III SA/Kr 1299/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant starszy referent Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 maja 2024 roku, nr SKO.Soc/4116/4/2024 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego W. K. 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną przez W. K., zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 20 maja 2024 r., znak: SKO.Soc/4116/4/2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 16 i ust. 15g ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1630 ze zm., zwanej dalej ustawą o dodatku węglowym) oraz art. 7, art. 77 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 15 listopada 2023 r., znak:MGOPS.546.3502.1.2022, w przedmiocie odmowy ustalenia skarżącemu prawa do świadczenia w postaci dodatku węglowego. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 15 listopada 2023 r., znak: MGOPS.546.3502.1.2022, Burmistrz Miasta Kalwarii Zebrzydowskiej odmówił skarżącemu przyznania świadczenia w formie dodatku węglowego. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji powołał przepisy mające zastosowanie w sprawie i wskazał, że w dniu 13 września 2022 r. (data wpływu do organu) skarżący wniósł o wypłatę dodatku węglowego. W związku z powyższym w dniu 9 października 2023 r. pod adresem wskazanym we wniosku przeprowadzono wywiad środowiskowy. Organ ustalił, że w dniu 3 czerwca 2023 r. pod ww. adresem doszło do pożaru i na dzień przeprowadzenia wywiadu nie można ustalić faktycznego zamieszkiwania skarżącego pod ww. adresem oraz stosowanego rodzaju źródła ciepła oraz wykorzystywanego rodzaju paliwa. Biorąc pod uwagę powyższe organ orzekł o odmowie przyznania prawa do dodatku węglowego. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący podkreślając, że do dnia pożaru mieszkał na nieruchomości, a ustalenia organu są niewłaściwe. Skarżący ogrzewał mieszkanie kozą, przedłożył na tą okoliczność dowody, do których nie odniósł się organ. Wymienioną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Działające jako organ odwoławczy Kolegium powołało treść przepisów art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o dodatku węglowym oraz wyjaśniło, że jedną z przesłanek przyznania wnioskodawcy dodatku węglowego jest zamieszkiwanie w gospodarstwie domowym. Zamieszkiwanie w danym miejscu rodzi konsekwencje prawne, które zostały uregulowane w art. 25 i art. 28 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061, zwanej dalej w skrócie – k.c.). Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu, a ponadto można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Ustawodawca ustanawia więc dwa elementy zamieszkiwania - pobyt oraz zamiar stałego pobytu. "Przepisy ustawy o dodatku węglowym nie precyzują jak rozumieć pojęcie zamieszkiwania, zatem oceniając stan faktyczny i prawny w tym zakresie należy mieć na względzie poglądy doktryny i judykatury wypracowane na gruncie prawa cywilnego. Zgodnie z art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. O wypełnieniu jego przesłanek świadczą dwie okoliczności - zewnętrzna, czyli faktyczne przebywanie oraz wewnętrzna, czyli zamiar stałego pobytu. Ustalenie zamiaru powinno nastąpić w oparciu o kryteria zobiektywizowane, świadczące o woli, ale też możliwości skoncentrowania swoich spraw w danej miejscowości. Stałe zamieszkiwanie generalnie powiązane jest z tzw. centrum życiowym danej osoby, tj. miejscem gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe" (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 395/23). Kolegium wyjaśniło, że warunkiem przyznania dodatku węglowego jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w określonym budynku wyposażonym w źródło ciepła, o jakim mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym. Zamieszkiwanie oznacza pobyt osoby lub osób wspólnie gospodarujących cechujący się zaspokajaniem codziennych potrzeb życiowych tej osoby lub osób w budynku faktycznie zajmowanym, stanowiącym centrum życia domowego w danym okresie. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że skarżący nie mieszka i nie prowadzi gospodarstwa domowego pod adresem wskazanym we wniosku. Kolegium zauważyło przy tym, że w dniu 13 września 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek skarżącego o wypłatę dodatku węglowego. W związku z powyższym pracownicy socjalni kilkukrotnie podejmowali próbę kontaktu ze skarżącym, które jednak kończyły się niepowodzeniem. Pismem z dnia 14 września 2023 r. skarżący został wezwany do organu pierwszej instancji celem złożenia wyjaśnień mających wpływ na wypłatę dodatku węglowego. W dniu 6 października 2023 r. skarżący wyjaśnił, że w jego miejscu zamieszkania doszło do pożaru. Ponieważ budynek nie został doszczętnie zniszczony możliwe jest przeprowadzenie wywiadu środowiskowego na okoliczność ustalenia, że w części budynku, zajmowanej przez skarżącego stosowany był piecyk typu koza do ogrzewania pomieszczenia. W związku z powyższym w dniu 9 października 2023 r. pod adresem wskazanym we wniosku przeprowadzono wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że w dniu 3 czerwca 2023 r. pod ww. adresem doszło do pożaru i na dzień przeprowadzenia wywiadu pracownicy nie można ustalić ani faktycznego zamieszkiwania skarżącego pod ww. adresem, ani stosowanego rodzaju źródła ciepła i wykorzystywanego rodzaju paliwa. Skarżący odmówił podpisania protokołu z ww. wywiadu środowiskowego. Niezależnie od powyższego pismem z dnia dniu 8 listopada 2023 r. organ wystąpił do Sołtysa z wnioskiem o udzielenie informacji, czy skarżący zamieszkiwał na stałe pod adresem wskazanym we wniosku przed dniem 3 czerwca 2023 r. W odpowiedzi na powyższe uzyskano informację, że skarżący nie mieszkał (do czasu pożaru pod wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego adresem), a jedynie nocował tam okazjonalnie. Zdaniem Kolegium ustalenia dokonane podczas wywiadu środowiskowego poparte dokumentacją i oświadczeniami składanymi przez skarżącego, jego brata i żonę brata nie dają podstaw do uznania, że zamieszkiwał on pod ww. adresem. Fakt okazjonalnego nocowania pod ww. adresem nie wskazuje na to, aby nieruchomość stanowiła centrum działalności życiowej skarżącego. Na gruncie ustawy o dodatku węglowym ustawodawca położył nacisk na faktyczne zamieszkiwanie. Zatem sama wola stałego zamieszkiwania nie jest wystarczająca do uznania danego adresu za centrum życiowe. Dodatkowo podniosło Kolegium, że część budynku, która miała być zajmowana przez skarżącego uległa zniszczeniu i brak jest możliwości ustalenia zamieszkiwania tam skarżącego, ale również sposobu ogrzewania lokalu. Wbrew zarzutom odwołania organ pierwszej instancji w sposób należyty i wyczerpujący zebrał materiał dowody, a następnie dokonał jego kompleksowej oceny, która to nie nosi cech dowolności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, które miało istotny wpływ na jego treść poprzez: - błędne przyjęcie, że skarżący nie miał stałego miejsca zamieszkania pod adresem wskazanym we wniosku oraz niewłaściwe uznanie, iż skarżący jedynie okazjonalnie nocował pod w/w adresem a w/w miejsce nie stanowiło jego centrum życiowego, - niewłaściwe pominięcie, że skarżący nie miał innego miejsca zamieszkania poza domem rodzinnym – nieruchomości wskazanej we wniosku, a nieruchomość ta stanowiła jego własność na podstawie dziedziczenia po zmarłych rodzicach, skarżący nie był właścicielem innej nieruchomości, nie wynajmował lokalu mieszkalnego, nie posiadał innego tytułu do lokalu mieszkalnego, 2) art. 80 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie oraz dokonanie nieprawidłowej oceny materiału dowodnego w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na oświadczeniu sołtysa z pominięciem pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, uznanie za wiarygodne w/w oświadczenia podczas gdy pozostaje ono w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym; pominięcie dowodów w postaci protokołu przekazania budynku objętego działaniem ratowniczym z dnia 3 czerwca 2023 r. a ponadto przyjęcie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż skarżący nie posiadał miejsca zamieszkania w ww. domu rodzinnym, 3) art. 7, 77 § 1 i 75 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie oraz poprzestanie na pisemnym oświadczeniu sołtysa oraz pozostałych osób bez ich przesłuchania tj. poprzestanie na dowodach pośrednich bez przeprowadzenia dowodów bezpośrednich w postaci zeznań świadków wobec istnienia znacznych rozbieżności w ich oświadczeniach pisemnych oraz pozostawienie ich bez wyjaśnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona bowiem w niniejszej sprawie kontrola według wyżej wskazanych kryteriów wydanych w niej decyzji nie wykazała, by tkwiły w nich wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania. Sąd dopatrzył się jednakże naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy, co skutkowało uchyleniem kontrolowanych decyzji. Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1630 ze zm., zwanej dalej ustawą o dodatku węglowym), w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym, dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r., poz. 438 ze zm.), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu – w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. W myśl ust. 2 art. 2 ustawy o dodatku węglowym przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się: osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe). Z powyższych regulacji wynika, że aby dodatek węglowy mógł być przyznany wnioskodawca musi zamieszkiwać oraz gospodarować w budynku (lokalu), w którym znajduje się główne źródło ogrzewania. Przepisy ustawy o dodatku węglowym nie precyzują, jak należy rozumieć pojęcie zamieszkiwania. Oceniając stan faktyczny i prawny w tym zakresie trzeba mieć tym samym na względzie poglądy piśmiennictwa i judykatury wypracowane na gruncie prawa cywilnego. W tym zakresie należy więc uwzględnić treść art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061, zwanej dalej w skrócie – k.c.), zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. O wypełnieniu jego przesłanek świadczą dwie okoliczności: zewnętrzna, czyli faktyczne przebywanie, oraz wewnętrzna, czyli zamiar stałego pobytu. Ustalenie zamiaru powinno nastąpić w oparciu o kryteria zobiektywizowane świadczące o woli, ale też możliwości skoncentrowania swoich spraw w danej miejscowości. Stałe zamieszkiwanie generalnie powiązane jest z tzw. centrum życiowym danej osoby, tj. miejscem, gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe. Pojęcie miejsca zamieszkania, przyjęte w art. 25 k.c., jest więc konstrukcją prawną, na którą składają się dwa elementy: fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Zdaniem Sądu rację ma więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, że przyznanie dodatku węglowego jest możliwe w stosunku do osoby, która na stałe zamieszkuje daną nieruchomość (lokal) i w nim gospodaruje w pełnym tego słowa znaczeniu. Zaznaczenia jednakże wymaga, że przerwa w przebywaniu spowodowana szczególnymi okolicznościami, nie zmienia miejsca zamieszkania w znaczeniu prawnym (por. wyrok WSA w Olsztynie z 27 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 395/23 i przytoczone tam orzecznictwo; publik. w CBOSA). Innymi słowy, okoliczność, że strona okresowo przebywa poza miejscem zamieszkania nie oznacza, że pobyt ten ma charakter trwały, a w konsekwencji przez to zmienia się jej miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. Wobec tego istotnie konieczną przesłanką do otrzymania dodatku węglowego jest zamieszkiwanie w budynku wskazanym we wniosku. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy przedwcześnie jednak uznały, że skarżącemu nie przysługuje dodatek węglowy. Organy nie wyjaśniły bowiem w sposób nie budzący wątpliwości czy skarżący prowadził i prowadzi gospodarstwo domowe pod wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku adresem. Dowodami mającymi być podstawą podjętych rozstrzygnięć w sprawie były, po pierwsze, wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 9 października 2023 r., podczas którego ustalono, że w dniu 3 czerwca 2023 r. pod adresem zamieszkania skarżącego doszło do pożaru i na dzień przeprowadzenia wywiadu pracownicy nie można ustalić ani faktycznego zamieszkiwania skarżącego pod ww. adresem, ani stosowanego rodzaju źródła ciepła i wykorzystywanego rodzaju paliwa. Nadto, odpowiedź na wezwanie organu sołtysa, z której treści wynika, że skarżący nie mieszkał (do czasu pożaru pod wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego adresem), a jedynie nocował tam okazjonalnie. Istotnie, z przepisu art. 2 ust. 15b ustawy o dodatku węglowym wynika, że organ może przeprowadzić wywiad środowiskowy wówczas gdy wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, a sama czynność ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o dodatku węglowym. Wprawdzie przepisy ustawy o dodatku węglowym przewidują uproszczoną procedurę rozpatrywania wniosków o dodatek węglowy, to jednakże w art. 3 ust. 3 odsyłają do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nieuregulowanych ustawą. Przypomnieć więc należy, że zgodnie z treścią art. 7 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wobec ustaleń organów uznać należało, że decyzje w sprawie wydane zostały bez zgromadzenia w sprawie wystarczającego, pełnego materiału dowodowego, a przede wszystkim bez jego kompleksowej i we wzajemnej łączności oceny dowodów. Znajdujące się w aktach sprawy informacje nie są wystarczające i wiarygodne, aby rozstrzygnąć sprawę zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Skoro same organy nie zaprzeczają okoliczności pożaru w miejscu zamieszkania skarżącego, to zgodzić się należy z argumentacją skargi, że organy poprzestały jedynie na znikomych ustaleniach okoliczności pożaru w wywiadzie środowiskowym, którego nie podpisał skarżący oraz piśmie sołtysa. Zaniechały jednakże skorzystania z innych przewidzianych Kodeksem postępowania administracyjnego dowodów na okoliczność zamieszkiwania skarżącego pod adresem podanym we wniosku i wykorzystywania w nim źródła ciepła na określone paliwo. Przekonywujące są bowiem w tym względzie argumenty skargi, że skarżący nie miał innego miejsca zamieszkania, a przynajmniej organy orzekające tego nie ustaliły w sposób niewątpliwy. Rzeczywiście samo kwestionowanie miejsca zamieszkania skarżącego i uznanie, że wystarczające w tym względzie są informacje posiadane przez sołtysa i to w sytuacji ich podważania, bez zweryfikowania tych okoliczności przy wykorzystaniu innych dowodów, choćby osobowych, jak zasadnie podnosi w skardze pełnomocnik skarżącego, z przesłuchania członków rodziny skarżącego, ale także i innych osób, sąsiadów, stanowiło istotne naruszenie przepisów postępowania – artykułów: 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. W ocenie Sądu organy nie wykazały więc w sposób wystarczający, że skarżący rzeczywiście nie zamieszkiwał i nie gospodarował pod wskazanym we wniosku adresem w rozumieniu ustawy o dodatku węglowym; nie wykorzystały możliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy z wykorzystaniem innych dowodów poza wywiadem środowiskowym i oświadczeniem sołtysa, zwłaszcza, że pełnomocnik skarżącego wykazuje istotne okoliczności dla treści rozstrzygnięcia choćby dowodami z faktury VAT z dnia 8 sierpnia 2022 r., potwierdzeń wpłat za energię elektryczną. W tym względzie należało więc skorzystać ze wszelkich dowodów, ze świadków, z dokumentów, także z postępowania karnego i innych (np. dowodów wpłat, opłat za energię elektryczną, media, wodę, czy innych opłat lokalnych, zwłaszcza w sytuacji zaistniałej okoliczności pożaru części lokalu skarżącego w kontekście przerwy w przebywaniu spowodowanej szczególnymi okolicznościami, które miały miejsce, z wykorzystaniem i doświadczenia życiowego i logicznego, spójnego rozumowania przy całościowej ocenie materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje zostały wydane przedwcześnie, bez rzetelnego i wnikliwego ustalenia istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a więc z powodu naruszenia wskazanych co dopiero przepisów postępowania art. 7, 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ mając na uwadze poczynione wyżej rozważania, stosownie do postanowień art. 153 P.p.s.a., ustali czy skarżący zamieszkiwał i prowadził gospodarstwo domowe pod wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego adresem. W tym celu organ rozważy ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności przy pomocy wszelkich dowodów mogących doprowadzić do ustalenia nie tylko rzeczywistego miejsca zamieszkania skarżącego, ale i ewentualnego zaistnienia przesłanek do przyznania żądanego przez skarżącego dodatku węglowego, wynikających z regulacji ustawy o dodatku węglowym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postepowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), jak w punkcie II sentencji wyroku. Wobec zwolnienia skarżącego, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy, na koszty składały się jedynie koszty zastępstwa procesowego – 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r.; Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).