III SA/Kr 1305/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2016 r. znaj: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W piśmie z dnia 30 grudnia 2016 r. W. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący podał, że przed zatrzymaniem prawa jazdy pracował dorywczo odwożąc i przywożąc dzieci znajomych ich samochodem ze żłobka lub przedszkola i wówczas płacił alimenty w kwocie, na którą było go stać. Aktualnie po zatrzymaniu prawa jazdy, nie może już nic dorobić, ma ogromne zadłużenie alimentacyjne wynoszące 15.000 zł. Cierpi na objawy somatyzacyjne z kręgu zaburzeń emocjonalnych, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z okresowym zespołem bólowym lędźwiowo-krzyżowym, nadciśnienie tętnicze stopnia III. Z zaświadczenia lekarskiego lekarza prowadzącego kardiologa z dnia 4 marca 2016 r. wynika, że cierpi na nadciśnienie tętnicze stopnia trzeciego i nie może podjąć pracy z uwagi na wysokie i chwiejne CTK. Z kolei z zaświadczenia z dnia 6 grudnia 2016 r. wynika, że przewidywana jest hospitalizacja. Z powyższego wynika, że nie może podjąć stałej pracy, bo jest niezdolny do pracy, a prawo jazdy, które mu zabrano pozwalało dorobić chociaż drobne sumy, aby się utrzymać chociaż na granicy ubóstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z ww. przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 Sąd stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że zachodzą opisane powyżej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący znajduje się bowiem w bardzo trudnej sytuacji finansowej, a zatrzymanie mu prawa jazdy nie pozwoli mu na zarabianie nawet na własne utrzymanie. Nadto pozbawienie skarżącego możliwości zarobkowania pociąga za sobą niemożność alimentowania dzieci. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że skarżącemu należy się tymczasowa ochrona w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.