III SA/Kr 1278/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu skargę oddala I. J. K. złożyła w dniu 25 stycznia 2008 r. do Starostwa Powiatowego w K. wniosek o rejestrację pojazdu ciężarowego – uniwersalnego marki Mercedes [...], numer [...], rok produkcji 2005 Do wniosku dołączyła m.in. dowód rejestracyjny pojazdu zarejestrowanego przez Starostę Ś. na nazwisko P. K., fakturę VAT opatrzoną datą 9 października 2007 r. sprzedaży tego pojazdu przez P. K. firmie K. F. za kwotę 29.500 zł, fakturę VAT z dnia 24 stycznia 2008 r. sprzedaży tego pojazdu przez firmę K. F. firmie B. K. za kwotę 31.500 zł oraz fakturę VAT z tej samej daty 24 stycznia 2008 r. zakupu pojazdu od firmy B. K. za kwotę 32.000 zł. W oparciu m. in. o powyższe dokumenty pojazd został zarejestrowany przez Starostę K. decyzją z dnia [...] 2008 r. na rzecz J. K. i [...] Bank S.A. J. Z. (zgodnie z przedłożoną umową przewłaszczenia na zabezpieczenie kredytu). II. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] Starosta K. uchylił swoją decyzję z dnia [...] 2008 r. Nr [...] o rejestracji pojazdu marki Mercedes [....], numer [...], rok produkcji 2005, zarejestrowanego w dniu 7 lutego 2008 r. na rzecz J. K. oraz współwłaściciela [...] Bank S.A. J. Z., unieważniając jednocześnie wydany dowód rejestracyjny [...], tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] zalegalizowane znakiem [...] oraz kartę pojazdu numer [....], oraz odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji podał, że w dniu 20 grudnia 2010 r. do Starostwa Powiatowego w K. Filii w K. wpłynęło postanowienie Starosty Ś. Nr [...] z dnia [...] 2010 r. o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie rejestracji autobusu marki Mercedes [...] o nr rej. [...], numerze nadwozia [...], rok produkcji 2005 na rzecz P. K. w związku z pismem Komendy Głównej Policji Centralnego Biura Śledczego, Zarządu w B., znak [...] z dnia 25 listopada 2010 r., z którego wynikało, że przedmiotowy pojazd został zarejestrowany na podstawie sfałszowanych dokumentów. Organ I instancji podał również, że w dniu 1 kwietnia 2011 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w K. Filia w K. wpłynęła decyzja Starosty Ś. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] uchylająca decyzję tego organu z dnia [...] 2007 r. Nr [...] o rejestracji wymienionego wyżej pojazdu marki Mercedes [...] na rzecz P. K. i odmawiająca rejestracji przedmiotowego pojazdu. Wraz z decyzją wpłynęło również pismo stwierdzające, że przedmiotowa decyzja stała się prawomocna. W związku z powyższym Starosta K. wznowił postępowanie administracyjnego w niniejszej sprawie, a po przeprowadzeniu wznowionego postępowania uchylił zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego dotychczasową decyzję stwierdzając istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 tej ustawy. Starosta K. uznał bowiem, że nie leży w interesie społecznym pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej w oparciu o sfałszowane dokumenty, na podstawie których pojazd przerejestrowano i dopuszczono do ruchu w poprzednim organie rejestrującym. W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty K. J. K. wniosła o jej uchylenie uzasadniając, że dokonane przez ten organ ustalenia faktyczne nie były prawidłowe, a sprawa nie została w sposób właściwy wyjaśniona. Odwołująca się podała, że pojazd marki Mercedes [...] o nr rej. [...] zakupiła w firmie "A", B. K. w miejscowości B. w dniu 24 stycznia 2008 r. z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej, na dowód czego posiada stosowną fakturę VAT. Odwołująca się podniosła, że wznawiając postępowanie na zasadzie art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ powinien wykazać, że dowód, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazał się fałszywy, co winno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub właściwego organu. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika natomiast, że organ wznawiając postępowanie oparł się na piśmie Komendy Głównej CBŚ, z którego wynikało, że przedmiotowy pojazd został zarejestrowany na podstawie fałszywych dokumentów. W ocenie odwołującej się kwestia ta w uzasadnieniu nie została w żaden sposób przez organ I instancji wyjaśniona, tzn. nie zostało podane, czy toczyło się w tej sprawie postępowania karne, czy wydany został prawomocny wyrok czy też nie. Zdaniem odwołującej się, organ administracyjny nie może orzekać o przestępstwie jakim jest fałsz dowodów z wyłączeniem sądów powszechnych, którym przysługuje w tej kwestii wyłączność. Odwołująca się stwierdziła, że w tej sytuacji brak było podstaw do uchylenia decyzji o rejestracji stanowiącego jej własność pojazdu. Decyzją z dnia 1 sierpnia 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 72, art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 z późn. zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 8, art. 146, art. 147, art. 151 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] 2011 r. Nr [...]. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy Kolegium uznało, że stanowisko organu l instancji, zgodnie z którym zaistniała podstawa do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, w wyniku czego należało uchylić decyzję w przedmiocie rejestracji pojazdu oraz odmówić jego rejestracji, było prawidłowe. Organ II instancji wskazał, że w przeprowadzonym w trybie wznowienia postępowaniu Starosta K. uzyskał wiedzę na temat ostatecznej decyzji Starosty Ś. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] uchylającej, w trybie wznowienia postępowania, decyzję ostateczną tego organu z dnia [...] 2007 r. Nr [...] dotyczącą zarejestrowania samochodu marki Mercedes [...] nr rej. [...], z której wynika, że przedmiotowy pojazd został uprzednio zarejestrowany na podstawie sfałszowanych dokumentów, w szczególności dane właściciela pojazdu były fikcyjne. Organ II instancji stwierdził, że z akt niniejszej sprawy wynika, że J. K. – ubiegając się o zarejestrowanie pojazdu marki Mercedes [...], numer [...] przedłożyła organowi rejestrującemu dowód rejestracyjny wydany w wykonaniu decyzji Starosty Ś. z [...] 2007 r., nr [...] w sprawie rejestracji pojazdu Mercedes [...] nr rejestracyjny [...] na rzecz P. K.. Organ odwoławczy podniósł, że skoro decyzja ta została uchylona przez Starostę Ś. wspomnianą wyżej ostateczną decyzją, to tym samym zaistniała podstawa do wznowienia postępowania wskazana w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium podkreśliło, że art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wskazuje – pośród innych wymienionych w nim dokumentów, na podstawie których dokonuje się rejestracji pojazdu – dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był już wcześniej zarejestrowany. Wskazało również, że powinność przedłożenia wcześniej wydanego dowodu rejestracyjnego, jako wymogu dokonania ponownej rejestracji tego samego pojazdu, przewiduje także przepis § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Zdaniem organu II instancji, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] 2007 r. – a co za tym idzie dowodu rejestracyjnego wydanego wraz z tą decyzją – uczyniło niemożliwym przedstawienie tego dokumentu, wymaganego przy ponownej rejestracji pojazdu. Zasadnie zatem organ l instancji odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu. Odnosząc się do stwierdzeń odwołującej się w zakresie jej dobrej wiary przy nabyciu samochodu w firmie "A" B. K. w miejscowości B., Kolegium wskazało, że nie może ona podlegać ocenie organu administracyjnego, gdyż do dokonania takiej oceny właściwe są wyłącznie sądy powszechne. Odwołująca się powinna zatem uzyskać orzeczenie sądu powszechnego stwierdzające nabycie przez nią prawa własności, a dopiero po uzyskaniu takiego dowodu własności – dokonać ponownej rejestracji pojazdu przed Starostą K.. Mając powyższe na uwadze, Kolegium stwierdziło również, że postępowanie przed organem l instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, w sposób zapewniający w nim udział strony, a ponadto rozstrzygnięcie organu l instancji było także prawidłowe w zakresie wymagań określonych w art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie zgodziła się J. K. i pismem z dnia 7 września 2011r. wniosła na nią skargę domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącej, brak było podstaw do uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu, gdyż jak oświadczyła, przedmiotowy pojazd kupiła w przekonaniu, iż jego dokumentacja jest prawidłowa i nic nie wiedziała o jej brakach, czy też innych wadach. Skarżąca podniosła, że biegły, który wydawał opinię o samochodzie wskazywał, że jest on we właściwym stanie technicznym i nie było żadnej ingerencji w ten pojazd. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga J. K. nie jest uzasadniona. Sąd zwraca uwagę, że podstawę prawną rejestracji samochodu stanowi ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), która w art. 71 ust. 1 zdanie pierwsze oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 i 5 stanowi: "Art. 71. 1. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego (...) jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe." "Art. 72. 1. Rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; (...) 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany;" . Z kolei art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a omawianej ustawy – Prawo o ruchu drogowym ustanawia ustawową delegację do wydania przepisów wykonawczych: "Art. 76. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej: a) warunki i tryb rejestracji pojazdów (...)". W oparciu o powyższą delegację ustawową zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 z późn. zm.), które stanowi: "§ 1. 1. Przepisy rozporządzenia określają: 1) warunki i tryb rejestracji pojazdów, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy, zwanych dalej "pojazdami", (...). § 2. 1. W celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu (...) składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza: 1) dowód własności pojazdu; 2) kartę pojazdu, jeżeli była wydana; 3) dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany, oraz 4) tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany;" "§ 3. 1. W przypadku zgłoszenia do: 1) pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z zagranicy jego właściciel dołącza do wniosku o rejestrację, z zastrzeżeniem ust. 2-7, odpowiednie dokumenty, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-9 ustawy;" " § 4. 1. Dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: 1) umowa sprzedaży; 2) umowa zamiany; 3) umowa darowizny; 4) umowa o dożywocie; 5) faktura VAT potwierdzająca nabycie pojazdu; 6) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. 2. W przypadku, gdy dane odnoszące się do zbywcy pojazdu zawarte w dowodzie własności pojazdu dołączonym do wniosku o rejestrację są niezgodne z danymi właściciela zawartymi w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu, jeżeli była wydana, jako dowód własności wymagany do rejestracji rozumie się wszystkie dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu." Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym, dowód rejestracyjny nie stanowi dowodu własności pojazdu, ale jedynie stanowi dokument stwierdzający dopuszczenie do ruchu danego pojazdu. Dowodem własności pojazdu jest natomiast umowa przenosząca własność tak jak np. umowa sprzedaży lub faktura VAT stwierdzająca zawarcie umowy kupna – sprzedaży, przy czym – co należy podkreślić - umowę przenoszącą własność może skutecznie zawrzeć tylko ta osoba, której własność tego pojazdu służy. Z akt wynika, że P. K. nie był właścicielem pojazdu marki Mercedes [...], numer [...], rok produkcji 2005, albowiem pojazd ten został zarejestrowany na osobę o nazwisku P. K. na podstawie sfałszowanych dokumentów. Umowa zawarta między P. K. a K. F. dotyczyła pojazdu zarejestrowanego na podstawie sfałszowanych dokumentów, a więc nie mogła wywrzeć skutków prawnych. Tym samym K. F. nigdy nie nabył przedmiotowego pojazdu, gdyż nie zakupił go od osoby będącej właścicielem samochodu. Z tego samego względu K. F. nie mógł zawrzeć skutecznej prawnie umowy z B. K., a B. K. nie mógł sprzedać ze skutkiem prawnym tego pojazdu J. K., która nie mogła z tego samego względu stać się właścicielem przedmiotowego pojazdu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, niewątpliwym jest fakt, że skarżąca J. K. nie przedstawiła do rejestracji dowodu własności pojazdu, bowiem nie przedłożyła dokumentu, o jakim mowa w cytowanym § 4 wskazanego wyżej rozporządzenia. Okoliczność, która wyszła na jaw kilka lat później, już po zarejestrowaniu pojazdu przez J. K. - że P. K. posłużył się sfałszowanymi dokumentami, nie ma znaczenia dla faktu braku uprawnień właścicielskich do tego pojazdu kolejnych jego nabywców, w tym J. K.. Fakt ten powoduje jedynie to, że decyzje ostateczne o rejestracji pojazdu oparte na nieważnych umowach nabycia mogą zostać wzruszone – zweryfikowane w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa), który to przepis stanowi: "Art. 145. § 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: (...) 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, (...)" Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że w chwili rejestracji pojazdu przez Starostę Ś. na rzecz P. K. nie był on właścicielem pojazdu marki Mercedes [....], numer [...], rok produkcji 2005, przy czym fakt ten nie był wówczas znany organowi rejestrującemu, tj. Staroście Ś. Okoliczność ta spowodowała, że w takiej samej sytuacji pozostawał kolejny organ rejestrujący pojazd – Starosta K., który dokonał rejestracji pojazdu na rzecz J. K. w przekonaniu, że J. K. jest następcą prawnym P. K., na którego pojazd ten był zarejestrowany. Sąd zwraca uwagę, że organy administracyjne obu instancji nie zarzucają skarżącej J. K. braku dobrej wiary przy zawieraniu przez nią w dniu 25 stycznia 2008 r. umowy zakupu przedmiotowego pojazdu, gdyż kwestie związane z nabyciem prawa lub rzeczy w dobrej lub złej wierze nie należą do postępowania administracyjnego. W tym zakresie Sąd przytacza orzecznictwo sądownictwa administracyjnego, które w pełni podziela, a w szczególności: stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.12.2005 r., sygn. akt I OSK 234/05 (opubl. LEX nr 188983): "W sprawie dotyczącej rejestracji pojazdu zarówno organy administracji publicznej jak i sąd administracyjny nie mogą zajmować się oceną istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w przekonaniu, że jest ona czynnością przenoszącą jego własność, gdyż te sprawy należą do właściwości sądu powszechnego"; stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21.09.2004 r., sygn. akt II SA 3046/03 (opubl. LEX nr 173977): "W postępowaniu o rejestrację pojazdu organy administracji publicznej i sąd administracyjny nie mogą zajmować się oceną istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w celu przeniesienia własności pojazdu, gdyż należy to do właściwości sądu powszechnego. Ustalenia istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego (art. 189 k.p.c.) należą także do wyłącznej właściwości sądów powszechnych. Organy administracji dokonują zaś rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Nie mogą zatem ich kreować ani korygować"; stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.11.2001 r., sygn. akt II SA 2611/00 (opubl. LEX nr 84478): "W postępowaniu o rejestrację pojazdu organy administracji publicznej i sąd administracyjny nie mogą zajmować się oceną istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w przekonaniu, że jest ona czynnością przenoszącą jego własności. Należy to do właściwości sądu powszechnego"; a zwłaszcza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.11.1998 r., sygn. akt II SA 1249/98 (opubl. LEX nr 41312): "W przypadku pochodnego nabycia prawa własności z tzw. drugiej ręki, nabywca uzyskuje prawo własności w takich granicach, w jakich przysługiwało ono zbywcy, a nadto nie może uzyskać więcej praw, aniżeli miał poprzednik, w szczególności nie może nabyć własności od osoby, której ta własność nie przysługiwała. Skarżący nie jest więc właścicielem pojazdu. Subiektywne jego przekonanie o prawidłowości transakcji kupna samochodu i powoływanie się na dobrą wiarę przy zakupie są bez znaczenia". Mając na względzie ustalony w sprawie stan faktyczny, powołane przepisy ustaw – Prawo o ruchu drogowym i Kodeks postępowania administracyjnego, a także powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że skarżąca J. K. nie przedstawiła do rejestracji wymaganego dowodu własności pojazdu, albowiem nie zakupiła pojazdu od osoby, która właścicielem była. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla ponownie, że organy rejestrujące pojazdy nie są właściwe do ustalenie prawa własności samochodu, a ustalenie to należy wyłącznie do sądów powszechnych w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego i jedynie prawomocne orzeczenie sądu cywilnego mogłoby stanowić podstawę do zarejestrowania przedmiotowego pojazdu, zgodnie ze wskazanym wyżej § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. Przedstawiając powyższe wyjaśnienia Sąd jednocześnie podkreśla, że najistotniejszą w sprawie kwestią jest to, że w dniu 1 kwietnia 2011 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w K. Filia w K. wpłynęła prawomocna decyzja Starosty Ś. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] uchylająca decyzję tego organu z dnia [...] 2007 r. Nr [...] o rejestracji wymienionego wyżej pojazdu marki Mercedes [...] na rzecz P. K. i odmawiająca rejestracji przedmiotowego pojazdu. Okoliczność ta nie tylko daje podstawę do wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu na kolejnego nabywcę w oparciu o powołany wyżej przepis art. 145 kpa, ale powoduje stwierdzenie, że skarżąca J. K. nie przedłożyła do rejestracji pojazdu wymaganych dokumentów, do czego była zobowiązana przytoczonymi wyżej przepisami prawa. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądownictwa administracyjnego, jak np. w wyroku z dnia 28 października 2009 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III SA/Wr 120/09 (opubl. LEX nr 557829), w wyroku z dnia 30 grudnia 2008 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , sygn. akt III SA/Łd 555/08 (opubl. LEX nr 541780), czy w wyroku z dnia 12 września 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. akt IV SA/Po 753/06 (opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa i z tego względu skargi nie uwzględnił orzekając na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a. - jak w sentencji.