III SA/Kr 1302/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Bożenna Blitek Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta [...] Bazy [...] w K z dnia 30 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego skargę oddala. Komendant [...] Regionalnej Bazy [...] decyzją z dnia 30 sierpnia 2017r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 60d ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M. K. utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] Nr [...] z dnia [...] 2017 r., którą organ pozbawił skarżącego uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego, tj. od dnia 19 kwietnia 2017 r. do dnia 16 maja 2017 r. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] 2017 r. organ I instancji pozbawił ppor. M. K. uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego, tj. od dnia 19 kwietnia 2017 r. do dnia 16 maja 2017 r. z uwagi na niedostarczenie w ustawowym terminie zaświadczenia lekarskiego. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie tej decyzji i rozpatrzenie sprawy przez obiektywny organ, który nie będzie kierował się niezrozumiałymi przesłankami i nie będzie uprzedzony w stosunku do strony. Według skarżącego niedostarczenie druku L-4 nie było spowodowane jego zaniedbaniem ani też złą wolą, tylko zbiegiem okoliczności związanych ze stanem zdrowia oraz przepływem informacji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji przytoczył treść art. 60 d ust. 2 i ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i wskazał, że zwolnienie zostało wystawione na zwykłym druku i doręczone stronie w dniu 20 kwietnia 2017 r., a złożone w jednostce wojskowej w dniu 4 maja 2017 r. (kopia), tj. z przekroczeniem terminu 7 dni na doręczenie od daty otrzymania. Prawidłowo zatem, zdaniem organu II instancji, została zastosowana przez organ I instancji sankcja wynikająca z art. 60d ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ odwoławczy nie znalazł przesłanek dla zastosowania art. 60 d ust. 5 zdanie drugie w/w ustawy, tj. wyłączenia stosowania przepisów dotyczących utraty prawa do uposażenia w razie niedostarczenia zaświadczenia z przyczyn niezależnych od żołnierza. Uzasadnienie, że stan zdrowia był główną przyczyną uniemożliwiającą dostarczenie zwolnienia lekarskiego nie jest bowiem wystarczającą przesłanką, gdyż co do zasady zwolnienia lekarskie wystawiane są z uwagi na zły stan zdrowia ubezpieczonych i brak możliwości świadczenia służby w tym czasie. Organ II instancji podkreślił przy tym, że przepisy prawa w żaden sposób nie nakładają na żołnierzy obowiązku osobistego doręczania zwolnień lekarskich, a zatem dopuszczalne są różne możliwości dostarczenia do dowódców jednostek zwolnień lekarskich np. przez osoby trzecie, czy też przez urząd pocztowy - wówczas za datę dostarczenia zwolnienia przyjmuję się datę stempla pocztowego. Zły stan zdrowia żołnierza nie może więc zostać, w ocenie organu, uznany za przyczynę usprawiedliwiającą zwłokę i potraktowany jako przyczyna niezależna od żołnierza. Przedstawiony pogląd umożliwiałby bowiem żołnierzom notoryczne nadużywanie przepisu art. 60 d ust. 2 ustawy, podczas gdy przedmiotowe zapisy mają na celu zdyscyplinowanie żołnierzy do terminowego dostarczania druków ZUS ZLA oraz umożliwienie dowódcom jednostek właściwego zabezpieczenia funkcjonowania komórek organizacyjnych podczas ich nieobecności. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący M. K., domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. obrazę art. 136 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia z urzędu przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez ustalenie m.in.: - czy ośrodek "S" SA przeprowadzający u M. K. zabieg operacyjny w dniu 19 kwietnia 2017 r. sporządził stosowne zaświadczenie lekarskie dotyczące wymienionego w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, stosownie do dyspozycji art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, w brzmieniu obowiązującym na dzień wystawienia zaświadczenia oraz czy takie zaświadczenie udostępnione zostało bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, - czy podejmujący zaskarżone decyzje posiadali wymagany prawem profil informacyjny i korzystali z profilu informacyjnego ZUS, celem potwierdzenia znanego im przecież faktu pozostawania M. K. w stanie choroby i posiadającego zwolnienie lekarskie do dnia 16 maja 2017 r. stosownie do art. 58 cyt. ustawy, a jeżeli nie to dlaczego; 2. obrazę przepisu prawa, a to art. 60d ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez niezasadne przyjęcie, że nieterminowe dostarczenie zaświadczenia nastąpiło z przyczyn zależnych od żołnierza, zaś prawidłowa ocena tego zagadnienia prowadzi do zasadnego wniosku, że fakt taki nastąpił z przyczyn niezależnych od skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 19 kwietnia 2017 r. poddany został zabiegowi operacyjnemu w postaci plastyki przepukliny. W wyniku zabiegu pozostawał w stanie niezdolności do służby od dnia 19 kwietnia 2017 r. do dnia 16 maja 2017 r., co potwierdzone zostało zwolnieniem lekarskim wystawionym na druku L-4. O fakcie poddania się przez skarżącego zabiegowi operacyjnemu wiadomo było zarówno jego kolegom, jak i przełożonym. W dniu 20 kwietnia 2017 r. skarżący opuścił zakład opieki zdrowotnej. Skarżący podniósł, że brak jest jednoznacznego dowodu, aby w tym dniu otrzymał z tej instytucji kartę wypisową wraz dokumentem zwolnienia lekarskiego. W materiałach sprawy występuje bowiem jedynie pismo z dnia 6 czerwca 2017 r. Kierownika Niepublicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "M" z informacją, że posiadają dokumentację o wydaniu kompletu dokumentów, w tym druku zwolnienia lekarskiego wymienionemu dnia 20 kwietnia 2017 r. W ocenie skarżącego fakt ten nie jest potwierdzony, gdyż w materiałach brak jest chociażby uwierzytelnionej kserokopii odbioru powyższych dokumentów przez skarżącego, który twierdzi, że dokumenty te otrzymał dopiero w dniu zdjęcia szwów, to jest 25 kwietnia 2017 r. Skarżący dodał, że został powiadomiony o fakcie przekazania dokumentu L-4 drogą elektroniczną do macierzystej Jednostki Wojskowej - pracodawcy, stosownie do obowiązujących ówcześnie przepisów prawa. Pracodawca nie miał bowiem jakichkolwiek trudności z ustaleniem stanu faktycznego bez udziału podmiotu otrzymującego zwolnienie lekarskie, komunikując się jedynie - w ramach swoich kompetencji - z serwerem internetowym ZUS. W tym zakresie decydenci nie podjęli jednak jakichkolwiek czynności, aby potwierdzić lub zaprzeczyć znanemu im przecież stanowi faktycznemu. Zdaniem skarżącego bezspornym jest, że podejmujący decyzje wiedzieli już co najmniej w dniu 21 kwietnia 2017 r. o operacji skarżącego i jego pozostawaniu w stanie choroby do dnia 16 maja 2017 r., zaś wymieniony pozostawał w mylnym być może, lecz uzasadnionym przeświadczeniu, że dokumentacja jego zwolnienia lekarskiego została przekazana decydentowi w drodze elektronicznej. Skarżący stwierdził, że w dokumentacji sprawy występują informacje o tym, że wiadomości o jego zwolnieniu lekarskim nie wpłynęły do pracodawcy w formie maila lub faksu. Jednakże informacje z systemu ZUS wpływają do decydentów nie formie maili, scanów, faks-ów czy też sms-ów, lecz w specjalistycznym systemie, który posiadać powinien również przynajmniej decydent bezpośrednio zatrudniający skarżącego. Nie zostało jednak ustalone, czy decydent ten posiada platformę internetową umożliwiającą odbieranie takich informacji, a jeżeli nie to dlaczego. Zdaniem skarżącego zasadnie należy więc przyjąć, że niedostarczenie "zaświadczenia" wyrażonego w formie pisemnej dokumentu zwolnienia lekarskiego na druku L-4 nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, co nie zostało uwzględnione przez obu decydentów. Poza tym skarżący uważa, że przełożony wydając decyzję Nr [...] otrzymał dostarczone mu od skarżącego, przewidziane dyspozycją art. 60d ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, oświadczenie o niezdolności do służby wojskowej w określonym terminie. "Oświadczenie" to nastąpiło w formie telefonicznej bezpośredniego przełożonemu mjr B. J. Skarżący stwierdził, że przepis prawa nie formułuje formy, w jakiej takie oświadczenie ma zostać artykułowane – pisemnie, sms-em, mailem, scanem, czy też właśnie werbalnie, byleby dotarło do wiadomości właściwej osoby, nie ulegało wątpliwości i zostało w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione. Skarżący uważa zatem, że dopełnił swojego obowiązku wynikającego z art. 60d ust 5 w/w ustawy, albowiem dostarczył przełożonym "oświadczenie" o pozostawaniu przez niego w stanie choroby z określeniem terminu i podstawy faktycznej, a oświadczenie to przyjęte do wiadomości przez decydenta polegało na prawdzie. Decydent ten jednakże wbrew przepisom prawa nie uwzględnił tego "oświadczenia", co niezasadnie potwierdził również organ II instancji utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. W związku z powyższym skarżący uważa, że zaskarżone decyzje, jako orzeczone z obrazą przepisów prawa oraz obarczone błędną ich wykładnią i niewłaściwym ich zastosowaniem, nie powinny się ostać i winny zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Regionalnej Bazy [...] wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji powołał się na treść art. 55a ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 1368) i stwierdził, że już samo wystawienie zaświadczenia lekarskiego w trybie ust. 7 tego przepisu przesądzało o tym, iż nie mogło ono zostać doręczone organowi drogą elektroniczną. Takiego doręczenia nie wykazał także skarżący, ponieważ nie przedstawił organowi żadnych dowodów, w tym pochodzących od placówki medycznej, potwierdzających fakt elektronicznego doręczenia zaświadczenia lekarskiego. Ponadto organ stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 5 lipca 2017 r. samodzielnego - referenta Sekcji Rachuby i Płac [...] Wojskowego Oddziału Gospodarczego (Jednostki Wojskowej nr [...]) A. S., w którym wskazuje, że po sprawdzeniu w internetowej platformie usług elektronicznych, zaświadczenie lekarskie skarżącego o niezdolności do wykonywania zadań służbowych w dniach 19.04.-16.05.2017 r. nie zostało nadesłane do [...] Wojskowego Oddziału Gospodarczego w formie elektronicznej, co jednocześnie świadczy o fakcie posiadania wymaganego prawem profilu informacyjnego ZUS. Co więcej, w aktach sprawy znajduje się pismo podmiotu leczniczego "S" S.A. z dnia 6 czerwca 2017r. informujące, że skarżący otrzymał druk ZUS-ZLA 20 kwietnia 2017 r., co potwierdził podpisem. Za bezzasadne organ uznał wszelkie zarzuty skarżącego odnośnie nieprzeprowadzenia z urzędu przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu ustalenia, czy ośrodek "S" S.A. sporządził stosowne zaświadczenie lekarskie w formie dokumentu elektronicznego oraz czy podejmujący zaskarżone decyzje posiadali wymagany prawem profil informacyjny i korzystali z profilu informacyjnego ZUS celem potwierdzenia faktu pozostawania skarżącego "w stanie chorych". Organ II instancji nie zgodził się również z argumentem skarżącego, jakoby dostarczenie "oświadczenia" nastąpiło telefonicznie do bezpośredniego przełożonego mjr B. J. W myśl bowiem art. 60a ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy jest obowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności, w szczególności uprzedzić o konieczności przebywania na zwolnieniu lekarskim. W ocenie organu termin "oświadczenie" mający swoje miejsce w art. 60d ust. 5 tej ustawy należy odczytywać przy uwzględnieniu pozostałych przepisów rzeczonej ustawy. Stosownie bowiem do art. 60c pkt 3 oświadczenie żołnierza zawodowego jest wystarczające w przypadku zwolnienia lekarskiego przypadającego za okres konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka żołnierza zawodowego, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 8 roku życia, w przypadku nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157), lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem. Organ stwierdził, że w przypadku skarżącego przepis ten nie znajdzie zastosowania, skutkiem czego w niniejszej sprawie koniecznym było dostarczenie zaświadczenia lekarskiego w jego ustawowo nadanym rozumieniu. W świetle art. 60c ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55 a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy. Zdaniem organu skarżący nie wykazał, a organ nie znalazł odpowiedniego uzasadnienia dla potwierdzenia argumentu, iż nieterminowe dostarczenie zaświadczenia lekarskiego nastąpiło z przyczyn niezależnych od żołnierza. Organ stwierdził, że nie neguje faktu, że człowiek poddany tego typu operacji co skarżący może czuć się źle, niemniej jednak w interesie skarżącego było wykazanie, że nastąpiła istotna przyczyna, która uniemożliwiła mu doręczenie zaświadczenia lekarskiego. Skarżący nie musiał bowiem fizycznie sam dostarczać tego zaświadczenia. Samo pominięcie tej sprawy jako "błahej" nie stanowi zdaniem organu przekonującego wykazania, iż dostarczenie zaświadczenia lekarskiego po terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od żołnierza. Przeciwnie, wskazuje na to, że żołnierz potraktował tę kwestię z niedostateczną uwagą, co dodatkowo potwierdza przekonanie organu, iż naruszenie terminu nastąpiło z przyczyn dotyczących skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie, jak również rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia jego nieważności. Zgodnie z art. 60c ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 173) okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy. Zgodnie z art. 60d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy wykorzystaniu profilu informacyjnego, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Dowódcy jednostek wojskowych wykorzystują lub tworzą profil informacyjny płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, albo zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 60b ust. 1 pkt 6 lit. b i c oraz art. 60c pkt 1, żołnierz zawodowy jest obowiązany dostarczyć dowódcy jednostki wojskowej w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania. Zgodnie z art. 60d ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu, żołnierz zawodowy traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia, chyba że niedostarczenie zaświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od żołnierza. Jak wynika z akt administracyjnych zaświadczenie lekarskie dotyczące skarżącego zostało wystawione w formie druku ZUS ZLA. W aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 5 lipca 2017 r. (k. 25) z którego wynika, że organ dokonał sprawdzenia w internetowej platformie usług elektronicznych, czy zaświadczenie lekarskie zostało nadesłane w formie elektronicznej. Wynik tego sprawdzenia był negatywny. W aktach administracyjnych (k. 22) znajduje się także pismo Podmiotu leczniczego "S" S.A. z 6 czerwca 2017 r., z którego wynika, że w dokumentacji skarżącego znajduje się wpis o wydaniu skarżącemu kompletu dokumentów, w tym druku ZUS ZLA w dniu 20 kwietnia 2017r., co skarżący potwierdził podpisem. Niewątpliwie także należy przyjąć, że skarżący dostarczył zaświadczenie lekarskie dowódcy jednostki wojskowej w dniu 5 maja 2017 r., zatem po upływie 7 dni od dnia jego otrzymania. Co więcej, termin 7-dniowy został przekroczony nawet gdyby przyjąć, że skarżący otrzymał zaświadczenie – jak twierdzi - w dniu 25 kwietnia 2017 r. W tym wypadku bowiem termin upłynąłby w dniu 2 maja 2017 r., który nie był dniem wolnym od pracy. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że skarżący otrzymał zaświadczenie w innym dniu, niż dzień wypisu z placówki leczniczej. W aktach sprawy znajduje się bowiem dokument potwierdzający datę otrzymania przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego, a skarżący – poza gołosłownym twierdzeniem – nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że zaświadczenie otrzymał w innej dacie niż 20 kwietnia 2017 r. Skarżący nie wskazał również żadnych okoliczności, które mogłyby być uznane za przyczyny niezależne od żołnierza, z powodu których zaświadczenie nie zostało dostarczone dowódcy jednostki wojskowej w ustawowym terminie. Nie można za taką okoliczność uznać twierdzeń skarżącego podniesionych w dniu 26 czerwca 2017 r., co znalazło wyraz w pisemnym oświadczeniu złożonym na piśmie Podmiotu leczniczego "S" S.A., iż skarżący nie pamięta, w którym dniu (20 czy 25 kwietnia 2017 r.) otrzymał zaświadczenie lekarskie, gdyż miał zaburzenia percepcji z powodu przebytego zabiegu. Skarżący nie wskazał, jak długo trwały takie zaburzenia, ani jaki konkretnie miały charakter. Wcześniej w dniu 17 maja 2017 r. skarżący złożył wyjaśnienia, iż zaświadczenie lekarskie otrzymał w dniu 25 kwietnia 2017 r. Podniósł także, że z powodu przebytego zabiegu miał trudności z poruszaniem i wykonywaniem podstawowych czynności życiowych. Nie powoływał się natomiast wówczas na zaburzenia percepcji. Nie wyjaśnił również, w jaki sposób radził sobie z codziennymi sprawami (np. robieniem zakupów, przygotowywaniem posiłków). Jeśli skarżący był w stanie robić zakupy sam, to był w stanie również nadać przesyłkę i w ten sposób dostarczyć zaświadczenie lekarskie. Jeśli zaś nie był w stanie sam wykonywać tego rodzaju czynności i korzystał z pomocy, mógł zlecić osobie udzielającej mu tej pomocy dostarczenie zaświadczenia lekarskiego dowódcy jednostki wojskowej. Należy mieć na uwadze, że z zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżący nie miał bezwzględnego zalecenia przebywania w domu, gdyż ze wskazania lekarskiego wynika, że chory może chodzić. Tego rodzaju zalecenie pozwala choremu na wykonywanie czynności w rodzaju zakupów żywności czy zakupu leków w aptece. Należy podkreślić, że skarżący powinien był wykazać swą należytą staranność w zakresie próby wykonania ustawowego obowiązku dostarczenia zaświadczenia lekarskiego w terminie 7 dni. Zdaniem Sądu skarżący takiej należytej staranności nie wykazał, nie podał nawet okoliczności, które – przy ich pozytywnej weryfikacji – za takim poziomem jego staranności by przemawiały. Ustawa przewiduje siedmiodniowy termin na dostarczenie zaświadczenia lekarskiego, przy czym termin ów rozpoczyna bieg od daty jego otrzymania. W większości zatem wypadków przynajmniej część powyższego terminu biegnie w okresie choroby, która jest przyczyną wystawienia zaświadczenia lekarskiego. Nie można zatem uznać, że sama choroba jest przyczyną niezależną od żołnierza, uniemożliwiającą dostarczenie zaświadczenia dowódcy jednostki wojskowej w ustawowym terminie. Żołnierz powinien wykazać należytą staranność przy wykonywaniu obowiązku wynikającego z art. 60d ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Obowiązek ów nie musi być wykonany przez żołnierza osobiście, może on posłużyć się inną osobą, której przekaże zaświadczenie lekarskie celem dostarczenia go dowódcy jednostki wojskowej. Sam fakt, że skarżący źle się czuł i zażywał środki przeciwbólowe nie stanowi o istnieniu przyczyny niezależnej od niego, uniemożliwiającej dostarczenie zaświadczenia dowódcy jednostki wojskowej w ustawowym terminie. Taką okolicznością byłaby natomiast choroba, która uniemożliwiałaby skarżącemu samodzielne działanie, gdyby jednocześnie skarżący wykazał, że nie był w stanie posłużyć się inną osobą w celu wykonania obowiązku. Takich okoliczności jednak – jak już wyżej wskazano – skarżący nie tylko nie wykazał, ale nawet ich nie podnosił w toku postępowania przed organami administracji. Niewiedza, na którą skarżący się powoływał, nie może stanowić okoliczności egzoneracyjnej, gdyż nie jest to przyczyna niezależna od żołnierza. Żołnierz, którym jest skarżący, powinien posiadać wiedzę o ciążących na nim obowiązkach. Brak tej wiedzy stanowi, wbrew twierdzeniom skarżącego, jego zaniedbanie, i jako takie nie może usprawiedliwiać niewykonania w terminie ustawowego obowiązku. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.