III SA/Kr 1308/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku z dnia 19 marca 2012 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi B. J. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 13 marca 2012 r., wydanym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę B. J. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego Wnioskiem z dnia 19 marca 2012 r. pełnomocnik skarżących zwrócił się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa. W jego uzasadnieniu, na poparcie braku winy w uchybieniu terminu, pełnomocnik skarżących podniósł, że nie został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżących przed sądem administracyjnym. Jak wskazał, nie miał wiedzy o fakcie wezwania go do dnia rozprawy, kiedy okazało się, że wezwanie to miało być przesłane wraz z odpowiedzią na skargę, a dowód jego doręczenia datowany miał być na 9 listopada 2011 r. Pełnomocnik twierdzi, że jedynym pismem datowanym na dzień 4 listopada 2011 r., doręczonym pełnomocnikowi była tylko odpowiedź na skargę. Brak było natomiast wezwania, na dowód czego załączył do wniosku kopię z dziennika korespondencji przychodzącej do Kancelarii Adwokackiej pełnomocnika. Wobec tego pełnomocnik nie mógł zadośćuczynić obowiązkowi. Do wniosku dołączył pełnomocnictwo do występowania w imieniu skarżących przed sadem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepis art. 87 § 1 i 2 ustawy stanowi z kolei, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl § 2 tego przepisu w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W przypadku, gdy strona działa przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi się on posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002 nr 12, poz. 148). Wniosek pełnomocnika skarżących o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. art. 65. § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W myśl § 2. w/w przepisu do doręczenia pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. Ponieważ przepisy ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie normują kwestii związanej z nakazem wysyłania każdego pisma sądowego jako oddzielnej przesyłki, należało sięgnąć do przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277). Z przepisów wskazanego rozporządzenia nie wynika nakaz przesyłania każdego pisma sądowego jako oddzielnej przesyłki. Nakazu takiego nie zawiera także zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości z 2003 r. nr.5, poz. 22 ze zm.). Z § 18. ust 1. wskazanego zarządzenia wynika, że pisma wysyłane przez sąd doręcza się adresatom w kopertach za potwierdzeniem odbioru, które powinno zawierać w szczególności datę doręczenia, nazwę sądu, sygnaturę akt, określenie rodzaju doręczanego pisma i sposobu jego doręczenia. Potwierdzenie odbioru po doręczeniu pisma dołącza się bezzwłocznie do akt sprawy. Z potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sądowych niniejszej sprawy na k.17 wynika, że przesyłka listowa z 4 listopada 2011 r., kierowana do pełnomocnika skarżących zawierała dwa pisma: "odp na sk." oraz "wezw o pełn" Wobec powyższego nie można podzielić stanowiska pełnomocnika skarżących. Odbierając przesyłkę pracownik Kancelarii Adwokackiej miał obowiązek sprawdzić jej zawartość i zgłosić ewentualne zastrzeżenia doręczającemu. Na potwierdzeniu odbioru widnieje odciśnięta pieczęć Kierownika Biura Kancelarii Adwokackiej, podpis osoby odbierającej i data odbioru przesyłki. Potwierdzenie odbioru przesyłki jest dowodem na to, że zawierała ona dwa pisma, wskazane na tym potwierdzeniu, w tym wezwanie o przesłanie odpisu pełnomocnictwa. W ocenie Sądu przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości i w chwili, gdy Sąd odrzucił skargę z uwagi na jej brak formalny w postaci nie przedłożenia odpisu pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżących, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym bowiem przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, że nie otrzymał żadnego pisma i odebrał jedynie pustą kopertę. Zdaniem Sądu pełnomocnik skarżących nie wykazał braku swojej winy w dochowaniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Pełnomocnik nie może powoływać się na okoliczność, że o wezwaniu dowiedział się dopiero po rozprawie. Jako profesjonalista powinien dopilnować, aby składana w imieniu skarżących skarga spełniała wszystkie wymogi przewidziane przepisami. Jeżeli by nawet uznać, że pełnomocnik skarżących nie został, jak twierdzi, wezwany, to termin do uzupełnienia braków formalnych skargi nie mógłby zostać przywrócony z tej przyczyny, że nie rozpoczął on w ogóle biegu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.