III SA/Kr 1276/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2023 roku sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2023 r., nr SKO.ŚR/4111/560/2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę Skarżąca D. P. wniosła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką G. P., legitymującą się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z 21 sierpnia 2019 r. zaliczającym ją do I grupy inwalidztwa od 62 roku życia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 4 kwietnia 2023 r., nr SO-04.8252.447.2022-2/23 orzeczono o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Wskazując na okoliczności faktyczne sprawy organ podał, że matka skarżącej jest wdową, mieszka razem ze skarżącą i jej rodziną. Ma czwórkę innych dzieci ale nie ma z nimi kontaktu. Z uwagi na podeszły wiek (76 lat) i liczne schorzenia matka skarżącej wymaga stałego wsparcia i całodobowej opieki. Pozostaje w specjalistycznym leczeniu z powodu licznych schorzeń, po mieszkaniu porusza się za pomocą kul łokciowych. Większość czasu spędza w łóżku. Samodzielnie nie opuszcza mieszka, wymaga stałego wsparcia w czynnościach gospodarczych i pielęgnacyjnych. Nie jest w stanie sama zostać w domu na 1- 1,5 godziny. Kilka razy dziennie wymaga mierzenia poziomu cukru i ciśnienia oraz wykonywania inhalacji. Wymaga czuwania w nocy gdyż odczuwa silne bóle i jest potrzeba zmiany pampersa. Skarżąca oświadczyła, że nie jest w stanie podjąć pracy zarobkowej nawet w niepełnym wymiarze z uwagi na potrzebę dyspozycyjności skarżącej na wypadek sytuacji nieprzewidzianych. Do września 2019 r. skarżąca była zarejestrowana w Grodzkim Urzędzie Pracy, a od września 2019 r. miała przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy. Nie ustalono, kiedy była ostatnia aktywność zawodowa skarżącej. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji podniósł, że przyczyną odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia jest niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która uzależnia ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła: 1. mającą wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia obrazę przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. przepisu z art. 32 ust. 1 polegającą na tym, że organ l instancji różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w przepisie z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ze względu na moment powstania niepełnosprawności, pomimo że przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt: K 38/13 został uznany za niezgodny z przepisem z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; mającą wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisu z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, polegającą na stwierdzeniu, że wnioskowane świadczenie nie przysługuje z uwagi na wiek powstania niepełnosprawności u osoby potrzebującej opieki; mającą wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. przepisów z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, polegającą na wydaniu zaskarżanej decyzji w oparciu o wybiórcze, a nie kompleksowe ustalenia w zakresie wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a w rezultacie niedążeniu do ustalenia przez organ l instancji prawdy obiektywnej. Do odwołania zostało dołączone min. zaświadczenie lekarskie z 25 kwietnia 2023 r., z którego wynika, że matka skarżącej przeszła dwukrotny udar niedokrwiennym pnia mózgu w 2008 r. i w 2015 r. Ponadto ma zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowo krzyżowego z towarzyszącymi bólami korzeniowymi, polineuropatię cukrzycową, cukrzycę typu II, przewlekłą niewydolność kręgowo-podstawną, napadowe migotanie przedsionków, bóle i zawroty głowy, przewlekłą, obturacyjną chorobę płuc, chorobę niedokrwienną serca, zaburzenia nerwicowo-depresyjne. Decyzją z 21 czerwca 2023 r., nr SKO.ŚR/4111/560/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia stwierdzono, że w obecnej sytuacji prawnej nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Zatem stwierdzono, że konieczne jest ustalenie czy spełnione zostały pozostałe przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i czy nie występują przesłanki negatywne, które uniemożliwiałyby jego przyznanie. Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca pomaga swojej matce we wszystkich czynnościach dnia codziennego i w czynnościach higienicznych. Przygotowuje posiłki, podaje leki, organizuje wizyty lekarskie. Wskazano, że matka skarżącej ma pięcioro dorosłych dzieci mieszkających w K., ale nie mają kontaktu z rodziną. Skarżąca wypełnia sama obowiązki wobec matki i z tego powodu nie może podjąć pracy zarobkowej. W zakresie zaś przesłanki rezygnacji z pracy wskazano, że przed podjęciem opieki nad matką skarżąca pracowała dorywczo - sprzątała mieszkania, myła okna. Nie wykazała stałego zatrudnienia. Kolegium uznało, że zakres czynności opiekuńczych sprawowanych przez skarżącą względem matki nie odpowiada przesłankom uprawniającym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazano też na fakt posiadania przez skarżącą piątki rodzeństwa, co zdaniem Kolegium z uwagi na ich obowiązek alimentacyjny względem matki przemawia za odmową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a/ naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 108 k.p.a poprzez: - brak wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego; - przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób stronniczy; - poprzez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; - nieprawidłowe i niewystarczające uzasadnienie faktyczne decyzji. 2. naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię i wskazanie, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy brakiem możliwości podjęcia zatrudnienia przez skarżącą, a koniecznością opieki nad osobą wymagającą opieki, albowiem zakres opieki nie wyklucza podjęcia zatrudnienia; 3. naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię i wskazanie, że czynności opiekuńcze wykonywane przez skarżącą mogą być wykonywane przez inne osoby wspólnie ze skarżącą; 4. Naruszenie art. 10 § 1 i 2 w zw. z art 12 §1 k.p.a. poprzez faktycznie uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zgromadzonych w aktach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390), powoływanej dalej także jako "u.ś.r.". Zgodnie treścią art. 17 ust. 1 cyt. ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Sąd zauważa, że słuszne jest stanowisko Kolegium, zgodnie z którym, w obecnej sytuacji prawnej nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. W wyroku tym wskazano bowiem, że art. 17 ust. 1b cyt. ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Tym samym w stosunku do opiekunów tych dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2 cyt. ustawy, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. W odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego trzeba dokonywać zatem z pominięciem tego kryterium. Wobec powyższego, Kolegium prawidłowo uznało, że moment powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wobec czego brak było podstaw do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego tylko z tego powodu, że nie został spełniony warunek z art. 17 ust. 1b cyt. ustawy. Sąd podziela też stanowisko organu odwoławczego, że mimo błędnego oparcia decyzji na braku spełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r., decyzję należało utrzymać w mocy z uwagi na niezaistnienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. Z akt sprawy wynika, że matka skarżącej przeszła dwukrotny udar niedokrwiennym pnia mózgu w 2008 r. i w 2015 r. Ponadto ma zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowo krzyżowego z towarzyszącymi bólami korzeniowymi, polineuropatię cukrzycową, cukrzycę typu II, przewlekłą niewydolność kręgowo-podstawną, napadowe migotanie przedsionków, bóle i zawroty głowy, przewlekłą, obturacyjną chorobę płuc, chorobę niedokrwienną serca, zaburzenia nerwicowo-depresyjne. Porusza się za pomocą kul łokciowych. Skarżąca sprawując opiekę nad matką przygotowuje i podaje matce posiłki, przygotowuje ubrania i pomaga jej się ubrać, podaje lekarstwa, dokonuje pomiaru cukru we krwi i ciśnienia, a także robi inhalacje, robi zakupy, realizuje recepty, sprząta, prasuje, umawia wizyty lekarskie, pomaga w czynnościach higienicznych, pomaga przemieścić się mamie do toalety. Sąd wskazuje, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. System świadczeń rodzinnych został bowiem tak skonstruowany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Jednak wówczas wnioskujący musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni i ścisły związek przyczynowo skutkowy (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19). Opieka ta powinna być zatem w takim stopniu absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla podopiecznego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 51/21). Tymczasem stan faktyczny sprawy wskazuje, że matka skarżącej niewątpliwie jest osobą z wieloma schorzeniami, wymaga wsparcia, ale jednak nie jest osobą obłożnie chorą, bez kontaktu, czy też z objawami wymagającymi ciągłej obecności opiekuna. Przemieszcza się po mieszkaniu przy pomocy kul łokciowych i wykazuje samodzielność w spożywaniu posiłków. Nie wykazano też aby jest stan był na tyle ciężki aby nie mogła pozostać sama w domu na część dnia. Skarżąca podnosiła w toku postępowania, że musi pozostawać w stałej dyspozycyjności na wypadek zdarzeń nie przewidzianych, niemniej nie wskazała i nie wykazała jakie nagłe i nieprzewidziane zdarzenia występują w związku ze stanem zdrowia matki. Skarżąca wskazała, że stan matki się pogorszył ale nie wyjaśniła jakie ma to przełożenie nowe, konkretne objawy chorobowe. Akta sprawy nie wskazują wiec aby opieka sprawowana przez skarżącą zmuszała ją do definitywnej rezygnacji i niepodejmowania jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Ponadto nie sposób przyjąć, aby takie czynności jak: przygotowanie posiłków, robienie zakupów, spacery, wyjazdy do lekarzy, wykupywanie leków i pomoc w ich zażywaniu mogły być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącej. Również pomoc w czynnościach higienicznych, czy w ubieraniu jest wykonywana zwykle w określonych porach dnia lub raz na jakiś czas, a zatem i ta czynność nie ma charakteru ciągłego. Są to typowe czynności dnia codziennego, które mogą być wykonywane przez osoby na co dzień pracujące zawodowo i wykonujące je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu, mające pod opieką starszych zwykle schorowanych rodziców. Do tego rodzaj i charakter tych czynności mieści się w zakresie prawidłowych relacji rodzinnych jakie występują pomiędzy rodzicem, a dzieckiem. Z kolei wykonywane wobec matki czynności związanych pomiarem ciśnienia i cukru są, w ocenie składu orzekającego, czynnościami tego rodzaju, że przy odpowiedniej organizacji nie uniemożliwiają podjęcia aktywności zawodowej w określonym wymiarze czasowym. Tym bardziej, że sama zainteresowana wskazywała (k. 70), że wcześniej "dorabiała sobie" w charakterze osoby sprzątającej, co oznacza większą elastyczność w dopasowaniu czasu pracy do obowiązków opiekuńczych wobec matki. Istnieje też możliwość skorzystania z usług opiekuńczych. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że w sytuacji skarżącej nie zachodzi okoliczność braku możliwości podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia z uwagi na potrzebę sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że skarżąca nie wykazała aby przed podjęciem się opieki nad matką była osobą stale aktywną zawodowo tak aby podjęcie opieki nad matką wiązało się z koniecznością zaprzestania dotychczasowej aktywności zarobkowej. Sąd wskazuje również, że skarżąca zamieszkuje wraz z matką i dwoma dorosłymi domownikami (córką i mężem), co – jakkolwiek nie wyręcza skarżącej z obowiązków względem niepełnosprawnej matki – niewątpliwie obrazuje możliwości rodziny związane z organizacją opieki. Dodatkowo, poza zasadniczą przyczyną odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tj. brakiem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem przez skarżącą pracy zarobkowej, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, Sąd zauważa, że skarżąca ma czwórkę rodzeństwa, co do których nie wykazano aby istniały obiektywne przeszkody we wspieraniu skarżącej w opiece nad matką w ramach ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego względem matki. Sąd zaznacza, że świadczenie alimentacyjne nie musi polegać na fizycznym sprawowaniu opieki nad osobą jej wymagającą, lecz może polegać np. na finansowaniu usług opiekuńczych (por. uchwała Sądu Najwyższego z 24 maja 1990 r., sygn. akt III CZP 21/90). Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym możliwość współdziałania rodzeństwa wnioskodawcy w opiece nad niepełnosprawnym rodzicem jest postrzegana jako element stanu faktycznego mający wpływ na ustalenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem aktywności zawodowej wnioskującego, a potrzebą sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1235/22, wyrok WSA w Krakowie z 7 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1280/22, wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 października 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 669/22, wyrok WSA w Krakowie z 5 grudnia 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 918/22)". Reasumując prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że okoliczności stanu faktycznego sprawy uzasadniały odmowę przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. Podkreślić należy, że Sąd nie kwestionuje stanu zdrowia matki skarżącej i konieczności opieki oraz faktu, że skarżąca tę opiekę sprawuje. Jednakże samo sprawowanie opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Musi to być opieka o takim charakterze i natężeniu, że wyklucza możliwość podjęcia pracy zarobkowej choćby w częściowym wymiarze. Taka opieka – w ocenie Sądu – nie miała miejsca w realiach kontrolowanej sprawy. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 i § 2 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. Sąd uznał go za niezasadny. Na karcie 45 akt adm. widnieje zawiadomienie skierowane do skarżącej o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz złożenia końcowych oświadczeń. Zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone skarżącej (k. 46 akt adm.). Ponadto pełnomocnik skarżącej formułując ten zarzut nie poparł go żadnym uzasadnieniem i nie wskazał w jaki sposób naruszenie ww. przepisu mogło oddziaływać na sytuację skarżącej. Sąd uznał za zasadny zarzut zbyt lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie odpowiadającego w pełni wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Niemniej jednak w ocenie Sądu uchybienie to nie mogło doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy sądowa kontrola wykaże naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści (por. wyrok NSA z 26 lutego 2021, sygn. akt II OSK 3020/20). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi albowiem z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że zakres sprawowanej przez skarżącą opieki w odniesieniu do stanu zdrowia matki nie wypełnia przesłanek warunkujących przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.