III SA/Kr 1288/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na czynność Prezydenta Miasta A w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy Miejskiej A postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 sierpnia 2010r. A. N. zwrócił się do Prezydenta Miasta A o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy Miejskiej A. W odpowiedzi Prezydent Miasta A przesłał pismo z dnia 1 października 2010r. nr [...], w którym poinformował A. N., iż brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku. Prezydent Miasta A wyjaśnił, iż osoby nie legitymujące się zameldowaniem na pobyt stały w Gminie Miejskiej A zobowiązane są do udokumentowania co najmniej pięcioletniego "centrum życiowego" na terenie A. Z wymaganego okresu "centrum życiowego" wyłączone są okresy pobytu w zakładach karnych. W przypadku przebywania w placówce penitencjarnej centrum życiowe należy udowodnić w okresie przed odbywaniem kary pozbawienia wolności. Organ stwierdził również, iż samo oświadczenie wnioskodawcy o zamieszkiwaniu na terenie A nie jest wystarczające. Równocześnie Prezydent Miasta A pouczył A. N., iż na podstawie § 20 ust. 6 uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej A, może wnieść skargę na akt prawny z zakresu administracji publicznej na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ zastrzegł przy tym jednak, iż skarga powinna zostać poprzedzona czynnością określoną w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismem z dnia 27 października 2010r. A. N. wniósł skargę na "decyzje Prezydenta Miasta A – Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta A, odmawiające wpisania na listę oczekujących na lokal mieszkalny wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu Miejskiej Gminy A". W uzasadnieniu skargi skarżący opisał swoje starania o uzyskanie lokalu mieszkalnego począwszy od 1999r. i wniósł by wszystkie wydane w tym zakresie akty Prezydenta Miasta A Sąd uznał za nieważne z mocy prawa oraz że pierwszy wniosek skarżącego z 1999r. jest ważny i zobowiązuje do wpisania go na listę osób oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta A wskazał, iż jest to skarga na akt prawny z zakresu administracji publicznej z dnia 1 października 2010r. nr [...] o odmowie przyznania lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miejskiej A ze względów społecznych. Organ wniósł o odrzucenie skargi, gdyż nie została ona poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, względnie o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2010r. skarżący został wezwany do wykazania, że poprzedził wniesienie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz do podania daty i numeru aktu prawnego (lub aktów prawnych) Prezydenta Miasta A będącego przedmiotem jego skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący w piśmie z dnia 22 grudnia 2010r. wymienił uchwały Rady Miasta A z lat 2003-2009, które dotyczyły zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej A. Wyjaśnił również, iż nie posiada wiedzy co do przepisów sprzed 2003r., które regulowałyby powyższą kwestię. Skarżący wskazał również, iż w dniu 2 listopada 2010r. wniósł skargę zgodnie z treścią art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącego, jego skarga, niezależnie od tytułu, ze względu na swoją treść spełnia wymagania zawarte w stosownych przepisach. Zawarto w niej bowiem żądanie wpisania na listę oczekujących na mieszkanie z zasobów Gminy A, wskazując na błędy m.in. te wytknięte przez Rzecznika Praw Obywatelskich. Urząd Miasta A nie odniósł się jednak do tych argumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowym zagadnieniem wymagającym ustalenia na wstępie jest rozstrzygnięcie, czy rozpoznawana sprawa może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowym od szeregu lat dominował pogląd, że sprawy dotyczące najmu lokali z mieszkaniowego zasobu gminy mają charakter cywilnoprawny. Istotną rolę dla ukształtowania się tego poglądu odegrała uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1997r., sygn. akt III ZP 37/97 (OSNP 1998/7/200), w której sformułowano pogląd, że "wybór osoby do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu gminy nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)". Podobne stanowisko prezentowane było w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Zasadnicza zmiana w dotychczasowym orzecznictwie nastąpiła wraz z podjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 21 lipca 2008r., sygn. akt I OPS 4/08 (LEX nr 400065), w której stwierdzono, iż uchwała zarządu dzielnicy miasta odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przedmiotowa uchwała zapadła na tle stanu faktycznego powstałego w Warszawie. Ustawa z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. nr 41, poz. 361 z późn. zm.) określa w odrębny sposób status gminy Warszawa, w której dzielnice jako jednostki pomocnicze gminy wykonują w konkretnym zakresie zadania gminy. Do zakresu działania dzielnic należy m.in. utrzymanie i eksploatacja gminnych zasobów lokalowych, a organem wykonawczym dzielnicy jest zarząd. Stąd też w powołanej uchwale NSA z dnia 21 lipca 2008r. przedmiotem analizy i oceny jest uchwała zarządu dzielnicy, która została zakwalifikowana jako akt z zakresu administracji publicznej z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Struktura pozostałych gmin w Polsce jest odmienna, a zadania z zakresu najmu lokali z mieszkaniowego zasobu gmin należą do organu wykonawczego gminy. Nadto podejmowane na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowych zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005r. nr 31, poz. 266 z późn. zm.) uchwały rad gmin określające zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, mogą zawierać różne (ale mieszczące się w granicach prawa) rozwiązania. Stąd też stosowanie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 lipca 2008r. wymaga, aby w każdym przypadku dostosować ją do treści obowiązującej w danej gminie uchwały rady gminy w sprawie zasad wynajmowania lokali. Obowiązująca w A uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. przewiduje w § 20 wstępną weryfikację wniosku. Wstępna weryfikacja polega na stwierdzeniu czy wnioskodawca spełnia kryteria określone niniejszą uchwałą. Jeżeli wynik wstępnej weryfikacji jest negatywny, wnioskodawca nie uczestniczy w dalszych etapach postępowania i jest o tym fakcie pisemnie zawiadamiany. To organ dokonując tej weryfikacji w sposób samodzielny, jednostronny, władczy, ocenia, czy wnioskodawca spełnia przesłanki określone w uchwale, czy też ich nie spełnia. W przypadku sporu powstałego pomiędzy organem, a wnioskodawcą na tle oceny czy spełnione są przesłanki określone w uchwale, kwestia ta może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu, pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że nie spełnia przesłanek określonych w uchwale stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, która dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie należy jednak zauważyć, iż skarga A. N. nie spełnia wymogów formalnych jakim powinna odpowiadać każda skarga. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Skarga A. N. nie spełnia tego wymogu, gdyż skarżący nie podał, pomimo wezwania Sądu, którego aktu prawnego wydanego przez Prezydenta Miasta A ona dotyczy. Ograniczył się jedynie do opisania swoich starań o lokal mieszkalny z wymienieniem wszystkich aktów prawnych wydanych przez Prezydenta Miasta A. Z kolei na wezwanie Sądu, skarżący w piśmie z dnia 22 grudnia 2010r. wymienił uchwały Rady Miasta A z lat 2003-2009, które dotyczyły zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej A. Należy zatem ocenić, że pomimo wezwania Sądu skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, z tego powodu skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Nawet gdyby przyjąć, że skarga dotyczy wszystkich wymienionych w niej aktów prawnych Prezydenta Miasta, to i tak podlegałaby ona odrzuceniu, gdyż skarżący nie wykazał, że poprzedził ją wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi na taką czynność Prezydenta Miasta A powinno bowiem być, zgodnie z art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzedzone wezwaniem organu na piśmie, w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem organu do usunięcie naruszenia prawa, jak wymaga tego w/w przepis prawa. Pomimo wezwania Sądu skarżący nie wykazał, iż przed wniesieniem skargi wezwał Prezydenta Miasta A do usunięcia naruszenia prawa. Należy zatem uznać, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, a tym samym nie zachował trybu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi stało się niedopuszczalne, uznając za "inną przyczynę", o której mowa w tym przepisie, wniesienie skargi bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia. Mając powyższe na względzie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd orzekł o odrzuceniu skargi.