III SA/Kr 1284/11

Kraków, dnia 31 stycznia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 września 2011 r. znak [...], Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności skargę oddala. Zaskarżoną przez Z. B. decyzją z dnia 30 września 2011r. znak [...], Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2011r. Nr [...] o odmowie przyznania Z. B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, o które ubiegał się we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011r. Podstawą prawną decyzji był art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2008r., Nr 98, poz. 634). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Z. B. złożył w dniu 14.05.2011r. w siedzibie Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin (UPO) i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (tzw. płatności zwierzęcej - PZ). W/w wniosek został podpisany "Z. s. Z. B.", a jako producenta ubiegającego się o płatności wskazywał nr pierwszej stronie "Z. B.", której przyznano (również wskazany we wniosku) nr producenta [...]. Do wniosku załączony został odpis skrócony aktu zgonu Z. B. świadczący o jej śmierci w dniu 25.12.2004r. Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony zostało zakończone decyzją Kierownika w/w Biura Powiatowego ARiMR nr [...] (doręczoną stronie w dn. 12-09-2011 r.). Decyzja została wydana na podstawie art. 7 ust. 1, 2, 2a, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, ze zm.), art. 12 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstwa rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności(Dz. U. z 2004 r., Nr 10, póz. 76 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.). Na mocy w/w decyzji stronie odmówiono Z. B. przyznania płatności JPO, UPO i PZ za 2011 r. Przyczyną odmowy płatności było stwierdzenie, że osoba, która faktycznie złożyła w/w wniosek (tj. Z. B.) nie jest zarejestrowanym producentem rolnym i aby złożyć w/w wniosek posłużył się numerem swojej nieżyjącej matki tj. Z. B. Organ zauważył przy tym, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego jednolita płatność obszarowa przysługuje rolnikowi między innymi po spełnieniu warunku nadania mu numeru identyfikacyjnego w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności . Z. B., jak podniósł dalej organ, był wielokrotnie informowany o mechanizmach i regulacjach dotyczących przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych a mimo to konsekwentnie corocznie składa wniosek o przyznanie tych płatności, wywodząc swoje prawo do przyznania płatności z ogólnego następstwa prawnego. Tymczasem, co wynika z art. 12 ust. 2 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności numer identyfikacyjny jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego. Tym samym w przypadku złożenia wniosku, w którym wykorzystany został numer identyfikacyjny zmarłego producenta, nie ma możliwości uzyskania żadnej pomocy finansowej ze strony ARIMR. Odwołując się od powyższej decyzji Z. B. zaprzeczył twierdzeniom organu jakoby dla skuteczności wniosku o dopłaty musiał uzyskiwać numer identyfikacyjny producenta, przy czym zarzucił niezgodność z prawem nadania numeru gospodarstwu rolnemu po wejściu Polski do Unii Europejskiej. Zarzucił organowi, że rozpoznając wniosek nie wystąpił jak uprzednio czynił to w sprawach do organu ścigania z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa podrobienia dokumentu. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał opisaną na wstępie decyzję, podzielając w zasadniczej części ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, a rozszerzając je w ten sposób, że Z. B. usiłował uzyskać płatności bezpośrednie na 2009 r., nie będąc zarejestrowanym producentem rolnym. Nieprawidłowość tę ustalono na podstawie analizy okoliczności spraw skarżącego oraz zawartości ewidencji producentów rolnych. Jak stwierdzono, w dniu 11-05-2006 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął opisany imieniem i nazwiskiem oraz numerem producenta (1 strona) Z. B. (podpisany tylko nazwiskiem "B" - ostatnia strona) wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (ozn. dalej OB) na rok 2006, obejmującej w tym wypadku jednolitą płatność obszarową (JPO) i uzupełniającą płatność obszarową (UPO). W/w wniosek został złożony przez Z. B. (syna Z. B.). Podczas kontroli wniosku stwierdzono, że dane zawarte we wniosku strony odnośnie działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] i powiązanych z nimi działek rolnych są niezgodne z informacjami zawartymi w Ewidencji Gruntów i Budynków. W/w ustalenia stały się powodem wystosowania do Z. B. wezwania do złożenia wyjaśnień. Dnia 01-09-2006 r. w w/w Biurze Powiatowym ARiMR stawił się Z. B., oświadczając m.in., że jest jedynym spadkobiercą Z. B. Dalsze czynności kontrolne prowadzone w sprawie w/w wniosku złożonego przez Z. .B. o płatności OB na rok 2006, doprowadziły do uzyskania informacji, że Z. B. zmarła w dniu 25-12-2004 r. w T. Tym samym od 2005 r., wniosków o w/w płatności nie mogła składać ani Z. B. (jako osoba nieżyjąca), ani Z. B., który dotąd nie zarejestrował się jako producent rolny. Bezsporną dla organu jest zatem okoliczność, że Z. B. od 2005 r. usiłuje uzyskać płatności, nie będąc zarejestrowanym producentem rolnym oraz, że wciąż nie wystąpił o nadanie własnego numeru producenta. Bezspornym jest również to, że Z. B. składał swoje wnioski o płatności obszarowe wykorzystując numer producenta swojej zmarłej matki (tj. Z. B.) i przeznaczone dla tej osoby formularze tych wniosków (opatrzone jej imieniem i nazwiskiem na pierwszych ich stronach) lub wypełniając te formularze danymi dot. zmarłej matki (chodzi tu zwłaszcza o jej nr producenta rolnego). Bezsporną pozostaje również śmierć Z. B. w dniu 25-12-2004 r. w T, jak i okoliczności powzięcia przez organy ARiMR informacji o tym fakcie. Bezspornym jest również fakt braku zarejestrowania się przez Z. B. jako producenta rolnego (a w szczególności uzyskania przez niego własnego indywidualnego numeru producenta rolnego) i braku prawidłowego złożenia przez stronę wniosku o nadanie własnego numeru producenta. Jak zauważył organ, podejmowane na przestrzeni ostatnich lat przez pracowników ARiMR próby wytłumaczenia stronie, że uzyska on własny numer producenta jeżeli tylko złoży poprawny (tj. np. niewypełniony przez siebie samego odnośnie numeru) wniosek (bądź poprawi ten błąd samodzielnie lub np. w reakcji na odpowiednie wezwanie), na dzień sporządzenia niniejszego pisma były i pozostają bezskuteczne. W/w okoliczności oznaczały w ocenie organu brak możliwości przyznania stronie płatności w żądanej wysokości. Wynika to w szczególności z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z brzmieniem w/w przepisu jednym z warunków otrzymania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - o które ubiegała się strona - było i jest bycie odpowiednio zarejestrowanym producentem rolnym, tj. przynajmniej od dnia złożenia wniosku o te płatności. Z uwagi na to, że w/w przepis jednoznacznie uzależnia uzyskanie w/w płatności od bycia zarejestrowanym producentem rolnym, okoliczność tę uznano za materialnoprawną przesłankę do uzyskania tych płatności. Brak jej zrealizowania przez stronę był bezpośrednią przyczyną wydawania decyzji odmawiających stronie w/w płatności już od 2007 r. Organ zauważył, rozwijając uzasadnienie prawne, że w Polsce system rejestracji producentów działa na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze późn. zm.). Zgodnie z art. 11 ust. 1 w/w ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych [...], "wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję." Brzmienie art. 7 tej ustawy poświęcone danym, jakie zawiera ewidencja producentów nie pozostawia natomiast wątpliwości, że dotyczy ona osób żyjących przynajmniej w momencie składania wniosków o płatności. Art. 11 ust. 3 wprost wskazuje, że w przypadku ubiegania się przez stronę o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wniosek taki składa się nie później niż na 21 dni przed dniem złożenia pierwszego wniosku o przyznanie tych płatności. Jak podał dalej organ, przepisy dotyczące płatności bezpośrednich umożliwiają przejęcie uprawnień do tego rodzaju wsparcia po zmarłym producencie rolnym. Osoba starająca się o przejęcie płatności musi jednak spełnić szereg związanych z tym warunków. Zgodnie z art. 11 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów "producenci rolni nie wpisani do ewidencji producentów [adnot.- nie posiadający własnego numeru identyfikacyjnego], którzy przejmują posiadanie gospodarstwa rolnego [adnot.- np. w wyniku spadkobrania], składają wniosek [adnot.- o wpis do ewidencji producentów] "nie później niż w dniu złożenia wniosku o przyznanie płatności na podstawie przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego". Od roku 2007 r. w/w kwestię reguluje art. 22 w/w ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Z uwagi na okoliczności w/w spraw i postawę Z. B., należy stwierdzić, że przejęcie przez niego uprawnień do płatności za lata 2005-2011 było i jest już niemożliwe. Na przeszkodzie temu stało (stoi) przede wszystkim składanie przez w/w osobę wniosków opisanych danymi Z. B. i uporczywy brak zarejestrowania się jako producenta rolnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. B. zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 75 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 oraz art. 107 § l i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.). W konsekwencji tych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji, stwierdzenie wydania jej z naruszeniem prawa lub uchylenie zaskarżonej decyzji, rozwijając w uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty w ten sposób, że organ odwoławczy nie rozpatrzył odwołania w zakreślonym w nim zakresie, w szczególności nie odniósł się do wniesienia przez Z. B. skargi do Sądu na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARIMR z uwagi na nierozpoznanie przez niego wniosku o nadanie numeru producenta, a wręcz zarzucił bezczynność skarżącemu w tym zakresie. Ponadto powtórzył zarzut z odwołania naruszenia przez organy procedury ustalania numeru producenta i ogólnie podważył kompetencje zawodowe pracowników ARIMR. W skardze skarżący zamieścił wniosek o przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie odniósł się do wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy w trybie uproszonym, a w szczególności nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy wskazanej jako pierwsza Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art.119 pkt 2 p.p.s.a, stąd też sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z uwagi na zarysowany w sprawie spór o to, czy przysługują rolnikowi, który nie posiada własnego numeru identyfikacyjnego płatności bezpośrednie wyjaśnienia wymaga, że art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. nr 170, poz. 1051 ze zm.) określa zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego, przeprowadzania kontroli, wypłaty rolnikom ww. płatności w zakresie nieokreślonym w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w pkt. 1 lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1)posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2)wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3)został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Analiza wyżej cytowanych przepisów wskazuje, że wszystkie te przesłanki należy spełnić łącznie a to oznacza, że brak chociażby jednej z nich powoduje, iż osoba ubiegająca się o dopłatę nie spełnia wymaganych przez prawo kryteriów. Oznacza to, że nadanie numeru identyfikacyjnego jest warunkiem koniecznym przysługiwania rolnikowi płatności bezpośredniej w danym roku. Jest to czynność materialno-techniczna organu administracji publicznej, która może być dokonana jedynie wówczas, gdy podmiot spełnia warunki przewidziane w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, gospodarstw rolnych oraz wniosków o przyznanie płatności. Kwestie związane z ewidencjonowaniem producentów, gospodarstw rolnych oraz wniosków o przyznanie płatności reguluje z kolei ustawa z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012, poz. 86). Określa ona zasady tworzenia i prowadzenia, zakres oraz przeznaczenie krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy producent podlega wpisowi do ewidencji producentów na podstawie wniosku złożonego do właściwego kierownika biura powiatowego Agencji, przy czym jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny, który jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego (art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Jak z powyższych zapisów ustawowych wynika "system" ma charakter przede wszystkim ewidencyjny i informacyjny w zakresie umożliwiającym kontrolę dopłat pod względem podmiotowym i przedmiotowym oraz zasad wykorzystania pomocy. W rozpoznawanej sprawie właściwe organy administracji publicznej (ARiMR) odmawiając przyznania Z. B. płatności na 2011r. nie kwestionowały na żadnym etapie postępowania administracyjnego, że skarżący jest rolnikiem posiadającym działki rolne uprawniające go do występowania o dopłaty, nie negowano powierzchni jak i charakteru prowadzonych przez niego upraw. Organy wykazały natomiast, że skarżący nie spełnia wszystkich wymaganych przez prawo kryteriów, albowiem nie został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie powołanych wyżej przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. Nie zostały bowiem uwzględnione wnioski skarżącego o zmianę danych w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności poprzez przyznanie mu numeru identyfikacyjnego jego matki Z. B. Ocenie Sądu stanowisko organów jest jak najbardziej trafne, gdyż zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami numer identyfikacyjny nadany w trybie ustawy jest niepowtarzalny i nie przechodzi na nadstępce prawnego. Oznacza to, że skarżący nie może przejąć numeru identyfikacyjnego swojej zmarłej matki i wykorzystywać go w dalszym ciągu jako własny. Wbrew temu, co utrzymywał skarżący numer identyfikacyjny, o który toczy się spór nie jest przydzielany do gospodarstwa rolnego, lecz jest nadawany producentowi rolnemu. Ewidencja gospodarstw rolnych zawiera numer identyfikacyjny o którym mowa w art. 12, a więc numer nadany producentowi rolnemu (art. 8 pkt 1 w/w ustawy). Istotny dla sprawy jest również art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który stanowi, że producenci rolni niewpisani do ewidencji producentów, którzy przejmują posiadanie gospodarstwa rolnego składają wniosek (o wpis do ewidencji) nie później niż w dniu złożenia wniosku o przyznanie płatności na podstawie przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wymóg nadawania tylko jednego numeru producentowi rolnemu ma zatem charakter obligatoryjny a istotą przepisu zawartego w art. 12 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności jest to, że każdy producent rolny, niezależnie od swojego statusu prawnego może mieć tylko jeden indywidualny numer identyfikacyjny i numer ten nie przechodzi na następcę prawnego, a co za tym idzie nie może być przejmowany po poprzednim producencie. Podkreślenia wymaga fakt, że o konieczności dokonania wpisu do ewidencji producentów i uzyskania indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz niemożności przejęcia numeru identyfikacyjnego zmarłej matki, skarżący był wielokrotnie informowany przez organy obydwu instancji w toku postępowań z wniosków o przyznanie płatności za ubiegłe lata. Złożenie wniosku o przyznanie płatności na 2011r. ze wskazaniem jako wnioskodawcy (producenta rolnego) - zmarłej w dniu 25 grudnia 2004r. matki Z. B. i podaniem w tym wniosku jej numeru identyfikacyjnego zasadnie poskutkowało decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o odmowie przyznania Z. B. wnioskowanych dopłat. Sąd nie dopatrzył się również podniesionych w skardze przez Z. B. naruszeń szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 5, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3). Wskazać trzeba przy tym, skarżący w żaden sposób zarzutów tych nie uzasadnił. Odnosząc się z kolei do zarzutu Z. B., iż organ odwoławczy nie uwzględnił okoliczności, że w istocie skarżący składał wnioski o nadanie mu numeru identyfikacyjnego, czego przejawem miała być jego skarga na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w zakresie nierozpoznania wniosku – wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 05.06.2009r. sygn. akt I SAB/Kr 3/08 oddalił skargę Z. B. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie nadania numeru identyfikacyjnego, dokonując ustaleń, że Z. B. poprzez złożenie w dniach 16 maja 2007r. oraz 14 czerwca 2007r. formularzy W-1/04 wniosku o wpis do ewidencji producentów zamierzał dokonać jedynie zmian i korekt danych zawartych we wniosku złożonym przez nieżyjącą już Z. B. (o czym świadczy wskazanie w tych wnioskach jej numeru identyfikacyjnego), natomiast skarżący nie złożył odrębnego wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych. Tym samym i ten zarzut skargi staje się niezasadny. Sąd oddalił wobec powyższego skargę Z. B. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.