III SA/Kr 1282/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 28.12.2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.P. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 15.09.2006 r. Nr [...] w przedmiocie braku związku schorzenia ze służbą wojskową postanawia: odrzucić skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 15.09.2006r. Nr 907/3/06 w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej orzekła w przedmiocie zdolności do służby wojskowej i braku związku schorzenia ze służbą wojskową i pouczyła, że na orzeczenie to przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - w terminie 30 dni od dnia doręczenia. Jako podstawę prawną decyzji podano art. 127 § 1 i 138 kpa w związku z § 22 oraz § 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia MON z 25.06.2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz. 1595) nie zaznaczając, że pouczenie dotyczy orzeczenia w części dotyczącej braku zdolności do służby wojskowej. Pismem z dnia 16.10.2006r. P.P. złożył niniejszą skargę, z której wynika, że dotyczy orzeczenia w części, o jakiej orzeka o braku związku schorzenia ze służbą wojskową. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. wniosła o odrzucenie skargi, a to w oparciu o ukształtowane orzecznictwo m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06.11.2000r., sygn. akt OSA 1/2000 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27.10.1999r., sygn. akt III ZP 9/99 wskazujące, że w sprawie ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje i sąd administracyjny nie jest w tej sprawie właściwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela po części argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę zwracając jednocześnie uwagę, że skarżący wniósł niniejszą skargę w wyniku błędnego pouczenia go o środku odwoławczym zawartego w zaskarżonym orzeczeniu Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. i z tego względu nie może ponosić ujemnych skutków takiego pouczenia. A zatem orzeczenie winno mu być ponownie doręczone wraz ze skorygowanym pouczeniem o środku odwoławczym. Zgodnie z uchwałą Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27.10.1999r. III ZP 9/99 Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Z uzasadnienia uchwały wynika, że art. 177 Konstytucji RP stanowi, że sądy powszechne (w tym sądy pracy i ubezpieczeń społecznych) sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów, co oznacza domniemanie drogi sądownictwa powszechnego. Tym samym regułą jest rozstrzyganie spraw przez sądy powszechne, "a to między innymi przemawia przeciwko rozszerzającej wykładni regulacji dotyczących kognicji sądownictwa administracyjnego w sprawach dotyczących stwierdzenia inwalidztwa oraz związku chorób, a także wypadków z taką lub inną służbą". Stanowisko to zostało podzielone w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06.11.2000 r. OSA 1/2000, w którym stwierdzono, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, o której mowa w ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądy Administracyjnego nie przysługuje. W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich dotyczących ustalenia określonych schorzeń i ich związku ze służbą wojskową podlegają kontroli sądów powszechnych w postępowaniu o prawo do świadczeń przysługujących z powyższych tytułów, o ich zakres i wysokość i z tego względu skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna, a w związku z wejściem w życie z dniem 01.01.2004r. ustawy z dnia 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) i treścią art. 13 § 1 p.p.s.a. - skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Mając powyższe na względzie - na mocy art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.