuszy Policji, również nie potwierdziła faktu zamieszkiwania T.R. w miejscu stałego zameldowania. W czasie przeprowadzonej kontroli meldunkowej rozpytywani na tę okoliczność sąsiedzi a to: M.D., W.Z. oraz W. i K.S. potwierdzili, że K.A. zawsze w przedmiotowym mieszkaniu mieszkała sama a zameldowany w tym lokalu T.R. nigdy w tym mieszkaniu nie mieszkał i nadal w nim nie mieszka. Organ meldunkowy wskazał też, że T.R. przesłuchany w dniu 14.06.2005r. podał, iż w przedmiotowym lokalu mieszkał i opiekował się chorą ciotką. Od 18.05.2005r. nie jest wpuszczany do tego lokalu. Fakt ten zgłosił zarówno na Policji jak też w Prokuraturze. Przyznał, iż nie skorzystał z możliwości wejścia do mieszkania w obecności Policji z uwagi na wiek i chorobę ciotki. Jako adres do przesyłania korespondencji wskazał adres zakładu pracy. Na rozprawie administracyjnej w dniu 19.07.2005r. T.R. złożył kolejne wyjaśnienia, z których wynikało, że w przedmiotowym lokalu nie mieszka. Podał, iż do mieszkania wejdzie, o ile K.A. wyrazi na to zgodę. Z uwagi na jej wiek i chorobę nie wejdzie przy użyciu siły do tego mieszkania. Podał, iż obecnie trwają postępowania w Sądzie, w Prokuraturze i Policji z jego wniosków odnośnie przedmiotowego lokalu i dlatego uważa, iż na czas trwania tych postępowań składanie przez niego wyjaśnień nie jest konieczne. W tej sytuacji organ meldunkowy wystąpił do organów prowadzących wskazane przez T.R. postępowania. Z Komisariatu Policji otrzymano informację, iż pod nr [...] jest zarejestrowana interwencja policyjna i spisana na tę okoliczność notatka dzielnicowego z przeprowadzonej rozmowy z T.R. odnośnie spraw mieszkaniowych z K.A. Z kolei z informacji Sądu Rejonowego dla K. Wydział Cywilny wynika, że pod sygn. akt [...] toczy się postępowanie z powództwa T.R. przeciwko K.A. o zapłatę zł., natomiast z pisma Prokuratury Rejonowej wynika, iż pod sygn. akt [...] prowadzone było postępowanie z zawiadomienia T.R. odnośnie wyłudzenia poświadczenia nieprawdy zawartego w akcie notarialnym. W tej sytuacji organ meldunkowy uznał, że wynik toczących się postępowań zarówno w Sądzie, w Prokuraturze czy też na Policji, nie ma żadnego wpływu ani znaczenia w rozwiązaniu sprawy meldunkowej. Analizując zgromadzony materiał dowodowy organ meldunkowy uznał, iż jest on wystarczający do rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania meldunkowego. Odstąpiono, zatem od przesłuchania świadków wskazanych zarówno przez A.T. jak też T.R. Odstąpiono również od przesłuchania byłej żony I.R., która dwukrotnie wzywana, nie odbierała korespondencji ze wskazanego adresu. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności zdaniem organu meldunkowego, zostały naruszone zasady prawne zameldowania, gdyż nie istniała przesłanka do dokonania rejestracji pobytu stałego tj.- zamieszkiwanie w lokalu. Tak więc, dokonana czynność meldunkowa polegająca na zarejestrowaniu pobytu stałego T.R. w przedmiotowym lokalu była wadliwa i dlatego należało ją anulować. T.R. podał wprawdzie, że w przedmiotowym lokalu zamieszkał, miał do tego lokalu klucze, ale wyjaśnienia te są sprzeczne ż wyjaśnieniami złożonymi przez A. T. , zeznaniami K.A. oraz zeznaniami świadków-sąsiadów. Organ wskazał także, iż zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w lokalu. Do zameldowania organ ewidencji ludności ustala jedynie okoliczność przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, a w tym przypadku pobytu nie było. Obowiązek meldunkowy jest związany tylko z ewidencją ludności a przepisy z zakresu ewidencji ludności i dowodów osobistych są wyłącznie przepisami porządkowymi, służą rejestracji faktycznego pobytu osoby w danym lokalu. Na gruncie przepisów meldunkowych nie można rozwiązywać innych sytuacji konfliktowych istniejących między stronami, w tym mieszkaniowych. Nie jest również możliwe rozstrzyganie kwestii tytułu prawnego do lokalu. Sprawy te leżą w kompetencji sądów powszechnych. Od powyższej decyzji T.R. złożył odwołanie. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż nie zgadza się z wydaną decyzją, albowiem organ l instancji nie dokonał wnikliwej oceny stanu faktycznego sprawy. Podnosił też, iż ma utrudniony przez K.A. dostęp do przedmiotowego lokalu. Jej działanie oraz A.T. - właściciela lokalu spowodowane jest chęcią niedopuszczenia skarżącego do przedmiotowego mieszkania. Decyzja została wydana przedwcześnie nie uwzględniając faktu, iż przed prokuraturą i sądem nie zostały jeszcze zakończone postępowania. Wniósł o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji w tym uwzględnienia wyroków po ich orzeczeniu w sprawach, które się toczą przed sądem i prokuraturą. Wskazał, że organ nie przesłuchał świadków w sprawie, których to podał w pismach do Policji, do sądu oraz Prokuratury. Nieprzesłuchanie świadków zubożyło stan faktyczny i stało się podstawą do wydania decyzji w oparciu o sprzeczne z rzeczywistością zeznania K.A. i A.T. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Prokuraturę i sąd powszechny brak jest podstaw do wydania takiej decyzji. Nieprawdziwe są dane przekazywane przez A.T. Przedmiotowe mieszkanie zostało tak podzielone, że posiada pokój duży i mały pokój z kuchnią jako aneksem. Zatem nieprawdziwym jest stwierdzenie, że mieszkanie to pokój z kuchnią. W istocie w mieszkaniu poprzez taki podział zamieszkiwały dwie osoby tzn. K.A. i skarżący jako lokator. Uprzednio zamieszkiwały tu również dwie osoby tj. K.A. i jej matka R.A. Organ nie dokonał nie tylko wizji lokalnej, ale oparł się wyłącznie na zeznaniach A.T. Również Komenda Policji nie dokonała takiej wizji. Z ustawy o ewidencji ludności wynika, iż z wnioskiem o wymeldowanie występuje właściciel mieszkania. Właścicielem mieszkania była I.R., która nabyła mieszkanie płacąc za nie, a co będzie przedmiotem rozstrzygnięcia w Sądzie Rejonowym. Wniosek A.T. o wymeldowanie jest przedwczesny i prawnie nieskuteczny do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Za pobyt stały uznaje się zamieszkanie danej osoby w danej miejscowości, pod danym adresem i osoba ta powinna mieć zamiar stale tam przebywać. Słowom "powinna mieć zamiar" nie jest jednoznaczne z określeniem ciągle tam przebywać. Zatem w świetle ustawy działania organu są bezpodstawne. Wskazał również, że do kwietnia 2005.r dokonywał opłat miesięcznych za czynsz i media. Organ tłumaczył, że wysyłał zawiadomienia do I.R., która ich nie odbierała. I.R. wielokrotnie podawała swój adres i telefon i zabiegała o spotkanie w Urzędzie w tej sprawie. Nieprawdą jest, że nie posiadał w tym lokalu żadnych rzeczy, ponieważ za pieniądze skarżącego zostały nabyte meble, jakie się tam znajdują do dzisiaj. Meble te zakupili razem z I.R. K.A. wystawiła te meble po powrocie z delegacji i skarżący fakt ten zgłaszał w dniu 17.05.2005-r. Na zlecenie skarżącego zostały zamówione okna i drzwi balkonowe, które obecnie znajdują się w wypożyczonej piwnicy. Dotyczy to również umywalki i wanny z uwagi na konieczność wykonania remontu tego lokalu. Znaczące środki pieniężne były często przekazywane poza środkami na mieszkanie na ręce K.A. jako pomoc i wsparcie w Jej niskiej rencie. Lokatorzy którzy byli przesłuchiwani nie muszą znać skarżącego, bowiem nie utrzymuje z nimi żadnych znajomości, co jest rzeczą przyjętą zwyczajowo. M.D. natomiast była zawsze osobą deklarująca chęć zakupu tego mieszkania i jej znajomość T.R. datuje się od jej narodzin. Obecnie jej stanowisko jest subiektywne i oparte na chęci odkupienia tego mieszkania, które A.T. chce sprzedać również i tej osobie. W.S. i jej syn K.S. w dniu codziennego odwożenia przez skarżącego K.A. do szpitala w IV kw. 2004r. wyrażali osobiście pozytywne uwagi dotyczące opieki sprawowanej przez skarżącego nad K.A. Działania A.T. skierowane na schorowaną K.A. stały się formą swoistego wymuszenia na tej osobie sposobu na pozyskanie mieszkania, które zakupione przez T. R. i l.R. pragnie zagarnąć na swoją rzecz przedstawiając fakty sprzeczne z rzeczywistością. Działania K.A. stały się podstawą skierowania sprawy do Sądu i Prokuratury. Skarżący podniósł także, iż to w zakresie kompetencji organu leży stwierdzenie czy K.A. nie była np. ubezwłasnowolniona w chwili wnioskowania jego zameldowania w 1996.r. i faktycznego zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu do kwietnia 2005.r. Organ wydał decyzję, która spowoduje konieczność zabezpieczenia mieszkania dla skarżącego z puli miejskiej. Brak przesłuchania jako świadka I.R. stanowi naruszenie zasady zbadania sprawy w świetle art. 212 kpk i 216 kpc. Zdaniem skarżącego na organie ciąży obowiązek przesłuchania wszystkich stron w sprawie, jest to podstawowy dowód pominięty w sprawie i jest uchybieniem. Art. 5 kpc wyraźnie określa prawa i obowiązki organu, a przedstawiony materiał podstawowy został dostarczony zgodnie z art. 6 kpc. Zatem uzupełnienie dokumentacji dowodowej w myśl art. 212 kpc stanowi element podstawowy w tej sprawie. Skarżący podniósł także szereg argumentów natury osobistej niemających związku ze sprawą. Decyzją z dnia 6.12.2005 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po zapoznaniu się z całością akt sprawy stwierdził, że ze złożonych wyjaśnień przez A.T. — właściciela spornego lokalu wynika, że skarżący nigdy w przedmiotowym mieszkaniu nie mieszkał. K.A. — zajmująca przedmiotowy lokal oświadczyła przed organem l instancji w dniu 19.07.2005 r., że skarżący w lokalu tym nigdy nie zamieszkiwał. Przyznała, iż za jej wiedzą skarżący został w tym lokalu zameldowany. Nastąpiło to tylko i wyłącznie dlatego, iż chciała pomóc skarżącemu w trudnej sytuacji rodzinnej, w jakiej się wtedy znajdował. Skarżący nie wprowadził się do jej mieszkania po zameldowaniu, ani też nie mieszka w chwili obecnej. Mieszkanie to składa się z jednego pokoju i kuchni, więc nie ma możliwości w nim mieszkać druga osoba. Przesłuchany w dniu 19.07.2005 r. przed organem l instancji T.R. zeznał, iż klucze do przedmiotowego mieszkania otrzymał od I.R. — byłej żony. Natomiast na pytanie osoby prowadzącej rozprawę administracyjną, czy zamieszkał w przedmiotowym mieszkaniu po zameldowaniu się, odpowiedział, "iż tak można powiedzieć", nie wyjaśniając, co miał na myśli udzielając takiej odpowiedzi. Przyznał, iż obecnie nie mieszka w tym lokalu, ale jest to związane z utrudnianiem mu wejścia do lokalu przez K.A. Nie chce do tego mieszkania wchodzić przy pomocy siły z uwagi na wiek lokatorki mieszkania. Jeżeli zatem K.A. twierdzi, iż T.R. w dacie zameldowania ani później nie mieszkał w lokalu, którego wówczas była właścicielem to organ odwoławczy uznał, iż należy dać wiarę jej zeznaniom. To K.A. . która przez cały czas mieszka w tym lokalu, wie najlepiej czy w mieszkaniu tym mieszkała sama, czy też z lokatorem. Przeprowadzony przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli dyscypliny meldunkowej wywiad środowiskowy wśród mieszkańców kamienicy potwierdził również, iż T.R. nigdy w przedmiotowym lokalu nie mieszkał. K.A. mieszkała w tym lokalu zawsze sama. W świetle takich ustaleń, organ l instancji przyjął, iż T.R. w dacie dokonania zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym mieszkaniu nie mieszkał, ani obecnie w tym lokalu nie przebywa. Obowiązek meldunkowy nigdy, zatem nie zaistniał. Stosownie do art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązkowi dokonania zameldowania podlega osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. W takim przypadku naruszone zostały zasady prawne zameldowania skoro nie istniała niezbędna przesłanka do dokonania rejestracji pobytu stałego — zamieszkiwanie w lokalu. Dlatego uznać należy, iż dokonana czynność meldunkowa jest wadliwa i podlega anulowaniu. Nie mógł być, zatem uwzględniony przez organ odwoławczy wniosek T.R. . aby uchylić przedmiotową decyzję do ponownego rozpoznania przez organ l instancji i wstrzymać się z wydaniem decyzji w sprawie anulowania Jego zameldowania w przedmiotowym lokalu do czasu zakończenia spraw, które toczą się przed sądem i prokuraturą. Sprawy, które zawisły przed tymi organami nie są zagadnieniami wstępnymi przy prowadzeniu niniejszego postępowania o anulowanie zameldowania, które miało miejsce w dniu 31.10.1996 r. Analizując zebrany materiał dowodowy w sprawie oraz treść odwołania organ odwoławczy uznał, że decyzja organu l instancji jest zasadna i należało ją utrzymać w mocy. W dalszej części podtrzymał treść uzasadnienia decyzji organu l instancji. Na powyższą decyzję T.R. złożył skargę. W treści skargi wskazał na naruszenie jego zdaniem przepisów Kodeksu Postępowania Cywilnego. Podniósł, że K.A. i A.T. działali w zmowie, że uniemożliwiono mu korzystanie z mieszkania, co zgłaszał na policję i do Prokuratury. Zarzucił nieprzesłuchanie świadków, którzy mogli wnieść do sprawy ważne okoliczności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości podnosząc m.in., że została wydana bez podstawy faktycznej. Skarżący zarzucił, że organ l instancji nie dokonał analizy czynności, jakie prowadzone były przez organy Policji i oparł się jedynie o rutynowe oświadczenia dzielnicowego. Podniósł, że również urzędnik w trakcie przesłuchiwania skarżącego czynność tę wykonywał rutynowo bez przygotowania zgodnie z wymogami kpa. Jego zdaniem organ nie wykazał wiedzy w zakresie art. 5 kpc oraz art.212 i 216 kpc Skarżący wniósł, aby do czasu pozyskania zastępczego mieszkania z prawem do zameldowania l oraz zwrotu wręczonych K.A. kwoty [...]. zł. przez I.R., pozostawał zameldowany w przedmiotowym lokalu. Dokonanie zmiany zameldowania niweczy istniejące możliwości kredytowe, oraz warunki pracy, co dla skarżącego ma bardzo ważne znaczenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości potrzymał swoje i dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz.1270). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, ze przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z ustawowymi kompetencjami - bada, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi. Przede wszystkim należy zauważyć, że w postępowaniach administracyjnych wynikających z ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.- Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.z 1964r., Nr 43, póz. 296 z p. zm.). Zgodnie, bowiem z treścią ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z2000r., Nr 98, póz. 1071, ze.zm.) Art. 1. Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie: przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1. Ustawa z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r., Nr 34, póz. 198 z p. zm.), określiła od dnia 27 maja 1990 r. zakres kompetencyjny stwierdzając w art. 3. Do właściwości organów gminy przechodzą jako zadania zlecone - określone w ustawach - zadania i kompetencje należące dotychczas do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego: pkt 11) z ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, póz. 174 i z 1989 r. Nr 35, póz. 192): prowadzenie ewidencji ludności (art. 46), wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach zameldowania lub wymeldowania (art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 47 ust. 2). Dlatego też nie są trafne zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przez organy prowadzące postępowanie w sprawie poddanej kontroli Sądu przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Jak wskazano powyżej przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy, co wynika z art. 134 §1 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Granice sprawy w rozumieniu art.134 wskazanej ustawy, wyznacza, więc przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego. Przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego z dnia 6.12.2005 r. było utrzymanie w mocy decyzji z dnia 24.10.2005r Prezydenta Miasta K., w której orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 31.10.1996r. pobytu stałego T.R. w przedmiotowym lokalu. Należy wskazać, że zgodnie z treścią kodeksu postępowania administracyjnego: - art. 7. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, - art. 77. § 1. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. § 2. Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. § 3. Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania. § 4. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Zasada prawdy obiektywnej zawarta w art. 7 k.p.a. i rozwinięta w innych przepisach tej ustawy, ma fundamentalne znaczenia dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i pozwala na dokonanie subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie do ustalenia konsekwencji prawnych tych faktów. Zebrany materiał dowodowy winien, zatem znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej zgodnie z treścią art. 107. § 3. k.p.a.: Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ze wskazanych przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, iż postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji dla ustalenia okoliczności mających być podstawą rozstrzygnięcia, organ administracji ma obowiązek z urzędu ustanawiać zakres postępowania wyjaśniającego i środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy. Nie ulega także wątpliwości, że w postępowaniu wyjaśniającym organ winien także przeprowadzić dowody wskazane przez stronę, która może wystąpić z takim żądaniem na każdym etapie danego postępowania. Skuteczność prawna tegoż żądania jest uzależniona jedynie od spełnienia przesłanek określonych w art. 78 §1 k.p.a. który stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, § 2. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy. Organ, zatem może nie uwzględnić żądania strony do przeprowadzenia dowodu, gdy nie zostały one zgłoszone w toku postępowania wyjaśniającego lub w czasie rozprawy, a także, gdy żądanie takie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Przepis ten zawiera zastrzeżenie, że ograniczenie takie nie może jednak mieć miejsca, gdy zgłoszone dowody mają znaczenie dla sprawy. Do organu, zatem należy rozstrzygnięcie, co do wagi tych dowodów w sprawie, z tym jednak zastrzeżeniem, że nieuwzględnienie zgłoszonego w tym trybie dowodu może mieć wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, a co za tym idzie, na trwałość przyszłej decyzji. To właśnie zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy administracji publicznej obowiązek dążenia do tej prawdy, natomiast nie mają takiego obowiązku strony postępowania. Jeżeli strona określony dowód przedstawi dopiero przed organem II instancji, ma do tego nieograniczone prawo. Ze wskazanych przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika także, że organ administracyjny jest "gospodarzem postępowania" i to on określa kierunek jego prowadzenia, a także określa, jakie dowody w danym postępowaniu są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy. Zasadę powyższą określa się także jako zasadę dysponowania zakresem postępowania dowodowego. Organ administracji ma obowiązek z urzędu ustanawiać zakres postępowania wyjaśniającego i środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy, kierując się przy tym względami celowości, szybkości, prostoty i zaoszczędzenia kosztów. W każdym stadium postępowania organ może także zmieniać, uzupełniać lub uchylać swoje postanowienia dotyczące przeprowadzania dowodu (art. 77 § 2 k.p.a.). W zależności, zatem od rodzaju sprawy, organ może dobierać takie środki dowodowe, które w jego przekonaniu będą w tej sprawie najbardziej odpowiednie, uwzględniając przy tym dowody zebrane już wcześniej i dokonując ich krytycznej analizy. Zasada zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dotyczy wszystkich postępowań jurysdykcyjnych, a więc prowadzonych przez organy obu instancji. Wynika z tego, że organ odwoławczy nie może orzekać wyłącznie na podstawie dostarczonych akt sprawy, ale sam winien podejmować ocenę, czy zgromadzony w l instancji materiał dowodowy jest wystarczający i adekwatny do istniejącego w dniu orzekania stanu prawnego. Nie może także ograniczyć się w tym postępowaniu do rozpatrzenia zarzutów zawartych w odwołaniu, bo te nie są warunkiem złożenia odwołania. Celem postępowania odwoławczego nie jest sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego w l instancji, lecz także - jeżeli jest to niezbędne - uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły w okresie dzielącym orzekanie po raz pierwszy od ponownego orzekania wskutek odwołania. W niniejszej sprawie poddanej kontroli Sądu z uwagi na sporną kwestię odmiennie przedstawianą przez skarżącego T.R. i A.T. który początkowo domagał się wymeldowania skarżącego z przedmiotowego lokalu, dotyczącą przebywania i zamieszkiwania skarżącego w tym lokalu, powyższe zasady powinny być przestrzegane przez organy sprawę prowadzące w zakresie badania zmienionego przedmiotu postępowania- badania istnienia podstawowej przesłanki zarejestrowania w dniu 31.10.1996r. pobytu stałego T.R. w przedmiotowym lokalu. Zgodnie z treścią ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych -art. 6. 1. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, -art. 10. 1. Osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. W ocenie Sądu organ l instancji prawidłowo zakreślając ramy postępowania dowodowego przeprowadził dowody, które uznał za niezbędne dla wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, ocenił ich moc dowodową oraz wskazał przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiary, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji przekonującego co do zasadności i trafności rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji zgodnie z formułą zawartą w art. 107 §3 kpa organ wyjaśnił ponadto, dlaczego nie przeprowadził innych dowodów wskazywanych przez skarżącego. W szczególności podniósł, że analizując zgromadzony materiał dowodowy uznał, iż jest on wystarczający do rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania. Skarżący podał wprawdzie, że w przedmiotowym lokalu zamieszkał, miał do tego lokalu klucze, ale wyjaśnienia te są sprzeczne ż wyjaśnieniami złożonymi przez A. T. , zeznaniami K.A. oraz zeznaniami świadków-sąsiadów. Odstąpiono, zatem od przesłuchania świadków wskazanych zarówno przez A. T. jak też skarżącego. Odstąpiono również od przesłuchania I.R., która dwukrotnie wzywana do organu, nie odbierała korespondencji ze wskazanego adresu. Należy zauważyć, że okoliczność ta wynika z akt postępowania administracyjnego. Niewątpliwie, więc naruszona została norma postępowania określona w art. 77 §2 kpa obligująca do rozstrzygnięcia wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazywanych świadków przed wydaniem decyzji, jednakże zdaniem Sądu nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik postępowania skoro organ meldunkowy w uzasadnieniu decyzji wskazał przyczyny, dla których w ten sposób zakreślił ramy postępowania dowodowego. Organ meldunkowy w uzasadnieniu decyzji podał także przyczyny zakończenia postępowania bez oczekiwanie na ewentualne rozstrzygnięcia w innych postępowaniach. W szczególności wskazał, że wystąpił z pismem do poszczególnych organów prowadzących wskazane przez skarżącego postępowania. Z pisma Komisariatu Policji trzymał informację, iż pod nr [...] jest zarejestrowana interwencja policyjna i spisana na tą okoliczność notatka dzielnicowego z przeprowadzonej rozmowy ze skarżącym odnośnie spraw mieszkaniowych z K.A. Z kolei z informacji Sądu Rejonowego :dla K Wydział Cywilny wynikało, że pod sygn. akt [...] toczy się postępowanie z powództwa skarżącego przeciwko K.A. o zapłatę [...] zł., natomiast z pisma Prokuratury Rejonowej wynikało, iż pod sygn. akt [...] prowadzone było postępowanie z zawiadomienia skarżącego odnośnie wyłudzenia poświadczenia nieprawdy zawarte w akcie notarialnym. W tej sytuacji organ meldunkowy trafnie uznał, że wynik toczących się postępowań w Sądzie, w Prokuraturze też na Policji, nie ma żadnego wpływu ani znaczenia w rozwiązaniu sprawy meldunkowej, ponieważ zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w lokalu. Do zameldowania organ ewidencji ludności ustala jedynie okoliczność przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, a w tym przypadku pobytu nie było. Obowiązek meldunkowy jest związany tylko z ewidencją ludności a przepisy z zakresu ewidencji ludności i dowodów osobistych są wyłącznie przepisami porządkowymi, służą rejestracji faktycznego pobytu osoby w danym lokalu. Na gruncie przepisów meldunkowych nie można rozwiązywać innych sytuacji konfliktowych istniejących między stronami, w tym mieszkaniowych. Nie jest również możliwe rozstrzyganie kwestii tytułu prawnego do lokalu. Sprawy te leżą w Kompetencji sądów powszechnych. Z kolei organ odwoławczy rozpatrując na skutek odwołania skarżącego sprawę zgodnie z dyspozycją art. 138 kpa ponownie przeanalizował całość zgromadzonego materiału dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z całością akt sprawy stwierdził w szczególności, że ze złożonych wyjaśnień przez A.T. wynika, że skarżący nigdy w przedmiotowym mieszkaniu nie mieszkał. K.A. oświadczyła przed organem l instancji w dniu 19.07.2005 r., że w lokalu tym skarżący nigdy nie zamieszkiwał. Przyznała, iż za jej wiedzą skarżący został w tym lokalu zameldowany. Nastąpiło to tylko i wyłącznie dlatego, iż chciała pomóc skarżącemu w trudnej sytuacji rodzinnej, w jakiej się wtedy znajdował. Skarżący nie wprowadził się do jej mieszkania po zameldowaniu, ani też nie mieszka w chwili obecnej. Mieszkanie to składa się z jednego pokoju i kuchni, więc nie ma możliwości w nim mieszkać druga osoba. Przesłuchany w dniu 19.07.2005 r. przed organem l instancji skarżący zeznał, iż klucze do przedmiotowego mieszkania otrzymał od I.R. — byłej żony. Natomiast na pytanie osoby prowadzącej rozprawę administracyjną, czy zamieszkał w powyższym mieszkaniu po zameldowaniu się, odpowiedział, "iż tak można powiedzieć", nie wyjaśniając, co miał na myśli udzielając takiej odpowiedzi. Przyznał, iż obecnie nie mieszka w przedmiotowym lokalu, ale jest to związane z utrudnianiem mu wejścia do lokalu przez K.A. Nie chce do tego mieszkania wchodzić przy pomocy siły z uwagi na wiek lokatorki mieszkania. Jeżeli zatem K.A. twierdzi, iż skarżący w dacie zameldowania, ani później nie mieszkał w lokalu, którego wówczas była właścicielem to organ odwoławczy uznał, iż należy dać wiarę jej zeznaniom. To K.A. przez cały czas mieszka w tym lokalu, wie więc najlepiej czy w mieszkaniu tym mieszkała sama, czy też z lokatorem. Przeprowadzony przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli dyscypliny meldunkowej wywiad środowiskowy wśród mieszkańców przedmiotowej kamienicy potwierdził również, iż skarżący nigdy w przedmiotowym lokalu nie mieszkał. K.A. mieszkała w powyższym lokalu zawsze sama. W świetle takich ustaleń zdaniem organu odwoławczego, organ l instancji zasadnie przyjął, iż skarżący w dacie dokonania zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym mieszkaniu nie mieszkał, ani obecnie w tym lokalu nie przebywa. Obowiązek meldunkowy nigdy zatem nie zaistniał. Organ odwoławczy wyjaśnił także podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując, że stosownie do art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązkowi dokonania zameldowania podlega osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. W takim przypadku naruszone zostały zasady prawne zameldowania skoro nie istniała niezbędna przesłanka do dokonania rejestracji pobytu stałego-zamieszkiwanie w lokalu. Dlatego uznał, iż dokonana czynność meldunkowa była wadliwa i podlegała anulowaniu. Organ odwoławczy wskazał także, że nie mógł być uwzględniony wniosek skarżącego, aby uchylić decyzję organu meldunkowego i wstrzymać się z wydaniem decyzji w sprawie anulowania zameldowania skarżącego w przedmiotowym lokalu do czasu zakończenia spraw, które toczą się przed sądem i prokuraturą. Trafnie w ocenie Sądu organ odwoławczy podniósł, że sprawy, które zawisły przed tymi organami nie są zagadnieniami wstępnymi przy prowadzeniu postępowania o anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania. Sprawy toczące się przed innymi organami dotyczące rozliczeń finansowych skarżącego z K. A. w zakresie otrzymania przez wskazaną osobę od skarżącego pieniędzy na wykup mieszkania od gminy czy też utrudnianie zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu, ewentualnego popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy w akcie notarialnym sprzedaży mieszkania, nie mają znaczenia dla skontrolowania w trybie art. 47 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych podstawowej przesłanki zameldowania w dacie dokonania tej czynności materialno-technicznej, która miała miejsce w dniu 31.10.1996r. wynikającej z art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Obowiązkowi dokonania zameldowania podlega, bowiem osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem. Należy także zauważyć, że w toku postępowania weryfikacyjnego prowadzonego przez organ meldunkowy w trybie art. 47 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w zakresie badania przesłanki zamieszkiwania w danym lokalu w dacie zameldowania, nie mają znaczenia okoliczności związane z późniejszym aniżeli czynność zameldowania faktem zamieszkania w lokalu gdzie nastąpiło zameldowanie czy też zamiarem zamieszkania w związku z rozliczeniami finansowymi z właścicielem lokalu, osoby taki zamiar wyrażającej. Postępowanie administracyjne zgodnie z treścią art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. zawiesza się. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Należy, zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Należy ponadto przyjąć, że istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Wprawdzie skarżący T. R. nie wskazywał na podstawę prawną wniosku o zawieszenie postępowania należy jednak stwierdzić, że ustalenie okoliczności pobytu w spornym lokalu w chwili podejmowania czynności materialne- technicznej zameldowania nie jest wyłączone z właściwości organu orzekającego w sprawie meldunkowej, który w ramach administracyjnego postępowania dowodowego uprawniony jest do samodzielnych ustaleń i ocen w tym zakresie także, gdy równolegle toczy się postępowanie karne lub cywilne mogące obejmować ustalenia w analogicznym zakresie. W konsekwencji, ustalenie faktu pobytu osoby w spornym lokalu czy też przyczyn i okoliczności, które ten pobyt spowodowały lub uniemożliwiały, nie może być kwalifikowane jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt4 k.p.a. Ponadto zgodnie z treścią Art. 98. § 1. k.p.a.: Organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte na wniosek skarżącego. Należy też zauważyć, że wprawdzie organ odwoławczy i organ l instancji nie odniosły się w formie procesowej do wniosków skarżącego o zawieszenie postępowania, do czego obligują przepisy zawarte w Rozdziale 6 Działu II kpa w art.97 i następnych, jednakże uchybienie to w ocenie Sądu nie mogło to mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy skoro odniosły się do tych wniosków w uzasadnieniu decyzji podnosząc trafną argumentację. Ponadto, zgodnie z treścią art. 138 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ jest jednak zobowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego zgodnie z treścią art. 136 k.p.a. który stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie z naruszeniem tych zasad stwierdzając brak konieczności uzupełnienia z urzędu postępowania dowodowego, nie odniósł się do podnoszonego przez skarżącego w odwołaniu zarzutu nie przesłuchania świadków wnioskowanych przez skarżącego. Na organie odwoławczym ciążył obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 kpa, nie tylko przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, ale także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. To uchybienie procesowe nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy skoro organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że po szczegółowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego podtrzymuje treść uzasadnienia decyzji organu l instancji, w którym to uzasadnieniu organ meldunkowy do wniosków dowodowych skarżącego odniósł się. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu wskazane uchybienia w istocie nie mogły i nie miały wpływu na wynik sprawy. Dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.