III SA/Kr 1301/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na pismo Prezydenta Miasta z dnia 5 sierpnia 2011r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] 2010r. Nr [...] Prezydent Miasta poinformował B. W., iż jej wniosek z dnia 26 maja 2010r. o nabycie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. B w A został rozpatrzony negatywnie. Pismem z dnia 7 lipca 2011r. B. W. wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa i wniosła o: potwierdzenie, iż nabyła uprawnienia do zawarcia z Gminą umowy najmu w/w lokalu przy ul. B, wydanie jej skierowania do zawarcia tej umowy najmu i cofnięcie powództwa o jej eksmisję z przedmiotowego lokalu. W odpowiedzi Prezydent Miasta przesłał pismo z dnia 5 sierpnia 2011r. Nr [...], w którym podtrzymał swoje stanowisko, iż B. W. nie posiada uprawnienia do ubiegania się o najem zajmowanego lokalu przy ul. B w A. Pismem z dnia 22 sierpnia 2011r. B. W. wniosła skargę na powyższe pismo Prezydent Miasta z dnia 5 sierpnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W swojej skardze z dnia 22 sierpnia 2011r. skarżąca zaskarżyła akt Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r. o odmowie nabycie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. B w A oraz pismo Prezydenta Miasta z dnia 5 sierpnia 2011r. o odmowie uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie jest skarga na pismo Prezydenta Miasta z dnia 5 sierpnia 2011r. Natomiast wniesiona przez skarżącą skarga na akt z dnia 9 czerwca 2010r. została zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Kr 1175/11. Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżone niniejszą skargą pismo Prezydenta Miasta z dnia 5 sierpnia 2011r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Odpowiedź na wezwanie nie jest bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest ona również aktem prawa miejscowego ani też innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z treści art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie czynnością warunkującą skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Ma ono na celu stworzenie organowi możliwości zmiany swojego stanowiska. Organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa może uwzględnić wezwanie, podtrzymać swoje dotychczasowe stanowisko, albo pozostawić je bez odpowiedzi. Brak odpowiedzi organu nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi, na co wskazuje regulacja zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu odwoławczym, bo wezwanie nie uruchamia trybu odwoławczego, nie zastępuje i nie ma mocy dokonania zmiany w treści aktu objętego wezwaniem. Należy zatem stwierdzić, iż odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo organu nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 p.p.s.a., a w związku z tym skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.