III SA/Kr 129/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji samochodu osobowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji W dniu 6 sierpnia 2008r. K. G. złożył w Starostwie Powiatowym wniosek o rejestrację samochodu osobowego marki Hyundai Coupe 1, KAT, rok produkcji 1998, koloru czerwonego, N-r identyfikacyjny VIN/nr nadw. (podw.) [...], o dotychczasowym numerze rejestracyjnym [...]. We wniosku podał, że załącza następujące dokumenty: 1. Zaświadczenie o badaniu technicznym – oryginał; 2. Umowę kupna-sprzedaży – oryginał; 3. Dokument zapłaty akcyzy – oryginał; 4. Tłumaczenie dowodu rejestracyjnego – oryginał; 5. Potwierdzenie zgłoszenia zagubienia dowodu rejestracyjnego – oryginał + tłumaczenie; 6. Poświadczenie homologacji oraz potwierdzenie rejestracji w/w samochodu we Włoszech – oryginał + tłumaczenie; 7. Akt własności samochodu – oryginał; 8. Potwierdzenie przelewu – Recykling – oryginał; 9. Zaświadczenie o wpisie do ewidencji komisu – potwierdzona kopia; 10. Faktura zakupu z komisu – oryginał. Decyzją z dnia [...] 2008r., nr [...] Starosta odmówił rejestracji samochodu osobowego marki Hyundai Coupe 1.6 kat. nr vin: [...]. Jako podstawę decyzji wskazano art. 73 ust. 1 oraz 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), § 3a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 roku w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322) oraz art. 104 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Na uzasadnienie podano, że w dniu 6 sierpnia 2008 roku do Starostwa wpłynął wniosek K. G. – "właściciela przedmiotowego pojazdu o rejestracje pojazdu. Do wniosku dołączono: 1) Fakturę nr [...] za samochód Hyundai Coupe nr nadwozia [...] wystawioną przez Komis, Sprzedaż Samochodów Używanych (...) w dniu 29 lutego 2008 roku na rzecz B. T. (...). 2) Kserokopię zaświadczenia o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] wystawionego przez Prezydenta Miasta dla S. U., Sprzedaż Samochodów Używanych. 3) Umowę kupna-sprzedaży samochodu zawartą w dniu 13.03.2008r. między T. B. (...) – jako sprzedającym, a K. G. (...) – jako kupującym. 4) Zaświadczenie nr [...] z dnia 07.03.2008r. o przeprowadzonym badaniu technicznym pierwszym pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą z pozytywnym wynikiem badania i wyznaczającym termin następnego badania pojazdu na 07.03.2009r. oraz załącznik do zaświadczenie nr [...] z dnia 07.03.2008r. 5) Uwierzytelnione tłumaczenie z języka włoskiego dowodu rejestracyjnego nr [...] wydanego dla pojazdu marki Hyundai Coupe nr nadwozia: [...] przez Ministerstwo Transportu i Żeglugi, Biuro Prowincji M.C.T.C, N. w dniu 20.11.1998r. dokonane przez A. M. w dniu 20.02.2008r. pod nr repetytorium [...]. 6) Zgłoszenie Pana G. K. sporządzone w dniu 30.07.2008r. na Posterunku Karabinierów – N. dot. zagubienia dowodu rejestracyjnego nr [...] wydanego dla pojazdu marki Hyundai Coupe wraz z jego uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski dokonanym przez M. L. w dniu 05.08.2008 pod nr repetytorium [...] oraz fotokopia w/w zagubionego dowodu rejestracyjnego. 7) Poświadczenie własności nr [...] wydane dla [...] Auto SRL przez Włoski Automobilklub, Wydział ds. Rejestracji Samochodów Verbania. 8) Zapytanie do Krajowego Archiwum Pojazdów z dnia 30.07.2008r. dot. pojazdu o nr rej. [...] wraz z jego uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski dokonanym przez M. L. w dniu 05.08.2008 pod nr repetytorium [...]. 9) Dokument potwierdzający dane zawarte w homologacji [...] wraz z jego przysięgłym tłumaczeniem na język polski dokonanym przez M. L. w dniu 05.08.2008 pod numerem repertorium [...] oraz fotokopia w/w zagubionego dowodu rejestracyjnego. 10) Dowód wpłaty na Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, 11) Dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym nr [...] z dnia 18.02.2008r. wystawiony na rzecz Komis Sprzedaż Samochodów Używanych przez Urząd Celny". Na uzasadnienie decyzji organ I instancji - Starosta - stwierdził, że załączona do wniosku kserokopia dowodu rejestracyjnego nr [...] wydanego dla samochodu osobowego marki Hyundai Coupe 1.6 kat. nr nadwozia [...] na rzecz A. A. przez Ministerstwo Transportu i Żeglugi, Biuro Prowincji M.C.T.C, N. nie spełnia wymogów zawartych w art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Zdaniem tego organu, za dowód rejestracyjny nie można także uznać załączonych do wniosku: poświadczenia własności nr [...] oraz dokumentów potwierdzających wydanie włoskiego dowodu rejestracyjnego. Na poparcie twierdzeń Starosta podniósł, iż nowelizacja ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, wprowadzona ustawą z dnia 24 sierpnia 2007r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 176, poz. 1238), wyeliminowała od dnia 25 grudnia 2007r. możliwość zastąpienia dowodu rejestracyjnego innym dokumentem stwierdzającym rejestrację pojazdu wydanym przez organ właściwy do rejestracji pojazdów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Ponadto stosownie do zapisu § 3a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007r. Nr 186, poz. 1322), w przypadku pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z państwa członkowskiego organ rejestrujący informuje organ państwa członkowskiego, który wydał dowód rejestracyjny, o rejestracji tego pojazdu, jego cechach identyfikacyjnych i zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego, który - w myśl Instrukcji w sprawie rejestracji pojazdu, stanowiącej załącznik nr 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007r. Nr 137, poz. 968) – organ rejestrujący winien unieważnić. W odwołaniu od powyższej decyzji K. G. wyjaśnił, że przedmiotowy pojazd sprowadzony z Włoch kupił od T. B., przy czym odwołujący się jest pierwszą osobą, która chce zarejestrować ten samochód. Po załatwieniu formalności i opłat związanych z rejestracją udał się do Urzędu Skarbowego, gdzie urzędnikowi tego Urzędu Skarbowego przedłożył wymagane dokumenty, w tym "oryginalny włoski dowód rejestracyjny". Na tej podstawie dokonał opłacenia umowy i podatku. Po powrocie do Wydziału Komunikacji pracownica tego Wydziału stwierdziła brak dowodu rejestracyjnego informując o niemożności zarejestrowania tego samochodu na terenie RP. K. G. podniósł, że wrócił do Urzędu Skarbowego i próbował szukać tego dowodu w różnych miejscach, jednak bez rezultatu. Zaznaczył, że Policja nie przyjęła jego zgłoszenia w tej sprawie twierdząc, że brak jest cech przestępstwa. W Wydziale Komunikacji poradzono mu, aby próbował uzyskać z Włoch duplikat lub zaświadczenie o rejestracji. Podał, że próbował przez wiele tygodni załatwić takie zaświadczenie przez Konsulat w Mediolanie, ale bez rezultatu. Wówczas kolejną radą Wydziału Komunikacji było pojechanie przez niego do Włoch i przywiezienie zaświadczenia z N. oraz zgłoszenie tam zagubienia dowodu rejestracyjnego. Odwołujący sie podniósł, iż w tej sytuacji pojechał 1450 km do N. i przywiózł z Ministerstwa Komunikacji poświadczenie rejestracji, danych pojazdu oraz zgłoszenie zagubienia dowodu rejestracyjnego.. Mimo tego w dalszym ciągu nie może zarejestrować samochodu, gdyż nikt nie jest w stanie wyjaśnić, jakie inne dokumenty mógłby dołączyć. Decyzją z dnia 17 listopada 2008r. nr [...] Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania K. G. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2008r. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 73 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 186, poz. 1322 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wykaz dokumentów jakie właściciel pojazdu winien przedłożyć razem z wnioskiem o rejestrację został zawarty w art. 72 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Katalog ten jest wyczerpujący i nie może być rozszerzony. W razie niespełnienia przewidzianych prawem warunków, tj. nieprzedłożenia wymaganych dokumentów, nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Wspomniane dokumenty muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. Podano, że dowód rejestracyjny jest wymagany tylko wówczas, gdy pojazd był zarejestrowany (art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Przedłożenie dowodu rejestracyjnego nie jest wymagane w wypadkach, określonych w art. 72 ust. 2 omawianej ustawy. Jedynie w przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacją Szwajcarską lub państwem członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), a konkretnie stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – tylko wówczas zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 5 wskazanej wyżej ustawy dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. Organ II instancji zaznaczył, iż w rozpatrywanej sprawie samochód osobowy marki Hyundai Coupe 1.6 kat. nr vin: [...] został sprowadzony z terytorium Włoch, które są członkiem Unii Europejskiej. Kolegium dodatkowo wyjaśniło, że w przypadku samochodów sprowadzanych z terytorium Unii Europejskiej do dnia 25 grudnia 2007r. istniała możliwość przedstawienia na potrzeby rejestracji w Polsce, zamiast dowodu rejestracyjnego, innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu za granicą, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów za granicą, jednak w obowiązującym stanie prawnym wyjątek ten już nie obowiązuje. Został uchylony z dniem 25 grudnia 2007r. nowelizacją ustawy - Prawo o ruchu drogowym, dokonaną ustawą z dnia 24 sierpnia 2007r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkowstwem Rzeczpospolitej Polskiej w Unii Europejskiej. Wobec takiej sytuacji faktycznej i prawnej – zdaniem organu II instancji zasadnym było uznanie, że w sytuacji braku oryginału dowodu rejestracyjnego nie można dokonać rejestracji w oparciu o zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzający dane (niezbędne do rejestracji) zawarte w zagubionym dokumencie. Nadto organ wyjaśnił, że tylko w przypadku, gdy dowód rejestracyjny, składa się z dwóch części: części I i części II, a wnioskujący o rejestrację pojazdu nie dołączył części II dowodu rejestracyjnego, w szczególności w przypadku jej utraty, zgubienia lub zniszczenia, organ rejestrujący uznaje część I dowodu rejestracyjnego za wystarczającą do zarejestrowania pojazdu po otrzymaniu - na wniosek tego organu - pisemnego lub elektronicznego potwierdzenia z organu rejestrującego państwa członkowskiego, że pojazd był zarejestrowany w tym państwie i może być ponownie zarejestrowany w innym państwie członkowskim (§ 3 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów). Z powyższą decyzją nie zgodził się K. G. i w dniu 15 stycznia 2009r. wniósł na nią skargę domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 9 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 72 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeanalizowało wnikliwie jego sprawy i wydało decyzję z naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego organ dokonał błędnej interpretacji art. 72 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który przewiduje sytuację zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu. Wówczas zamiast tych dokumentów dopuszczalne jest przedstawienie zaświadczenia wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie. Zdaniem skarżącego, organ w świetle tego przepisu powinien był ocenić i ustalić, czy przedłożone przez niego dokumenty otrzymane od włoskich władz w N. potwierdzają dane zawarte w kserokopii dokumentu rejestracyjnego i mogą być uznane jako zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4. Skarżący stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało zawężającej interpretacji ust. 4 art. 72 omawianej ustawy, posiłkując się przepisami rozporządzenia. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, że z treści § 3 ust. 2a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów wynika, że w przypadku, gdy właściciel pojazdu nie przedłoży II części dowodu rejestracyjnego, to organ rejestrujący, a nie właściciel, zwraca się do organu rejestrującego państwa członkowskiego by ten potwierdził, że pojazd był zarejestrowany w tym państwie i może być ponownie zarejestrowany. Skarżący zarzucił, że rozpoznając odwołanie od decyzji Starosty organ odwoławczy pominął całkowicie ocenę faktu naruszenia przez organ l instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności przepis art. 9 kpa nakłada na organ administracji obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych lub prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie obowiązków lub praw. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie organ rejestrujący powinien był poinformować go jak powinien postąpić by uzyskać właściwy do rejestracji dokument, a tego - pomimo ciążącego na organie obowiązku - nie uczyniono. Zdaniem skarżącego - organ zaniechał oceny przedłożonych przez skarżącego dokumentów i nie wyjaśnił czy można je uznać za zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4 art. 72, czy też nie i z jakiego powodu, albowiem ustawa nie mówi jaką formę powinno mieć to zaświadczenie. Ponadto skarżący wskazał, że z wymienionego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury (§ 3 ust. 2a), przy nie zawężającej interpretacji – możliwe jest wystąpienie organu rejestrującego do włoskiego organu rejestrującego o potwierdzenie, że pojazd był w tym kraju zarejestrowany, tym bardziej, że organ rejestrujący ma do dyspozycji kserokopię dowodu rejestracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o je oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie . Na rozprawie w dniu 24 listopada 2009r. skarżący wyjaśnił, że posiadał oryginał dowodu rejestracyjnego wystawiony na ostatniego właściciela A. A. we Włoszech w 1998r. Dowód otrzymał od zbywcy – T. B. Co prawda w umowie nie ujawniono istnienia oryginału dowodu rejestracyjnego, jednak Skarżący wiedział, że taki dowód jest obowiązkowy. Potwierdził, że dowód rejestracyjny zagubił w Urzędzie Skarbowym, ale nie może tego udowodnić. Był dwukrotnie na posterunku w M., ale nie przyjęto od niego zgłoszenia. Z kolei numery znajdujące się w jego umowie to numery próbne, które zostały nadane w związku z wywozem samochodu z Włoch. Skarżący podniósł także że sprawa rejestracji tego pojazdu była w Samorządowym Kolegium Odwoławczym już trzykrotnie. Po dwukrotnych odmowach rejestracji poinformowano go, że jedynie uzyskanie od organu, który wydał dowód rejestracyjny jego odpisu umożliwi mu zarejestrowanie samochodu i w związku z tym skarżący pojechał do Włoch. Zaznaczył, że zaraz po zawarciu umowy zakupu tego samochodu składał wniosek o rejestrację pojazdu i już wtedy rozpoczęto postępowanie w tym przedmiocie. Wyjaśnił, że wcześnie dwukrotnie składał wniosek o rejestrację otrzymując włącznie odmowę. Skarżący podniósł, że organy celne i podatkowe miały okazany oryginał dowodu rejestracyjnego przed jego zaginięciem i że – jego zdaniem – są w stanie potwierdzić, że taki dokument w postaci oryginału dowodu rejestracji był w S. okazany. W związku z powyższym oświadczeniem skarżącego Sąd na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 roku okazał skarżącemu dokumenty, które zostały przekazane jako akta sprawy administracyjnej. Po zapoznaniu się z nimi skarżący stwierdził m.in., że dokumenty zalegające na kartach 8, 9, 12 były składane przez niego w oryginale, a tłumaczenie na karcie 7 otrzymał od sprzedającego samochód. Nadto stwierdził, że w aktach administracyjnych brak jest szeregu dokumentów, które złożył skarżący. Po zapoznaniu się z aktami administracyjnymi, Sąd stwierdza z urzędu, iż wymienione we wniosku o rejestrację z daty 6 sierpnia 2008 roku dokumenty jako załączniki z poz. 1 – 10 ułożone są w dowolnej kolejności, przy czym kserokopia dokumentu na k. 9, opatrzona pieczątkami "annulato" nie jest uwierzytelniona, nie zawiera tłumaczenia, nie jest wymieniona we wniosku i określona co do ilości. Dokumenty na k. 8 i k. 12 mają charakter nieuwierzytelnionych kserokopii, natomiast ich uwierzytelnione tłumaczenia są oryginalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – kierując się powyższymi kryteriami należy wskazać, że skarga K. G. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Naruszenie prawa znajduje się w obrębie prawa administracyjnego procesowego i polega na niezastosowaniu się do treści art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa): "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli", niezastosowaniu się do treści art. 77 § 1 kpa: "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy" oraz do art. 107 § 3 kpa: "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Organy – zdaniem Sądu – naruszyły także treść art. 9 kpa: "Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek". Sąd zwraca uwagę na to, że treść udzielanych przez organy informacji i pouczeń winna być ujawniona w formie pism do stron lub choćby tylko odpowiednich notatek urzędowych tak, aby podejmowane przez organy działania w tym zakresie także poddawały się kontroli. Zdaniem Sądu – upływ czasu pomiędzy datą umowy nabycia pojazdu przez skarżącego K. G. a datą wniosku o rejestrację czyni wiarygodnym twierdzenie skarżącego, iż toczyły się już postępowania w tym przedmiocie. Niezależnie od doniosłości prawnej ustalenia czy nie zachodzi sytuacja rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną i ewentualnego trybu w jakim nastąpiłoby wzruszenie tej decyzji, brak akt tych postępowań administracyjnych uniemożliwia ustalenie jakim materiałem dowodowym mogły organy dysponować. Z treści oryginału uwierzytelnionego tłumaczenia dokonanego przez tłumacza przysięgłego z dnia 20 lutego 2008 roku zalegającego na k. 7 akt administracyjnych wynika, iż przedmiotem jego tłumaczenia był oryginalny dokument dowodu rejestracyjnego wydanego we Włoszech, a data tłumaczenia poprzedza datę nabycia pojazdu przez skarżącego K. G. od T. B. Sąd zauważa, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż dysponował kserokopią dowodu rejestracyjnego nr [...], a więc odpowiadającego oznaczeniem dokumentowi, którego uwierzytelnione tłumaczenie przedłożył skarżący. Takiego dokumentu – kserokopii dowodu rejestracji – akta sprawy nie zawierają, co potwierdza zarzut skarżącego, że nie wszystkie dokumenty jakie złożył w oryginale znajdują się w aktach sprawy. Mimo treści art. 75 § 1 kpa: "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny" - organy nie wyjaśniły, czy istotnie oryginał dowodu rejestracyjnego był przedkładany w Urzędzie Celnym czy w Urzędzie Skarbowym, czy też organy te mogły wykonać pewne czynności – pobrać opłaty itp. bez sprawdzania oryginału dowodu rejestracyjnego pojazdu. W przypadku, gdyby dowody wskazywały na to, że istotnie oryginał ostatniego dowodu rejestracyjnego był w posiadaniu skarżącego, który utracił go w bliżej niewyjaśnionych okolicznościach, to brak jest podstaw do stwierdzenia przez organy o niemożności jego odtworzenia. Organy winny też przyjąć wszelkie dowody zaoferowane przez skarżącego, a świadczące o braku rezultatów jego usilnych starań o dopełnienie formalności. W miarę możliwości organy powinny udzielić stronie wszelkiej pomocy w rozwiązaniu problemu. Niezależnie od ustaleń organu administracyjnego i zaistnienia przesłanek do dalszego prowadzenia sprawy w obecnym trybie postępowania, czy też ewentualnym innym trybie – organ winien pouczyć stronę stosownie do przepisu art. 9 kpa o treści art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 z późn. zm.): "W przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji." Sąd nadto zauważa, że – co prawda – już po wydaniu zaskarżonej decyzji, bo z dniem 3 czerwca 2009 roku weszły w życie przepisy Rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2009 roku (Dz. U. Nr 74, poz. 634) zmieniające Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 roku w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz. U. z 2007 roku, Nr 186, poz. 1322 z późn. zm.), które mogą być przydatne do rozpatrzenia sprawy w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. Są to przepisy § 3 ust. 4a – 4c wymienionego wyżej Rozporządzenia, o treści których organ również winien poinformować skarżącego: "4a. W przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z zagranicy i zgłoszenia utraty, kradzieży, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracyjnego wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdu za granicą, właściciel pojazdu dołącza wydany przez ten organ wtórnik dowodu rejestracyjnego albo: 1) zaświadczenie, o którym mowa w art. 72 ust. 4 ustawy, oraz 2) zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji w kraju lub za granicą potwierdzające zgłoszenie kradzieży tego dokumentu. 4b. W przypadku, o którym mowa w ust. 4a, organ rejestrujący, zgodnie z § 2 ust. 12a, może skierować zapytanie dotyczące utraconego, skradzionego lub zagubionego dowodu rejestracyjnego o dane SIS do centralnego organu technicznego KSI. 4c. W przypadku, o którym mowa w ust. 4a, jeżeli organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą odmawia pisemnie właścicielowi pojazdu wydania zaświadczenia, organ rejestrujący może wystąpić do tego organu o potwierdzenie danych zawartych w utraconym, skradzionym, zagubionym lub zniszczonym dowodzie rejestracyjnym. Uzyskane przez organ rejestrujący pisemne lub elektroniczne potwierdzenie z organu za granicą zastępuje zaświadczenie, o którym mowa w art. 72 ust. 4 ustawy." Należy podkreślić, że Sąd nie przesądza o wadliwości merytorycznej rozstrzygnięcia – jednakże z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które (jak choćby nie ujawnienie pełnego materiału dowodowego, fragmentaryczność dokumentacji, brak ujawnienia prowadzonych w tej sprawie postępowań itp.) mogły mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy – Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie poddają się kontroli, a przeto - oparciu o wskazane i przytoczone wyżej przepisy – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę w całości i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. orzekł - jak w wyroku.