III SA/Kr 1303/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi N. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt SKO.A1/4112/5/2023, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2022 r. nr SO-05.8320.2.1731.2020-3/22 Prezydent Miasta Krakowa zobowiązał N. G. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 10 000,00 zł wraz z odsetkami. Ww. decyzja została wysłana na wskazany przez skarżącą adres: [...] K. ul. J. [...]. Decyzja była podwójnie awizowana w dniu 2 września 2022 r. i 12 września 2022 r. W dniu 19 września została zwrócona do organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 28 grudnia 2022 r. skarżąca wniosła o poprawne doręczenie decyzji na adres J. [...] K., ewentualnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wnosząc jednocześnie odwołanie. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt SKO.A1/4112/5/2023, działając na podstawie art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie odmówiło skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 25 sierpnia 2022 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wskazało, że decyzja z dnia 25 sierpnia 2022 r. została awizowana w dniu 2 września 2022 r., a następnie zwrócona do organu z adnotacją zwrot nie podjęto w terminie. Tym samym ostatnim dniem w którym można było złożyć odwołanie był dzień 30 września 2022 r. W związku ze złożeniem odwołania w dniu 29 grudnia 2022 r ( data nadania pisma) należy stwierdzić, iż odwołanie to zostało złożone po terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Następnie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przywrócenie terminu jest uzależnione od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, co do jego uchybienia. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA z 2005.10.06, sygn. akt II SA/Bk 369/05, opublikowany w LEX nr 173671). W ocenie Kolegium materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje, że skarżąca nie dołożyła należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw i tym samym w sposób zawiniony uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 25 sierpnia 2022 r. Skarżąca otrzymała zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym, gdzie udała się z pozostawionym awizem. W ocenie skarżącej wydanie przesyłki nie mogło nastąpić z powodu umieszczenia na zawiadomieniu zbyt krótkiego numeru przesyłki. W związku z powyższym Kolegium zwróciło się do Poczty Polskiej S.A. o stosowne wyjaśnienia. Jak wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej postanowienia "Z pisma nadesłanego w dniu 5 kwietnia 2023 r. wynika, że w dniu 12 września 2022 r. wydano do doręczenia zawiadomienie powtórne zawierające pełen numer awizowanej przesyłki, nadto wyjaśniono, że po ustaleniu tożsamości adresata w urzędzie pocztowym istnieje możliwość ustalenia numeru przesyłek awizowanych zalegających w placówce pocztowej." W związku z tym Kolegium stanęło na stanowisku, że wskazywana przez skarżącą przeszkoda w terminowym złożeniu odwołania - nieodebranie przesyłki w urzędzie/pocztowym - nie jest wiarygodna. Złożenie wniosku (prośby) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z przekroczeniem siedmiodniowego terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 58 § 1 k.p.a.), nie może być skuteczne. Przywrócenie terminu do złożenia prośby jest bowiem niedopuszczalne w świetle art. 58 § 3 k.p.a. Zdaniem Kolegium skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Nie wykazała, ani nie uprawdopodobniła że w terminie od sierpnia 2022 r. czyli posiadania informacji o awizowanej przesyłce nie mogła złożyć odwołania. Stanowi to wystarczającą przesłankę, aby na podstawie art. 58 i art. 59 k.p.a. uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 25 sierpnia 2022 r. zasługuje na uwzględnienie. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podnosząc, że nie powinna ponosić odpowiedzialności lub negatywnych skutków prawnych za działania lub zaniechania pracowników Poczty Polskiej. Nie sposób czynić jej zarzutu za to, że nie pozostawiono w jej skrzynce odbiorczej jednego z "awiz" albo za to, że to pracownik Poczty Polskiej nie wydał jej przesyłki w oparciu o "awizo" z krótkim numerem przesyłki. Skarżąca nie miała na to wpływu. Skarżąca podtrzymała okoliczności i twierdzenia opisane we wniosku o przywróceniu terminu. Skarżąca podniosła również, że w oparciu o treść pisma Poczty Polskiej z dnia 5 sierpnia 2023 r. (w którym podano, że w dniu 12 września 2022 r. rzekomo wydano do doręczenia zawiadomienie powtórne zawierające pełen numer awizowanej przesyłki, a ponadto że istnieje możliwość ustalenia numeru przesyłek awizowanych po danych adresata) nie sposób czynić jakichkolwiek ustaleń faktycznych w sprawie. Kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego nie sposób spodziewać się, że Poczta Polska lub którykolwiek z pracowników (doręczyciel czy osoba która skarżącej nie wydała przesyłki) przyzna się do błędu lub niedopełnienia swoich obowiązków. Przyznanie się do tego wiązałoby się z potencjalną odpowiedzialnością. Nadto uchybienia w doręczaniu przesyłek urzędowych łub sądowych są zgłaszane w całej Polsce przez różne podmioty, a skala tego zjawiska jest wedle wiedzy Skarżącej stosunkowo znaczna. Zdaniem skarżącej osoba, której nie z jej winy przesyłka nie została doręczona bądź wydana, lub nie pozostawiono w skrzynce odbiorczej awiza, ma bardzo utrudnione zadanie aby w ogóle wykazać, że nie odebrała przesyłki bez jej winy. W takim stanie rzeczy pozostaje w zasadzie powołać się jedynie na znane Sądowi z urzędu przypadki nie doręczenia przesyłki adresatowi z przyczyn leżących po stronie doręczyciela, a nie odbiorcy lub nadawcy. Skarżąca zwróciła też uwagę na różnicę pomiędzy uprawdopodobnieniem braku winy, o którym stanowi art. 58 § 1 k.p.a., a udowodnieniem. Uprawdopodobnienie zwolnione jest od rygorów formalnych udowodnienia, co wszakże nie oznacza, że zaistniałe okoliczności nie powinny w sposób przekonujący, spójny i logiczny świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wobec postanowień art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Analiza kontrolowanego postanowienia wskazuje, że Kolegium motywując odmowę przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 25 sierpnia 2022 r. - przyjęło skuteczność jej doręczenia skarżącej, a rozważając określoną art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) przesłankę warunkującą przywrócenie terminu uznało, że skarżąca nie uprawdopodobniła, aby uchybienie przez nią terminu do wniesienia odwołania, nastąpiło bez jego winy. Uwzględniając wyżej wskazaną argumentację Kolegium, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zwrócić należy uwagę, że ocena normatywnych przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, o których mowa w art. 58 § 1 k.p.a., poprzedzona winna zostać niewątpliwym (pewnym) ustaleniem, że decyzja od której odwołanie zostało wniesione, została odwołującemu skutecznie doręczona. Przepis bowiem art. 129 § 2 k.p.a. jasno bowiem stanowi, że początek terminu do wniesienia odwołania wyznacza dzień doręczenia decyzji stronie (lub jej ustnego ogłoszenia). Dopiero zatem ustalenie przez organ odwoławczy faktu, że decyzja pierwszoinstancyjna została odwołującemu się doręczona, skutkuje rozpoczęciem (otwarciem) biegu terminu do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. Skoro instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie tylko w przypadkach uchybienia przez zainteresowanego określonego terminu, to jeżeli decyzja nie została doręczona to stwierdzić należy, że nie biegnie termin do jej zaskarżenia i w związku z tym, nie ma podstaw do dokonywania przez organ odwoławczy oceny złożonego przez odwołującego się wniosku o przywrócenie terminu. W niniejszym przypadku Kolegium przeprowadziło ocenę zagadnienia doręczenia skarżącej decyzji organu pierwszej instancji i jak zdaje się uznało, że decyzja ta została prawidłowo skarżącej doręczona. Wywiodło Kolegium, że przesyłka skierowana do skarżącej, a zawierająca decyzję, została awizowana w dniu 2 września 2022 r., a następnie zwrócona do organu z adnotacją zwrot nie podjęto w terminie. Dalej wskazało Kolegium, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 25 sierpnia 2022 r. "Skarżąca otrzymała bowiem zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym, gdzie udała się z pozostawionym awizem." W ocenie skarżącej wydanie tej przesyłki nie mogło nastąpić z powodu umieszczenia na zawiadomieniu zbyt krótkiego numeru przesyłki." Dalej Kolegium podniosło, że "Z pisma nadesłanego w dniu 5 kwietnia 2023 r. wynika, że w dniu 12 września 2022 r. wydano do doręczenia zawiadomienie powtórne zawierające pełen numer awizowanej przesyłki, nadto wyjaśniono, że po ustaleniu tożsamości adresata w urzędzie pocztowym istnieje możliwość ustalenia numeru przesyłek awizowanych zalegających w placówce pocztowej." Zdaniem Sądu, Kolegium w odniesieniu do kwestii skuteczności doręczenia kwestionowanej przez skarżącą odwołaniem decyzji z dnia 25 sierpnia 2022 r. nie poczyniło jednak dostatecznych ustaleń i ocen, które pozwalałyby na pozytywne stwierdzenie skuteczności doręczenia przesyłki pocztowej zawierającej wskazaną co dopiero decyzję. W tym aspekcie nie można tracić z pola widzenia, że doręczenie tej przesyłki, zawierającej decyzję organu pierwszej instancji nastąpić miało w trybie tzw. doręczenia zastępczego, stwarzającego domniemanie doręczenia. Podkreślić bowiem szczególnie należy, że według art. 44 k.p.a. skuteczność doręczenia w tym trybie warunkowana jest dopełnieniem przez doręczyciela określonych czynności i poczynienia na dowodzie doręczenia stosownych i wymaganych adnotacji, tj.: stwierdzeniem niemożności doręczenia w sposób określony w art. 42 i art. 43 k.p.a., następnie zaś pozostawieniem zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej w terminie 7 dni (§ 2), a w przypadku nieodebrania tej przesyłki, pozostawienie ponownego zawiadomienia o możliwości jej odbioru, w terminie do 14 dni od pierwszego awizowania (§ 3). W aktach administracyjnych kontrolowanej sprawy na k. 76 znajduje się koperta, w której jest kierowana do skarżącego decyzja organu pierwszej instancji. Z koperty tej wynika, że adresowana do skarżącej przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została przekazana operatorowi pocztowemu w dniu 1 września 2022 r. Na tej samej stronie koperty ( z okienkiem w którym widnieje adres skarżącej") znajduje się pieczęć o treści: "awizowano" i stempel pocztowy z datą "2 września 2022." Znajduje się też odciśnięta pieczęć awizowano powtórnie z wpisaną odręcznie datą "12 09 2022" oraz pieczęć " zwrot nie podjęto w terminie" z odciśniętym stemplem pocztowym z datą "19 09 2022". Do koperty doklejony jest druk zwrotnego potwierdzenia doręczenia tej przesyłki z zakreślonymi odręcznymi znakami "x" w miejscach do tego przeznaczonych na druku, a zawierających stwierdzenia, że przesyłki nie doręczono, gdyż adresat nie podjął przesyłki w terminie oraz odciśnięta pieczęć "zwrot nie podjęto w terminie" wraz ze stemplem pocztowym z datą "19 09 2022." .Analiza treści zamieszczonych na wskazanej kopercie i dowodzie doręczenia w której znajdowała się decyzja organu pierwszej instancji prowadzi do wniosku, że doręczyciel nie dokonał stosownych i wymaganych przepisami, w tym także prawa pocztowego, adnotacji, czego wymaga cytowany wyżej art. 44 § 3 k.p.a. Oceniany dokument nie wskazuje w jakiej placówce pozostawiono do odbioru przesyłkę, a co najważniejsze, gdzie pozostawiono zawiadomienie o pozostawieniu przedmiotowej przesyłki. Jak trafnie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 16 września 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 355/21, uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać oraz o terminie odbioru, zwłaszcza, że skarżąca w samym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podnosiła okoliczności, że odbiera wszelkie przesyłki do niej adresowane i nigdy nie dopuściła do sytuacji, w której świadomie nie odbiera przesyłki. Wprawdzie podnosi również, że nastąpiła próba doręczenia jej przesyłki o nr "[...]" i listonosz pozostawił zawiadomienie, iż przesyłkę tą pozostawiono w urzędzie pocztowym, którego kopię załączyła, nie mniej jednak Kolegium w takim stanie rzeczy winno ocenić, czy wskazana co dopiero okoliczność może konwalidować prawidłowość dowodu doręczenia przesyłki zawierającej kwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W konsekwencji następnie dopiero winno ocenić uznając i z jakich powodów, że nastąpiło jednak skuteczne doręczenie tej przesyłki, czy wobec tego rzeczywiście skarżąca bez swojej winy uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Trafnie bowiem podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że: "Dla przyjęcia, że doszło do doręczenia przesyłki, pomimo braku jej faktycznego przekazania adresatowi, konieczne jest spełnienie określonych czynności, które mogą zostać zweryfikowane w oparciu o adnotacje dokonane przez doręczyciela na kopercie lub zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W szczególności chodzi o wskazanie dat kolejnych zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w określonym urzędzie, miejsca pozostawienia zawiadomień oraz przyczynę braku doręczeń przesyłki adresatowi. Aby uznać, że przesyłka została skutecznie doręczona w drodze tzw. fikcji doręczenia należy dysponować kopertą z naklejonym zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na której znajdą się stosowne pieczęcie i podpisy doręczyciela przy pierwszym i drugim awizowaniu oraz data zwrotu pisma (z podpisem pracownika podejmującego próbę doręczenia przesyłki i datą zwrotu). Dodatkowo konieczną jest adnotacja doręczyciela ze wskazaniem gdzie zostało umieszczone awizo i gdzie złożona została przesyłka. Kolejne czynności z tym związane winny znaleźć odzwierciedlenie na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru."(por. m. in wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 71/24; LEX nr 3712882). Ponadto, "Zawiadomienie o pozostawieniu pisma (awizo) musi w pełnym zakresie odpowiadać warunkom określonym w art. 44 § 2 k.p.a.; należy do nich w szczególności wymóg, aby zawiadomienie zostało umieszczone w odpowiednim miejscu: w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata."(por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 975/23; LEX nr 3644607). Podzielając w pełni te poglądy, w związku z przedstawionymi rozważaniami, Sąd uznał, że Kolegium procedując w przedmiocie wniosku skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu zaniechało realizacji, wynikającego z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. obowiązku ustalenia, czy skarżącej skutecznie doręczono sporną decyzję. Pewne zaś ustalenie tej okoliczności warunkuje dopiero dopuszczalność wypowiedzi organu odnośnie kwestii zarówno zachowania terminu do wniesienia prośby o przywrócenie uchybionego terminu, jak też odnośnie oceny zawinienia strony w dokonaniu tej czynności (wniesienia odwołania). Wnikliwa ocena przez Kolegium skuteczności doręczenia skarżącej przedmiotowej decyzji była przy tym nieodzowna także z uwagi na treść samego wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, która akcentowała (poza kwestią braku winy) także fakt braku doręczenia korespondencji przez Pocztę, czy też nienależytego, zdaniem skarżącej, wykonania usług pocztowych. Zwrócić należy bowiem uwagę, że skarżąca informowała organ, że nie są pozostawiane awiza. Kolegium powinno też ustalić, czy skarżąca, twierdząc, że była w urzędzie pocztowym i z uwagi na fakt, jak twierdzi, iż pracownik Poczty Polskiej nie wydał jej przesyłki w oparciu o "awizo" z krótkim numerem przesyłki i że nie miała ona na to wpływu. W tym zakresie organ powinien ustalić i ocenić, czy, z pewnością można także uznać, że w tym stanie faktycznym kopia dołączonego awiza do wniosku skarżącej dotyczy przesyłki zawierającej kwestionowaną przez nią decyzję, nadto, czy skarżąca składała, czy też nie złożyła, stosownej skargi w tym zakresie na listonosza (wnosiła reklamację) i jakie znaczenie ma ta kwestia w tej sprawie. Podzielić należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie, że: "Doręczenie pism w toku prowadzonego postępowania ma przede wszystkim zapewnić jego stronom możliwość udziału w nim. Z uwagi na obowiązującą w postępowaniu zasadę pisemności (art. 14 k.p.a.) wymagającą, by wszystkie czynności składające się na załatwienie sprawy administracyjnej były utrwalane w formie pisemnej, konieczność uzewnętrznienia działania organu w tejże formie wymaga powiadomienia stron postępowania o podejmowanych czynnościach procesowych w trybie doręczeniowym. Czynność doręczenia może mieć charakter wyłącznie jednokrotny. Powtórne doręczenie pisma nie może mieć znaczenia procesowego, jednak odnosi się to tylko do przypadku, gdy pierwsze doręczenie było skuteczne. Wadliwe doręczenie powoduje bowiem bezskuteczność tejże czynności, co stwarza podstawę do jej powtórzenia. "Wyłącznie skuteczne doręczenie pisma warunkuje rozpoczęcie biegu terminu procesowego, jaki przepisy procesowe łączą z jego dotarciem do adresata" (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1985/20; LEX nr 3600767). Okoliczności tych Kolegium nie uczyniło w dostateczny sposób przedmiotem swoich szczegółowych ocen i ustaleń, a nadto nie skonfrontował wiedzy płynącej z wniosku skarżącej z adnotacjami doręczyciela znajdującymi się na dowodzie doręczenia przesyłki z decyzją pierwszoinstancyjną. Powyższe świadczy, w ocenie Sądu, o naruszeniu art. 80 k.p.a. W tych okolicznościach, skoncentrowanie motywów Kolegium na niewykazaniu przez skarżącą braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, było zdaniem Sądu przedwczesne i nie mogło zostać uznane za poprawne, przez co naruszało art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium uwzględni wyrażoną powyżej ocenę i stanowisko Sądu, stosownie do postanowień art. 153 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stwierdzając istotne naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - uchylił zaskarżone postanowienie.