III SA/Kr 1287/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] 2018 r. ([...]) na podstawie art. 7 ust. 1, art. 23 ust. 2a ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U.2017.2126 ze zm.) w zw. z uchwałą Rady Gminy G nr [...] z dnia 25 października 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sołectwie W, w jego granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu, który objęty jest zmianą, zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy G z dnia 12 czerwca 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G w rejonie złoża kruszywa "N – W" (Dz. U. Woj. z 2008 r., Nr 119, poz. 808 ze zm.) Wójt Gminy G odmówił uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "W II" położonego w obszarze działek nr [...], [...], [...] obręb W, gmina G. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że teren, dla którego został złożony wniosek w przedmiocie uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "W II" położonego w obszarze działek nr [...], [...], [...], obręb W, gmina G objęty jest obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego sołectwa W, w jego granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu, który objęty jest zmianą, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy G z dnia 12 czerwca 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G w rejonie złoża kruszywa "N - W" (Dz. U. Woj. z 2008 r. nr 119, poz. 808 z późniejszymi zmianami). Stwierdzono, że przedmiotowe działki oznaczone są symbolem "R3", które zgodnie z mpzp zostały przeznaczone jako tereny rolnicze. Co za tym idzie wskazano, że pomimo zlokalizowania działek na terenie występowania udokumentowanych złóż kruszyw naturalnych, to obowiązujący mpzp nie pozwala na możliwość prowadzenia powierzchniowej eksploatacji kruszyw na przedmiotowych działkach. Organ I instancji podkreślił, że postępowanie w przedmiocie uzgodnienia koncesji w trybie art. 23 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy dotyczy jedynie badania zgodności działalności objętej projektem koncesji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji załączył do swojego rozstrzygnięcia odpowiedni wypis z mpzp dla przedmiotowych działek, wraz z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody oraz załącznikiem graficznym stanowiącym wyrys z mpzp. Mając na uwadze stan faktyczny i prawny Organ I instancji zważył, że udzielenie koncesji uniemożliwiłoby wykorzystanie terenu zgodnie z jego przeznaczeniem wynikającym z mpzp. Na powyższe postanowienie A sp. z o.o. wniosła zażalenie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego oraz wniósł o zmianę ww. postanowienia i orzeczenie co do meritum sprawy, ewentualnie o zmianę postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 3 października 2018 r. ([...]) na podstawie art. 7 ust. 1, art. 23 ust. 2a ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r., poz. 2126) w zw. z uchwałą Rady Gminy G Nr [...] z dnia 25 października 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa W, w jego granicach administracyjnych z wyłączeniem terenu, który objęty jest zmianą, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy G z dnia 12 czerwca 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G w rejonie złoża kruszywa "N - W" (Dz. U. Woj. z 2008 r., nr 119, poz. 808 ze zm.) oraz art. 127 §2 w zw. z art. 144, 138 §1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje: Zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie przepisu art. 23 ust. 2a ustawy prawo geologiczne i górnicze. Przepis ten wymaga, by udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, podziemne składowanie odpadów albo podziemne składowanie dwutlenku węgla poprzedzone było dokonaniem uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności; kryterium uzgodnienia jest nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w sposób przewidziany w art. 7 kpa. W odpowiedzi na zarzut skarżącego o nieuwzględnieniu aktualnej treści Studium, co rzekomo skutkowało naruszeniem art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 104 ust. 1 ustawy prawo geologiczne i górnicze, art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa wskazać należy, że ustępy 1 i 2 artykułu 7 ustawy stanowią dwa wykluczające się tryby ustalenia, czy podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest zgodne z ustaleniami planistycznymi. Organ może zastosować dyspozycję wyrażoną w art. 7 ust. 2 ww. ustawy, dopiero wtedy, gdy dla przedmiotowego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie bezsporne pozostaje, że działki objęte wnioskiem o uzgodnienie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "W II" położonego w obszarze działek nr [...], [...], [...], obręb W, gmina G znajdują się na ternie objętym uchwałą Rady Gminy G Nr [...] z dnia 25 października 2007 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa W, w jego granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu, który objęty jest zmianą, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy G z dnia 12 czerwca 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G w rejonie złoża kruszywa "N - W" (Dz. U. Woj. z 2008 r. nr 119, poz. 808 z późniejszymi zmianami). Przywołany przez Skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2018 roku (sygn. akt: II OSK 1553/14) odnosi się do zupełnie innego stanu faktycznego, gdzie nie było uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego nie może on służyć za oparcie w przedmiotowej sprawie. Z treści art. 104 ust 1 ustawy prawo geologiczne i górnicze wynika, że ustawodawca dopuścił uwzględnienie obszarów i terenów górniczych zarówno w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jak i w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z istoty studium i miejscowego planu wynika, że w wypadku, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to jego zapisy są decydujące. Składa się na to szereg czynników prawnych na czele z faktem, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego, natomiast studium jest jedynie aktem wewnętrznym gminy. Co za tym idzie Organ I instancji dokonał prawidłowej konstatacji na podstawie stanu faktycznego i prawnego opierając swoje postanowienie na art. 7 ust. 1 oraz art. 23 ust. 2a ustawy w związku z faktem obowiązywania mpzp na przedmiotowym terenie. Zarówno w art. 7 ust. 1, jak i art. 29 ust. 1 ww. ustawy wprost jest mowa o przeznaczeniu nieruchomości określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Żadne inne przeznaczenie nieruchomości, czy to faktyczne, czy to wynikające ze Studium nie może być brane pod uwagę w stanie faktycznym i prawnym, w którym na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Na uwagę nie zasługuje również zarzut naruszenia przepisu art. 95 ust. 1 i 2 w zw. z art. 104 prawa geologicznego i górniczego; organ I instancji musiał opierać się na aktualnie obowiązujących przepisach prawa oraz miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji, wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu dokonał uzgodnienia przewidzianego w art. 23 ust. 2a ustawy. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r., II OSK 125/11, LEX nr 1410743, NSA wyjaśnił, że uzgodnienie musi odbywać się w oparciu o projekt rozstrzygnięcia. Starosta W zwracając się do Organu I instancji z wnioskiem o uzgodnienie przesłał projekt rozstrzygnięcia. Następnie Organ I instancji odniósł się do tego projektu wyrażając stanowisko negatywne w oparciu o stan prawny i faktyczny opisane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jak zauważa w swoim Komentarzu do art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego Marta Romańska "Organ uzgadniający nie ocenia sposobu prowadzenia postępowania głównego, odnosi się tylko do projektu decyzji w kontekście, czy jest on sprzeczny z przepisami prawa. Projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy konkretnego zamierzenia inwestycyjnego i w ramach uzgadniania decyzji do organu wyspecjalizowanego należy kontrola, czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z prawem powszechnie obowiązującym w przedmiotowym zakresie uzgodnienia. Organ uzgadniający nie jest upoważniony do żądania zmiany przedłożonego mu do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz załączonych do niej dokumentów. Uzgodnieniu podlega przy tym projekt przyszłej decyzji, nie zaś wniosek strony o wszczęcie postępowania i jej sugestie co do treści decyzji". Co za tym idzie na gruncie powszechnie obowiązującego prawa i ugruntowanego stanowiska doktryny, należy uznać, że treść zaskarżonego postanowienia ma charakter zajęcia negatywnego stanowiska w ramach uzgodnienia. O ile stwierdzenie "odmawiam uzgodnienia" może nieść za sobą wątpliwości semantyczne, o tyle treść całego postanowienia i jego uzasadnienia nie pozostawia wątpliwości co do woli Organu I instancji. Dlatego należy stwierdzić, że Organ I instancji działał w sferze swoich kompetencji i w zgodzie z przepisami prawa. Z kolei zarzut naruszenia art. 9 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wykracza poza zakres sprawy. Zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) przez brak zachowania spójności pomiędzy treścią studium a planem zagospodarowania przestrzennego wykracza zarówno poza zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy sprawy. Co za tym idzie powoływany przez Skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 roku (sygn. akt IV SA/Wa 719/10) pozostaje irrelewantny z punktu widzenia przedmiotowej sprawy administracyjnej. W tym miejscu można jedynie zauważyć, że jeśli wnioski o zmianę miejscowego planu w celu jego ujednolicenia z zapisami studium nie przynoszą efektu, a istnieją przesłanki by uznać, że taki stan jest niezgodny z prawem, to podmiotom posiadającym interes prawny służą odpowiednie środki prawne, co może być przedmiotem innych postępowań. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 11 kpa wskazać należy, że Organ I instancji wystarczająco wyjaśnił stronom zasadność przesłanek, na których opierał się przy załatwieniu sprawy. W zaskarżonym postanowieniu zostały przytoczone odpowiednie przepisy prawa powszechnie obowiązującego wraz z uzasadnieniem ich wykorzystania. Ponadto Organ I instancji załączył do zaskarżonego postanowienia odpowiedni wypis z mpzp dla przedmiotowych działek, wraz z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody oraz załącznikiem graficznym stanowiącym wyrys z mpzp, co stanowi przedstawienie pełnego stanu faktycznego, jak i prawnego przedmiotowej sprawy. Według żalącego się w sprawie naruszono przepis art. 8 kpa, poprzez wcześniejsze wydanie koncesji na poszukiwanie złoża kruszywa na tym obszarze oraz nieudzielenie dostatecznych wyjaśnień faktycznych oraz wcześniejsze zobowiązanie się organu do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Wydanie koncesji na poszukiwanie złoża kruszywa było przedmiotem innego postępowania administracyjnego nie pozostającego w bezpośrednim związku z przedmiotową sprawą, więc nie można uznać, że narusza ono zaufanie stron. Wcześniejsze zobowiązania się organu do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiotowym zakresie nie zostało przez Skarżącego w żaden sposób udokumentowane i nie można mu przypisywać żadnej mocy prawnej. Powyższe jest niesporne ani w doktrynie, ani w orzecznictwie i jasno wynika z przepisów prawa. Na powyższe rozstrzygnięcie A sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 7 ust. 1 oraz art. 104 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez uznanie, iż przy wydawaniu decyzji w sprawie uzgodnienia koncesji na wydobycie kruszywa wiążące jest jedynie przeznaczenie nieruchomości wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy całkowitym pominięciu treści Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G, zgodnie z którym na działkach objętych wnioskiem o udzielenie koncesji jest dopuszczalne wydobycie kruszywa; - art. 29 ust. 1 ww. ustawy poprzez nieuprawnione przyjęcie, że zamierzona działalność objęta wnioskiem o udzielenie koncesji uniemożliwiłaby wykorzystania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem określonym przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i tym samym, iż zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia koncesji określone w art. 29 p.g.g.; - art. 95 ust. 1 i 2 oraz art. 104 ust. 1 p.g.g. poprzez wyciągnięcie ujemnych konsekwencji wadliwego działania (niedziałania) organów gminy w postaci braku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z aktualną treścią Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G dla obszaru objętego wnioskiem o udzielenie koncesji; - art. 23 ust. 2a p.g.g. poprzez odmowę uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego w przypadku, gdy organ pierwszej instancji był uprawniony wyłącznie do wydania postanowienie o pozytywnym bądź negatywnym uzgodnieniu udzielenia koncesji, natomiast nie był uprawniony do odmowy uzgodnienia; - art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż brak zachowania spójności pomiędzy treścią studium a planem zagospodarowania przestrzennego nie stanowi przeszkody do odmowy uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa; - art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez pominięcie aktualnej treści Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G dla obszaru objętego wnioskiem o udzielenie koncesji; - art. 8 kpa poprzez działanie z naruszeniem zasady dbałości o zaufanie stron poprzez uznanie, iż wcześniejsze wydanie koncesji na poszukiwanie złoża kruszywa na tym obszarze oraz zobowiązanie się organu do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie nie ma znaczenia z punktu widzenia przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 ustawy prawo geologiczne i górnicze. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.), dalej p.p.s.a.), sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz.U. 2017.2188 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wskazane powyżej kryteria legalności należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. 2017.2126 t.j.), dalej P.g.g. Na wstępie wskazania wymaga, że stosownie do przepisu art. 21 P.g.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, działalność w zakresie : 1) poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1, z wyłączeniem złóż węglowodorów, 1a) poszukiwania lub rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, 2) wydobywania kopalin ze złóż, 2a) poszukiwania i rozpoznawania złóż węglowodorów oraz wydobywania węglowodorów ze złóż, 3) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, 4) podziemnego składowania odpadów, 5) podziemnego składowania dwutlenku węgla - może być wykonywana po uzyskaniu koncesji. Art. 23 ust. 2 pkt 2a P.g.g. stanowi, że w odniesieniu do działalności prowadzonej poza granicami obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej : 1) udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, podziemne składowanie odpadów albo podziemne składowanie dwutlenku węgla, oraz 2) wydanie decyzji inwestycyjnej, o której mowa w art. 49 ust. 1 - wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności; kryterium uzgodnienia jest zgodność zamierzonej działalności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7. Z przytoczonej regulacji wynika, że wydanie koncesji wymaga współdziałania organu koncesyjnego z właściwym wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta. Współdziałanie takie uregulowane jest w art. 106 k.p.a. i dotyczy przypadków, w których występuje prawny obowiązek wspólnego działania organów administracji publicznej, wynikający z konkretnej normy, a także z ogólnej zasady prawa administracyjnego formującej obowiązek współdziałania tych organów. Stosownie do treści art. 106 § 5 k.p.a., zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Organ współdziałający uczestniczy w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska, w zakresie swej właściwości. Postępowanie przed organem współdziałającym, określane też postępowaniem "wpadkowym" ma w istocie charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Z art. 23 ust. 2 pkt 2a P.g.g. wynika, że organ udzielający koncesji na działalność nią objętą obowiązany jest współdziałać z wójtem (burmistrzem czy też prezydentem miasta) przy wydaniu decyzji w trybie określonym w przepisach art. 106 k.p.a. poprzez uzgodnienie. Jak zgodnie podkreśla się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uzgodnienie ma dla organu wydającego decyzję główną charakter wiążący. Powracając do kwestii zasadniczej z uwagi na przedmiot sporu w niniejszej sprawie należy wskazać, że zgodnie z art. 7 P.g.g. wskazanym w art. 23 ust. 2 pkt. 2a, jako przepis określający przeznaczenie lub sposób korzystania z nieruchomości, które nie mogą być naruszone zamierzoną działalnością : 1. Podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach, 2. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach. Materialnoprawną podstawę współdziałania w sprawie stanowi więc odniesienie się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku jego braku – do treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przedmiotem uzgodnienia jest wyłącznie ustalenie, czy zamierzona działalność mająca być objętą koncesją nie naruszy przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie, a przy jego braku, zapisów zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W niniejszej sprawie organ uzgadniający odmówił uzgodnienia powołując się na obowiązujące na terenie obrębu "W" w gminie G postanowienia obowiązującego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy G nr [...] z dnia 25 października 2007 r. w sprawie mpzp sołectwa W, w jego granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu, który objęty jest zmianą, zgodnie z Uchwałą Nr [...] rady Gminy G z dnia 12 czerwca 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G w rejonie złoża kruszywa "N - W". Zgodnie z zapisami ww. planu, działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] obr. W położone są na terenie oznaczonym symbolem "R3", tj. tereny rolnicze. Jak wynika z zapisów części tekstowej mpzp - Roz. 14 "Tereny użytkowane rolniczo", § 20 (k. 14 akt adm.), przeznaczenie podstawowe terenu R ustala się jako uprawy polowe oraz rolnicze użytki zielone, uprawy ogrodnicze, sady itp. Przeznaczenie dopuszczalne terenu R ustala się jako możliwość : 1) lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, 2) lokalizacji dojazdów nie wydzielonych, ciągów pieszych, ścieżek rowerowych, 3) lokalizacji nowej zabudowy zagrodowej (o ile posiada dostęp do drogi publicznej), związanej z areałem gruntów rolnych o powierzchni nie mniejszej niż 3 ha w danej miejscowości lub sołectwie przyległym, w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej zabudowy, na zasadach określonych w § 5, 4) lokalizacji ogólnodostępnych elementów małej architektury, 5) lokalizacji zieleni, 6) lokalizacji wód otwartych, 7) renaturyzacji łąk – utrzymanie niskoproduktywnych łąk i pastwisk o wysokich walorach przyrodniczych. Zgodnie z § 20 ust. 4 pkt. 3, przeznaczenie dopuszczalne nie może stanowić więcej niż 10 % powierzchni przeznaczenia podstawowego, przy czym limit dotyczy każdego terenu R z osobna, wyodrębnionego liniami rozgraniczającymi i numerem. Niesporne jest, że działki nr ew. [...], [...] i [...] położone są w całości nas terenie oznaczonym R3. Niesporne jest również, że leżą one w strefie udokumentowanych złóż kruszyw naturalnych, oraz że – jak wynika z zapisów planu i jego części graficznej - zapisy te nie wskazują na możliwość prowadzenia powierzchniowej eksploatacji kruszywa na ww. działkach. Przytaczając zasadnicze zapisy mpzp dotyczące przeznaczenia terenu obejmującego działki ew. nr nr [...], [...] i [...] organ uznał, że zamierzona przez skarżącą Spółkę działalność uniemożliwiłaby wykorzystanie terenu zgodnie z jego przeznaczeniem. Argumentację swoją poparł treścią regulacji wynikającej z art. 7 P.g.g., oraz z art. 29 ust. 1 P.g.g Nie kwestionując ustaleń organów wynikających z zapisów mpzp co do podstawowego i dopuszczalnego przeznaczenia terenu, na którym położone są działki nr nr [...], [...] i [...] obr. W gm. G, skarżąca twierdzi, że niezgodność z prawem zaskarżonego postanowienia wynika z naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów P.g.g. oraz przepisów postępowania. Zarzuty te są tożsame z zarzutami podnoszonymi przez Spółkę w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Zasadniczy zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy pominięcia przez organy aktualnej treści Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G dla obszaru objętego wnioskiem o udzielenie koncesji. Zarzut ten należało uznać za pozbawiony podstaw. Organ administracji ocenia, jakie fakty i okoliczności mają znaczenie dla sprawy, kierując się normą prawa materialnego. W obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia stanie prawnym, to jest wobec treści art. 7 P.g.g , oraz w sytuacji obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, koniecznym i wystarczającym było odniesienie treści wniosku o uzgodnienie do postanowień planu miejscowego. Powyższe wynika wprost z treści przepisu art. 7 P.g.g., w którym to przepisie ustawodawca wyraźnie rozróżnia dwie sytuacje - obowiązywanie mpzp i brak mpzp przy istnieniu studium. Sytuacje te muszą być potraktowane rozłącznie, co wynika nie tylko z powyższego przepisu ale i istoty prawnej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego i stanowi jedno ze żródeł prawa powszechnie obowiązującego. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że niedopuszczalnym przy ocenie wniosku skarżącej dokonywanej w trybie art. 23 ust. 2a pkt. 1) p.g.g. i art. 106 kpa byłoby sięganie przez organy do zapisów studium i ocenianie wniosku pod kątem treści zarówno mpzp jak i studium. Zatem organy nie naruszyły przepisów postępowania pomijając treść aktualnie obowiązującego studium i ograniczając materiał dowodowy do części tekstowej i części graficznej mpzp. Całkowicie bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 8 kpa w kontekście sformułowanego w skardze zarzutu. Skarżący zdaje się nie zauważać, że postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem tj. postępowanie w przedmiocie uzgodnienia koncesji w trybie art. 23 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 P.g.g. ograniczało się wyłącznie do badania zgodności działalności objętej projektem koncesji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie należało więc do organów prowadzenie rozważań na temat faktu i przyczyn wydanych dziesięć lat wcześniej przez organy innych rozstrzygnięć, ani też w przedmiocie przyczyn braku zmiany zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie mogły także zostać uwzględnione zarzuty naruszenia prawa materialnego. Skarżąca zarzuca naruszenie przez organy przepisów nie mających żadnego zastosowania w sprawie. Przepis art. 95 P.g.g. zamieszczony jest w Dziale V ustawy pn. "Prace geologiczne", w rozdziale 2 "Dokumentacja geologiczna i informacja geologiczna", natomiast przepis art. 104 ustawy zamieszczony jest w dziale VI "Zakład górniczy, jego ruch oraz ratownictwo górnicze" , w rozdziale 1 "Planowanie na terenach górniczych". Dotyczą więc one kwestii dokumentowania złoż i wód podziemnych, oraz procedury i obowiązków organów planistycznych przy planowaniu przestrzennym na terenach górniczych i nie mają materialnego związku z art. art. 7 i 29 ust. 1 P.g.g. Odnoszenie się zatem do zarzutów naruszenia art. art. 95 i 104 P.g.g. jest zbędne, ponieważ nie mają one znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia, jako że przepisy te nie były przez organy stosowane, gdyż brak było ku temu podstaw. Wbrew także zarzutom skargi, organy winny były brać pod uwagę wyłącznie treść mpzp na terenie, w którym leżą działki skarżącej, z wyłączeniem zapisów studium, co wynika wyraźnie z treści art. 7 P.g.g. Jest oczywiste, że zgodnie z ust. 1 tego przepisu, podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone w przypadku, gdy nie narusza przeznaczenia nieruchomości określonego w mpzp oraz w odrębnych przepisach. Działalność nie spełniająca powyższego kryterium nie będzie mogła być uzgodniona. Przewidziane w planie zagospodarowania przestrzennego kryteria należy stosować w sposób ścisły. Nie mogą więc być stosowane żadne dodatkowe kryteria, w szczególności wynikające z Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2018.1945). Z tego też względu nie mógł być uwzględniony kolejny zarzut skargi - dotyczący naruszenia art. 9 ust. 4 ustawy p.z.p. Skarżąca zarzuca także, iż ponosi konsekwencje wadliwego działania organów Gminy w postaci braku zmiany m.p.z.p. Z uwagi na przedmiot kontrolowanej sprawy i ten zarzut należało uznać za nieuzasadniony, zaś stanowisko organu, wskazującego na możliwość zwalczania przez skarżącą takiego stanu za pomocą odpowiednich środków prawnych - za prawidłowe. Sąd wskazuje, że identyczna ocena dotyczy zarzutów dotyczących sprzeczności zapisów m.p.z.p. ze studium. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Organy zasadnie uznały, że pozytywne uzgodnienie uniemożliwiłoby wykorzystanie terenu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stanowisko takie jest prawidłowe - uzasadnia je wynik analizy zapisów planu w aspekcie podstawowego przeznaczenia terenu położenia działek, oraz w aspekcie przeznaczenia dopuszczalnego. Nie znajduje nadto uzasadnienia zarzut sformułowany w punkcie 1) d. skargi. Dotyczy on bowiem w istocie wyłącznie sposobu zredagowania przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia, którego treść jest jasna, oczywista i nie pozostawia wątpliwości, co do odmowy uzgodnienia udzielenia skarżącej koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (...). Zaskarżone postanowienie odpowiada też wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Zawiera wskazanie zastosowanych przepisów prawa i ich omówienie, stanowisko organu oraz odnosi się w sposób szczegółowy do wszystkich zarzutów zażalenia skarżącej wskazując przyczyny ich nieuwzględnienia. Jest spójne i logiczne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.