III SA/Kr 1270/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Asystent Sędziego Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz radcy prawnego L. K. Kancelaria Radcy Prawnego ul. [...] w M kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Pismem z dnia 27 maja 2015 r. (znak sprawy [...]) Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej poinformował K. Ś., że kwestia rozplanowania posiadanych środków finansowych była mu wielokrotnie wyjaśniana i nie wymaga wydania decyzji. Od powyższego pisma K. Ś. złożył odwołanie, w którym jedynie podał znaki i numery pism kierowanych do niego przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 20 lipca 2015 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania K. Ś. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 1 K.p.a. w trybie ogólnego postępowania administracyjnego załatwiane są sprawy administracyjne rozumiane w sensie formalnym jako należące do właściwości organów administracji publicznej sprawy indywidualne rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej. O tym które sprawy rozstrzygane są w drodze decyzji administracyjnej, czyli kwalifikowanego indywidualnego aktu administracyjnego, załatwiającego w postępowaniu administracyjnym konkretną sprawę konkretnie oznaczonego podmiotu, niepodporządkowanego administracji publicznej, stanowią przepisy administracyjnego prawa materialnego. Odwołanie jest, stosownie do art. 127 § 1 i § 2 K.p.a. wyłącznie środkiem zaskarżenia decyzji administracyjnych. W ocenie organu zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej i stanowi jedynie informację, że określone w nim zagadnienia były przedmiotem wyjaśnień ze strony MOPS i, że poruszane zagadnienia nie podlegają rozstrzyganiu w drodze decyzji administracyjnej. Pismo to nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia o sytuacji prawnej K. Ś., nie może być zatem traktowane nawet jako tzw. ułomna decyzja administracyjna. Nie budzi zatem wątpliwości, że informacja Kierownika MOPS nie jest decyzją administracyjną, od której służy odwołanie. Na to postanowienie K. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podnosząc, że jest ono niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, iż K. Ś. nie wskazał, na czym polega naruszenie prawa w odniesieniu do skarżonego postanowienia. W piśmie zatytułowanym "skarga" K. Ś. zaskarżył wszystkie rozstrzygnięcia Kolegium wydane w dniach 20 i 22 lipca 2015 r. w sprawach o sygnaturach [...] od nr-u [...] do nr [...] 2015 i podniósł, iż wszystkie te rozstrzygnięcia są niezgodne prawem na zasadzie art. 156 K.p.a. Przy tak sformułowanym zarzucie trudno ustosunkować się do skargi K. Ś., zwłaszcza, że pełnomocnik skarżącego również nie wskazał na konkretne zarzuty. Przedmiotowe pismo Kierownika MOPS z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie rozplanowania posiadanych środków finansowych nie stanowi, aktu, decyzji, czynności administracyjnej. Jest jedynie informacją, że określone w nim zagadnienia były już przedmiotem wyjaśnień ze strony MOPS oraz, że poruszane zagadnienia nie podlegają rozstrzyganiu w drodze decyzji administracyjnej. Pismo to nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia o sytuacji prawnej skarżącego. Niewątpliwie od tej informacji, pisma Kierownika MOPS nie służyło odwołanie czy zażalenie. W tych okolicznościach w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, zarówno w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i oceny prawnej w świetle obowiązujących przepisów prawa. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Na marginesie sprawy należy zauważyć gorszącą i nie do zaakceptowania w normalnych warunkach treść pism skarżącego obrażającego pracowników załatwiających jego sprawy. Poczucie zupełnej bezkarności, jakie charakteryzuje K. Ś., w sytuacji korzystania z pełnej pomocy społecznej ze strony Państwa jest zdumiewające i nie może dziwić, iż powoduje brak akceptacji ze strony organów i przedstawicieli tych organów. Orzeczenie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu uzasadnia treść art. 250 p.p.s.a.