III SA/Kr 1309/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski ( spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2016 r. nr [....] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata K. Z. - Kancelaria Adwokacka, ul. [....] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 ( dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Starosta decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] orzekł o cofnięciu J. M. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że orzeczeniem lekarskim z [...] 2016 r. stwierdzono u J. M. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T prawa jazdy. Organ poinformował J. M., że zatrzymanie lub cofnięcie na okres przekraczający jeden rok prawa jazdy powoduje konieczność kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Od powyższej decyzji odwołał się J. M. przedstawiając przebieg postępowania w sprawie wydania orzeczeń lekarskich. Odwołujący podniósł, że nie zgadza się z wydanym orzeczeniem lekarskim, a prawo jazdy ma od lat 70-tych i nie uczestniczył w żadnym wypadku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 lipca 2016 r. znak [...], działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 201 1 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ostatecznym orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] 2016 r. wydanym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców V. S. stwierdzono u J. M. istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Terminu następnego badania nie określono. Kolegium Odwoławcze wskazało, że cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami) wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 11 ustawy o kierujących pojazdami). Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzono, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia w orzeczeniu lekarskim przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów jest decyzją związaną. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, że J. M. nie zgadza się z wydanym orzeczeniem lekarskim Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że orzeczenia lekarskie wydane w określonym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Orzeczenia lekarskie są wydawane przez uprawnionych lekarzy po przeprowadzeniu stosownych dla danego schorzenia badań lekarskich, posiadanej dokumentacji medycznej, ewentualnych badań specjalistycznych i pomocniczych, jeżeli ich przeprowadzenie lekarz uzna za niezbędne. Badania lekarskie w niniejszej sprawie zostały wykonane w przewidzianym przez przepisy ośrodku i podstawą wydania decyzji jest ostateczne orzeczenie lekarskie. Procedura oceny stanu zdrowia kierowcy ma charakter szczególny, odrębny od procedury administracyjnej i jest prowadzona wyłącznie przez uprawnione osoby (lekarzy z uprawnieniami), co wynika z rozporządzenia Ministra Zdrowia i ustawy o kierujących pojazdami. Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że orzeczenie lekarskie sporządza się wg ustalonego urzędowo wzoru, który został określony w załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. 2014 r. poz. 949). Nie przewiduje się w nim ani podania stwierdzonej w wyniku badań jednostki chorobowej, ani uzasadnienia jej wpływu na zdolność badanego do prowadzenia pojazdów silnikowych. W tym zakresie dopuszczalne jest zamieszczenie w nim jedynie rozstrzygnięcia pozytywnego lub negatywnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1859/10; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 251/06, opub. w LEX nr 291185). Podkreślono również, że orzeczenie lekarskie o jakim mowa w cytowanym rozporządzeniu i ustawie o kierujących pojazdami nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 K.p.a. podlegającą kontroli organu administracji. Związanie ostatecznym orzeczeniem lekarskim wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy dowodu z opinii biegłego co do treści zawartych w tym orzeczeniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1273/04, opub. w LEX nr 189224). Zauważono, że zgodnie z art. 76 § 3 K.p.a. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest orzeczenie lekarskie. Przepisy postępowania administracyjnego nie wprowadzają w tym zakresie żadnych ograniczeń. Organ może dopuścić każdy środek dowodowy w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W przypadku obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania dokumentu urzędowego nie może być on uznany za dowód w sprawie. Przeciwdowodem mogłoby być jednie uzyskanie przez stronę orzeczenia lekarskiego w wyniku poddania się przez nią z własnej inicjatywy badaniu w określonych przez przepisy ośrodkach. Kolegium Odwoławcze podało, że w przypadku uzyskania przez stronę orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi starosta wyda decyzję o przywróceniu uprawnień, za wyjątkiem sytuacji określonej w art. 49 ustawy o kierujących pojazdami zgodnie z którym sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji. Z powyższą decyzja nie zgodził się J. M. zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący podtrzymał argumenty podniesione w odwołaniu oraz wskazał, że w sprawie istnieją dwa orzeczenia lekarskie tj. negatywne - Instytutu Medycyny Pracy (wobec nie przedstawienia wyników badań) oraz pozytywne - psychologiczne Ośrodka Szkolenia Kierowców. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwana dalej w skrócie "P.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tej sprawie Sąd uznał, że skarga skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Co istotne i warte ponownego podkreślenia, Sąd ocenia działania organów administracji jedynie na podstawie kryterium zgodności z prawem, nie może rozpoznawać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia 5 lipca 2016 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r. nr [...] orzekająca o cofnięciu przysługujących dotychczas skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Decyzje te wydano na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem przez daną osobę. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że celem tego przepisu jest wykluczenie z ruchu drogowego osób, które nie powinny kierować pojazdami z uwagi na przeciwskazania medyczne (zdrowotne). Dobrem chronionym jest w tym przypadku bezpieczeństwo samego kierowcy wobec którego stwierdzono takie przeciwskazania jak i innych uczestników ruchu drogowego. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami wyraźnie wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. W ocenie Sądu z treści przytoczonego przepisu wynika dla starosty obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli starosta ustali, że zostało wydane ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. W postępowaniu administracyjnym objętym kontrolą w tej sprawie nie można dokonywać kontroli orzeczeń lekarskich. Sąd aprobuje stanowisko organów administracyjnych zgodnie z którym orzeczenie lekarskie wydane na podstawie ustawy o kierujących pojazdami stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a. stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1269/14). Nie oznacza to braku jakiejkolwiek możliwości zakwestionowania dokumentu urzędowego jakim jest orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Jednak możliwość ta nie może wykraczać poza dozwolone według art. 76 § 3 K.p.a. przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Dokumentem urzędowym jest orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wymagające wiedzy specjalnej, wytworzone w toku szczególnej procedury, to może ono podlegać weryfikacji tylko w tej szczególnej procedurze przewidzianej przepisami ustawy o kierujących pojazdami. Z przepisów ustawy o kierujących pojazdami wynika, że dokonywanie oceny istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami zostało przekazane wyłącznie upoważnionym do tego lekarzom, wojewódzkim ośrodkom medycyny pracy oraz podmiotom medycznym enumeratywnie wymienionym w § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r. poz. 949, z późn. zm.). Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Zgodnie natomiast z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Tryb postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie lub brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami zostało uregulowane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. W przypadku skierowania kierowcy na badania na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, takie badania są przeprowadzone we właściwym terytorialnie wojewódzkim ośrodku medycyny pracy (§ 10 ust. 1 rozporządzenia), zaś organem odwoławczym od orzeczenia wydanego w takim ośrodku jest jeden z podmiotów enumeratywnie wymienionych w § 11 ust. 2 lit. c rozporządzenia - Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Jak wynika z akt tej sprawy wobec skarżącego zostało wydane orzeczenie lekarskie przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego stwierdzające istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami. Na podstawie art. 79 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami, orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego jest ostateczne. Przedstawiona powyżej procedura jest określona w sposób precyzyjny przez wskazane przepisy, zaś ostateczność orzeczenia uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego świadczy o tym, że nie są dopuszczalne żadne środki odwoławcze od tego orzeczenia w normalnym toku postępowania. Orzeczenie lekarskie nie podlega weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takim orzeczeniem i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią takiego orzeczenia (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1859/10; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 251/06; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 532/10). Jak wynika z akt sprawy ostatecznym orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] 2016 r. wydanym przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, w imieniu którego orzeczenie lekarskie podpisała lekarz uprawniony do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców V. S. - stwierdzono u J. M. istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Orzeczenia te nie nudzą wątpliwości i ani w tej sprawie organy administracji publicznej nie miały możliwości oceny treści merytorycznej tych orzeczeń, ani też Sąd oceniając jedynie legalność zaskarżonych decyzji nie dokonuje prawidłowości orzeczeń lekarskich. Także podnoszone na rozprawie argumenty dotyczące braku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego w postępowaniach przed wojewódzkim ośrodkiem medycyny pracy oraz Instytutem Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego i braku zebrania dodatkowych opinii lekarskich nie mogą w tej sprawie odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Dopóki bowiem orzeczenia lekarskie wydane wobec skarżącego w zakresie oceny przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami będą ważne i nie zostaną wydane we właściwym trybie postępowania medycznego kolejne orzeczenia lekarskie stwierdzające brak takich przeciwskazań wobec skarżącego, dopóty orzeczenia te stanowią wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonych w tej sprawie decyzji. To właśnie w postępowaniach przed wojewódzkim ośrodkiem medycyny pracy oraz Instytutem Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego skarżący winien podnosić kwestie dotyczące jego stanu zdrowia, w tym np. dodatkową dokumentację medyczną stwierdzającą stan tego zdrowia. Skarżący miał świadomość, że takie badania maja na celu ocenę, czy istnieją lub nie istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdami. Ustosunkowując się do kolejnych argumentów skargi należy podnieść, że nie są one także zasadne. Fakt posiadania prawa jazdy od lat 70-tych i brak uczestniczenia od tego okresu w wypadku drogowym nie stanowi okoliczności podważającej treść ostatecznego orzeczenia lekarskiego. Te okoliczności, które przytoczył sam skarżący także dlatego są nieistotne w tej sprawie, ponieważ żaden przepis ustawy lub rozporządzenia nie wiążą z nimi żadnych skutków prawnych. Wydanie dwóch orzeczeń lekarskich (a nie tylko jednego jak podnosi to skarżący), tj. orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2016 r. wydanego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego oraz orzeczenia lekarskiego nr [...] (wraz z orzeczeniem lekarskim korygującym nr [...]) wydanym przez Ośrodek Medycyny Pracy stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, wyraźnie potwierdza spełnienie ustawowej przesłanki nakazującej skarżącemu cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. W tym zakresie istnienie orzeczenia psychologicznego pozytywnego wydanego przez Ośrodek Szkolenia Kierowców – nie ma znaczenia w tej sprawie. Skarżący został bowiem odrębnie skierowany także na badania psychologiczne i gdyby orzeczenie psychologiczne także stwierdzało istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami, to skarżącemu cofnięto by to uprawnienie niezależnie od wyniku badań lekarskich. Ustawa o kierującymi pojazdami wyróżnia, między innymi dwie odrębne podstawy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Są to: 1) art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierującymi pojazdami zgodnie z którą starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Taki przepis był podstawą prawną wydania w tej sprawie decyzji. 2) art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kierującymi pojazdami zgodnie z którą starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Tym samym pozytywne dla skarżącego badania psychologiczne w tej sprawie nie mogą być przedmiotem ani oceny, ani też nie są dowodem na ocenę prawidłowości badań lekarskich. Badania psychologiczne i badania lekarskie to różne od siebie badania i wyniki tych badań nie są od siebie zależne. Skarżący nie został pozbawiony prawa do kierowania pojazdami ze względu na orzeczenie psychologiczne stwierdzające istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, ale ze względu na orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W tej sprawie, co już było przedmiotem oceny Sądu, organ administracji orzekający w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi nie miał żadnych podstaw prawnych do oceny dokumentacji medycznej lub tym bardziej oraz wyników badań, w oparciu o które wydano orzeczenie lekarskie. Powyższe czynności nie tylko przekraczałyby kompetencje organu, lecz wręcz byłoby to niemożliwe, gdyż organ nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w tej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego i prawidłowo wydały zaskarżone decyzje. Organy miały obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania przez skarżącego pojazdami, skoro ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzało istnienie przeciwskazań dla skarżącego do kierowania pojazdami. Takim orzeczeniem organy były związane. W związku z tym skargę należało, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalić. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.