III SA/Kr 1287/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący w złożonej przez siebie skardze sformułował wniosek "o zwolnienie od kosztów postępowania". Doręczając skarżącemu odpis odpowiedzi na skargę poinformowano skarżącego, że jest zwolniony z mocy ustawy od ponoszenia wszelkich kosztów sadowych na podstawie art. 239 pkt. 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Zgodnie z art. 239 §1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiot skargi opatrzono symbolem "6329" opisywanym przez załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych jako sprawa z zakresu pomocy społecznej. W konsekwencji uznania, że strona korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków – rozpoznanie wniosku skarżącego jest zbędne. Okoliczność, że wniosek ten nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa ma w realiach tego konkretnego przypadku znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem gdy z góry wiadomo, że postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podlegać będzie umorzeniu, bo wniosek dotyczy sprawy, w której strona nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie formularza PPF. Działanie takie w żadnym stopniu nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.