III SA/Kr 1305/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. L. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Decyzją z dnia 13 czerwca 2016 r. nr [...] Starosta orzekł o zatrzymaniu W.K. prawa jazdy kat. A, B, C, E nr [...] wydanego przez Starostę w dniu 19 maja 2015 r. na druku Q nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek z dnia 13 kwietnia 2016 r. nr [...] o zatrzymanie prawa jazdy W.K. w związku z wydaniem przez ten organ decyzji o uznaniu ww. kierowcy za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Podano, że decyzja ta stała się ostateczna. Wskazano, że wniosek skierowany do Starosty wyczerpuje przesłanki art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł W.K. w całości zaskarżając decyzję o zatrzymaniu mu prawa jazdy. Zwrócił uwagę, że ma 61 lat i nie posiada innego zawodu. Wyjaśnił, że w związku z jego chorobą i trudną sytuacją finansową nie może zaspokoić w całości zasądzonych mu alimentów. Podał, że ani on ani wierzycielka nie są mieszkańcami gminy. Odwołujący się wzniósł zastrzeżenia do pracy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. oraz podał, że prawo jazdy jest mu potrzebne do wożenia wnuczki do przedszkola oraz wizyt u lekarzy specjalistów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 lipca 2016 r. znak: [...], działając na podstawie art. 5 ust. 3, 3 a, 3b i 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. 2016 r. poz. 169, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa, tj. ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. 2016 r. poz. 169, z późn. zm.) i wyjaśnił, że jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.). Po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego wraz z odpisem tej decyzji - art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b. starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy - art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W niniejszej sprawie organ I instancji pismem z dnia 13 kwietnia 2016 r. działając na podstawie art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów zawnioskował o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu W.K. Do pisma dołączona została kopia decyzji z dnia 2 marca 2016 r. nr [...] w sprawie uznania W.K. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Decyzja została doręczona pod adresem: ul. [...] [...] B. (dwukrotne awizo) w dniu 21 marca 2016 r. i stała się ostateczna z dniem 5 kwietnia 2016 r. Odnosząc się do argumentów skarżącego zwrócono uwagę, że zatrzymanie prawa jazdy, o jakim mowa w przepisach ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ma stanowić sankcję dyscyplinującą dłużników alimentacyjnych. Aby sankcja ta była realna organy stosujące przepisy ustawy muszą w wypadkach w niej określonych stosować przewidziane środki. W ocenie Kolegium Odwoławczego organ I instancji spełnił wszystkie wymogi formalne, jakim powinna odpowiadać decyzja administracyjna, zgodnie z treścią art. 107 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że ani on ani wierzycielka nie są mieszkańcami gminy wskazano, że W.K. zawiadomienie z dnia 20 kwietnia 2016 r. o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy odebrał pod adresem ul. [...] [...] B. osobiście i odniósł się do wszczęcia postępowania w piśmie z dnia 28 kwietnia 2016 r. Dodatkowo Starostwo Powiatowe pismem z dnia 13 maja 2016 r. w związku z odebraniem osobiście zawiadomienia przez W.K. poinformowało stronę, że powinna powiadomić urząd o każdej zmianie adresu. Wskazano, że w piśmie do urzędu W.K. nie podał żadnego innego adresu do korespondencji, zatem w przypadku zaniechania tego obowiązku doręczenie pisma na dotychczasowy adres ma skutek prawny. Pismo to zostało również doręczone pod adres ul. [...] [...] B. (dorosłemu domownikowi), a zaskarżona decyzja została osobiście odebrana przez W.K. pod tym adresem w dniu 23 czerwca 2016 r. Kolegium Odwoławcze zwróciło również uwagę, że zgodnie z art. 39 K.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529, z późn. zm.) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Natomiast sposób doręczania pism (w tym także decyzji administracyjnych) w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy art. 39 - 49 K.p.a. Zgodnie z art. 42 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 § 1 i 2 K.p.a., a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Zatem zasadą jest, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Możliwe jest też doręczenie zastępcze, które dozwolone jest w sytuacji, gdy adresat pisma jest nieobecny. Wówczas można doręczyć przesyłkę za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Natomiast jeśli jest niemożliwe doręczenie przesyłki w sposób opisany powyżej, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 dniowego okresu, tj. tego, na który złożono przesyłkę w urzędzie pocztowym. Biorąc pod uwagę powyższe oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że strona brała czynny udział w sprawie a zaskarżona decyzja została przez W.K. odebrana osobiście. Podkreślono, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji (w sprawie zatrzymania prawa jazdy) zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Organ I instancji uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 61 § 4 K.p.a. i prawidłowo zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zatrzymania oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy zgodnie z art. 10 K.p.a. Istotą ustaleń faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie jest wpływ uzasadnionego wniosku właściwego organu wraz z powołaniem się na ostateczną decyzję w przedmiocie uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W takim wypadku organ pierwszej instancji nie może podjąć innej decyzji jak na mocy art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów orzec o zatrzymaniu prawa jazdy. Zwrócono również uwagę, że na etapie wydawania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest możliwa merytoryczna weryfikacja decyzji w sprawie uznania za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Nadto zgodnie z przepisami ustawy o kierujących pojazdami osoba, która miała zatrzymane prawo jazdy na okres przekraczający rok, podlega sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył W.K. wyjaśniając, że od 2014 r. nie jest mieszkańcem Gminy Z., nie trafiały do niego żadne pisma z ośrodka pomocy społecznej i nie wiedział, że toczy się jakieś postępowanie w jego sprawie. Wyjaśnił, że prawomocny wyrok o alimenty zapadł we wrześniu 2015 r., a od października 2015 r. płaci 30-50 % alimentów, gdyż nie posiada stałego źródła dochodu, ZUS nie przyznał mu renty. Skarżący opisał w skardze swoją trudna sytuację finansową i zdrowotną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwana dalej w skrócie "P.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tej sprawie Sąd uznał, że skarga skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Co istotne i warte ponownego podkreślenia, Sąd ocenia działania organów administracji jedynie na podstawie kryterium zgodności z prawem, nie może rozpoznawać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Istotą sprawy jest ocena legalności decyzji wydanej na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2016 r. poz. 169, z późn. zm.), zwana dalej "ustawą". Zgodnie z tym przepisem organ właściwego dłużnika po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienia do kierowania pojazdami i po uzyskaniu waloru ostateczności decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych – ma obowiązek skierowania wniosku do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego wraz z odpisem tej decyzji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt K 23/10 orzekł, że art. 5 ust. 3b ustawy w zakresie w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalności. Z powołanego art. 5 ust. 3b i 5 ustawy wynika, że starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy tylko wówczas, gdy spełnione zostaną dwie przesłanki. Pierwszą z nich jest wydanie ostatecznej decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Drugą przesłanką jest wystąpienie przez organ właściwy dłużnika z wnioskiem do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu. Decyzja wydana na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy jest decyzją o charakterze związanym, co oznacza, że organ wydając decyzję na podstawie ww. przepisu nie ma żadnej możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy jak tylko wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Tym samym w sprawie, w której skarżący wniósł skargę Starosta nie mógł badać okoliczności uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, ponieważ jest on związany ostateczną decyzją o uznaniu skarżącego jako dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz wnioskiem zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu. Takie stanowisko jest reprezentowane w orzecznictwie sądowym. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt I OSK 287/15, opub. w LEX nr 2177203 stwierdził, że organ w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie bada okoliczności uznania osoby za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, jest on bowiem związany ostateczną już decyzją o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz wnioskiem o zatrzymanie prawa jazdy. Stanowisko to w pełni akceptuje Sąd w tej sprawie. Tym samym skoro z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia 2 marca 2016 r. nr [...] uznająca skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stała się z dniem 5 kwietnia 2016 r. ostateczna i zarazem wnioskiem z dnia 13 kwietnia 2016 r. działając na podstawie art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów działający z upoważnienia Wójta Gminy Kierownik Sekcji Świadczeń Rodzinnych Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. zawnioskował o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu W.K., to Starosta musiał zastosować art. 5 ust. 5 ustawy. Skarżący został uznany dłużnikiem alimentacyjnym uchylającym się od zobowiązań alimentacyjnych. Decyzja w tym zakresie stała się ostateczna, a organ właściwy dłużnika skierował wniosek o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego. Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 6 ustawy decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu jest uchylana, jeżeli ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy oraz dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub nastąpi utrata statusu dłużnika alimentacyjnego. Tym samym aktywność dłużnika w zakresie realizacji nałożonego na niego zobowiązania do uiszczania alimentów może stać się podstawą do złożenia wniosku o uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Sądowi znane są powołane na rozprawie wyroki sądów administracyjnych: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 753/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 920/10 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1982/11, ale Sąd w tej sprawie tej linii orzecznictwa jaką prezentują ww. wyroki nie popiera. W ocenie Sądu zarzut niekonstytucyjności art. 5 ust. 5 ustawy nie znajduje dostatecznego uzasadnienia. Sąd w tej sprawie przychyla się do dominującego poglądu, zgodnie z którym art. 5 ust. 3b i 5 ustawy z 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w sposób niebudzący wątpliwości stanowi, że jedyną przesłanką, podlegającą badaniu w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na podstawie powołanego przepisu, jest wydanie ostatecznej decyzji o uznaniu danej osoby za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Organ orzekający o zatrzymaniu prawa jazdy nie może natomiast ponownie weryfikować sytuacji materialnej i osobistej dłużnika, skoro tego rodzaju okoliczności powinny być uprzednio ustalone w odrębnym postępowaniu, dotyczącym uznania za dłużnika alimentacyjnego (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt I OSK 3063/14, opub. w LEX nr 2199445). Sąd w tej sprawie nie ma wątpliwości co do zgodności tych przepisów z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, w tym z jej art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że w tej sprawie są one niezasadne. Kwestia miejsca zamieszkiwania skarżącemu nie ma istotnego znaczenia w tej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie pisma (w tym decyzje) były doręczane skarżącemu na adres: ul. [...] [...] B. Miejscowość B. znajduje się w powiecie [...] w Gminie Z., a więc właściwym w tej sprawie organem w I instancji był Starosta. Tym samym w tej sprawie to właściwe organy miejscowo i rzeczowo wydawały decyzje. Podstawowe zarzuty skargi dotyczą legalności lub celowości wydania nie tyle zaskarżonej decyzji, ile decyzji Wójta Gminy Z. reprezentowanego przez Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia 2 marca 2016 r. nr [...] uznająca skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Taka decyzja nie mogła być w tej sprawie przedmiotem oceny przez Starostę. Żaden bowiem przepis nie pozwalał Staroście na ocenę, na ile ostateczna decyzja uznająca skarżącego za dłużnika alimentacyjnego jest prawidłowa. Tym samym także Sąd kontrolując tę sprawę (tj. tylko sprawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy) nie może zarzucić organom naruszenia prawa polegającego na braku oceny, czy skarżący płacił alimenty albo też z jakich powodów skarżący w całości tych alimentów nie uiszczał. To bowiem stanowiło inną sprawę zakończoną ww. decyzją z dnia 2 marca 2016 r. nr [...] uznającą skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Także kwestia umorzenia prowadzenia odrębnego postępowania karnego w zakresie skazania skarżącego za przestępstwo wynikające z art. 209 K.k. w tej sprawie nie ma znaczenia. Nie mają znaczenia także i te okoliczności, które dotyczą prowadzenia postępowania karnego przeciwko matce dziecka na podstawie art. 286 K.k. Także przedłożone na rozprawie dowody w postaci uiszczania zobowiązań alimentacyjnych z daty 8 marca 2017 r i 12 kwietnia 2017 r. w tej sprawie nie maja istotniejszego znaczenia. Sąd bowiem kontroluje prawidłowość ustalenia stanu faktycznego i prawnego przez organ administracyjny na datę wydania zaskarżonej decyzji, tj. 18 lipca 2016 r., a nie na datę swojego wyrokowania w tej sprawie. Okoliczności związane z uiszczaniem świadczeń alimentacyjnych w podanych przez skarżącego datach mogą mieść znaczenie w kontekście art. 5 ust. 6 ustawy, ale ta kwestia nie jest objęta granicami tej sprawy. W tym stanie rzeczy, skarga podlega na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddaleniu. Na podstawie art. 250 P.p.s.a. Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 480 złotych wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801), orzekając jak w punkcie II sentencji wyroku. Według oświadczenie pełnomocnika skarżącego koszty te nie zostały ani w całości ani w części poniesione przez samego skarżącego. Wprawdzie od dnia 2 listopada 2016 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714), które przewiduje inne stawki opłat w postępowaniu przed sądem administracyjnym, ale zgodnie z § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W tej zaś sprawie skarga została wniesiona w dniu 3 sierpnia 2016 r., a więc postępowanie sądowe wszczęto przed datą 2 listopada 2016 r.