III SA/Kr 1304/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 lipca 2024r., znak: SKO.SW/4101/57/2023 w przedmiocie zwrotu świadczeń wypłaconych na rzecz ochrony miejsc pracy postanawia: I. odrzucić sprzeciw II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od sprzeciwu. W dniu 31 lipca 2024 r. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie (dalej: "skarżący") wniósł sprzeciw na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 lipca 2024r., znak: SKO.SW/4101/57/2023 w przedmiocie zwrotu świadczeń wypłaconych na rzecz ochrony miejsc pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprzeciw podlega odrzuceniu. Skuteczne rozpoznanie skargi (sprzeciwu) powinno poprzedzać ustalenie jej dopuszczalności. Sprzeciw może być bowiem niedopuszczalny z przyczyn podmiotowych (gdy wniósł ją podmiot, który nie posiada legitymacji procesowej przed sądem administracyjnym) oraz przedmiotowych (gdy brak jest właściwości sądu administracyjnego). Należało zatem ustalić, czy Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie, jest podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu od decyzji Kolegium, uchylającej decyzję Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie wydaną w pierwszej instancji. W ocenie Sądu na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie zaś z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie do treści art. 64b p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (§ 1). W orzecznictwie jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że w przypadku, gdy skarga pochodzi od podmiotu, który nie może być skarżącym, powinna być odrzucona. Chodzi tu o taki podmiot, odnośnie którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest legitymowany do jej wniesienia (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 58, LexisNexis 2011, a także wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że skarga wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a więc organ niemający co do zasady legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt II OSK 2006/17, opub. w Lex nr 2363429; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1040/17, opub. w Lex nr 2457906; postanowienie NSA z 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 527/12, opub. w Lex nr 1137662; postanowienie NSA z 5 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 321/19, opub. w Lex nr 2630970). Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, w której ten sam podmiot występuje w sprawie jako organ administracji wykonujący swoje władztwo, a następnie występuje jako strona domagająca się ochrony przed działaniami organu administracji wyższego stopnia. Ustawowa instancyjność postępowania administracyjnego wyklucza w takiej sytuacji dopuszczalność traktowania organu pierwszej instancji jako strony mogącej kwestionować rozstrzygnięcie organu drugiej instancji (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 1326/18, opub. w Lex nr 2593518; postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 404/18, opub. w Lex nr 2604404). Biorąc pod uwagę powyższe podkreślić należy, że skoro decyzję w I instancji wydał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie, to podmiot ten nie może obecnie skarżyć decyzji wydanej na skutek odwołania wniesionego przez stronę postępowania administracyjnego R.K. i L.D.), które się przed nim toczyło. W świetle okoliczności niniejszej sprawy uznać zatem należy, że przyznanie legitymacji skargowej Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie w sprawie niniejszej stanowiłoby przyznanie organowi administracji publicznej możliwości występowania w dwóch rolach - tego organu oraz strony postępowania sądowoadministracyjnego, co jest niedopuszczalne, bowiem ról tych nie można łączyć. Wobec powyższego zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.