III SA/Kr 1325/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na postanowienie Wojewody z dnia 17 września 2012r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata M. K. - Kancelaria Adwokacka, ul. [....] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. W dniu 10 kwietnia 2012 r. do Grodzkiego Urzędu Pracy wpłynął wniosek Z. Ś. (PESEL [...]) o skierowanie na szkolenie "Indywidualny kurs języka hiszpańskiego". Pismem z dnia 29 czerwca 2012 r. Nr [...] Grodzki Urząd Pracy poinformował Z. Ś., że jej wniosek został rozpatrzony negatywnie, albowiem zgodnie z obowiązującymi w Urzędzie zasadami finansowania szkoleń wskazanych przez osoby uprawnione, nie finansuje się szkoleń nauki języków obcych. W piśmie z dnia 5 lipca 2012 r. Z. Ś. wniosła o anulowanie pisma z dnia 29 czerwca 2012 r. i sfinansowanie jej indywidualnego kursu języka hiszpańskiego. W piśmie z dnia 12 lipca 2012 r. Nr [...] Grodzki Urząd Pracy oświadczył, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 29 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 18 lipca 2012 r. Z. Ś. wniosła odwołanie od pisma z dnia 12 lipca 2012 r. Nr [...]. Postanowieniem z dnia 17 września 2012 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Wojewoda stwierdził, że odwołanie Z. Ś. od pisma Grodzkiego Urzędu Pracy z 12 lipca 2012 r., znak: [...] jest niedopuszczalne i dlatego odmawia jego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojego postanowienia Wojewoda podniósł, że z treści art. 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) wynika, że ustawa ta nie przewiduje odpowiadania na wniosek o sfinansowanie indywidualnego kursu języka obcego w formie decyzji, w związku z czym, w badanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda przytoczył treść art. 127 i art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz stwierdził, że pismo informujące o odmowie sfinansowania indywidualnego kursu języka hiszpańskiego nie zawierało pouczenia o organie odwoławczym, ponieważ odwołanie przysługuje tylko od decyzji. W skardze na powyższe postanowienie Wojewody Z. Ś. podniosła, że powinno jej przysługiwać prawo do odwołania się od pisma urzędowego. Podała, iż swoje roszczenia o sfinansowanie kursu języka hiszpańskiego opiera na piśmie Urzędu Miasta z dnia 12 grudnia 2009 r. w sprawie art. 11, art. 38 i art. 40 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 r. pełnomocnik Z. Ś. podał, że skarżąca ma 68 lat i otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1008 zł wraz z zasiłkiem pielęgnacyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola Sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu czy czynności nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.): "Art. 127. § 1. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji." Z kolei art. 104 § 1 K.p.a. stanowi, że: "Art. 104. § 1. Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej." Z treści art. 104 § 1 K.p.a. wynika, że podstawową formą działania organów administracyjnych w sprawach indywidualnych jest decyzja. Jednak przepis ten przewiduje również, że organy administracyjne w sprawach indywidualnych mogą działać także przez podejmowanie czynności materialno – technicznych czy też poprzez zawieranie umów. Odróżnienie od siebie przypadków, w których organ musi wydać akt administracyjny indywidualny, od innych, gdy musi działać czy to w formie czynności materialno – technicznych, czy też podejmując czynności cywilnoprawne, następuje na podstawie przepisów prawa obowiązującego. Z kolei z treści art. 127 § 1 K.p.a. wynika, że stronie służy odwołanie tylko wtedy, gdy organ I instancji wydał decyzję. W przypadku więc gdy organ I instancji załatwił sprawę w inny sposób (np. przez podjęcie czynności materialno-technicznej) odwołanie stronie nie przysługuje. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o sfinansowanie jej indywidualnego kursu języka hiszpańskiego. Pismem z dnia 29 czerwca 2012 r. Grodzki Urząd Pracy poinformował skarżącą, że jej wniosek został rozpatrzony negatywnie. Swoje stanowisko organ podtrzymał następnie w piśmie z dnia 12 lipca 2012 r., od którego skarżąca wniosła odwołanie. Należy jednak zauważyć, że pismo z dnia 12 lipca 2012 r. nie jest decyzją administracyjną, gdyż ustawodawca nie przewidział by sprawy dotyczące skierowania bezrobotnych na szkolenia były rozstrzygane właśnie w formie decyzji. Wynika to z treści art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.): "Art. 9. 1. Do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy: 14) wydawanie decyzji o: a) uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego, b) przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów, c) obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych z Funduszu Pracy, d) odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust. 7a;" W skardze skarżąca powołała się na art. 11, art. 38 i art. 40 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 z późn. zm.). Przepisy te określają uprawnienia osoby niepełnosprawnej zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo poszukująca pracy (art. 11) oraz zadania kierownika powiatowego urzędu pracy odnośnie organizowania szkoleń dla bezrobotnych osób niepełnosprawnych lub innych osób niepełnosprawnych poszukujących pracy (art. 38 i art. 40). Żaden z tych przepisów nie przewiduje jednak by skierowanie bezrobotnej osoby niepełnosprawnej na szkolenie następowało w drodze decyzji administracyjnej. Nie ma więc podstaw do tego, aby pismo z dnia 12 lipca 2012 r. traktować jako decyzję. Z jego treści wynika, że organ poinformował skarżącą, że zgodnie z obowiązującymi w Urzędzie zasadami finansowania szkoleń wskazanych przez osoby uprawnione, nie finansuje się szkoleń nauki języków obcych. Złożone przez skarżącą odwołanie musiało zatem zostać potraktowane przez organ jako niedopuszczalne. Sąd zwraca uwagę organom, że skarżąca Z. Ś. (PESEL [...]) w chwili składania wniosku miała lat 68 i była w wieku emerytalnym. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej potwierdził, że skarżąca pobiera emeryturę. W związku z powyższym Sąd zwraca uwagę na treść art. 2 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b i c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które stanowią: "Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 2) osobie niepełnosprawnej bezrobotnej lub niepełnosprawnej poszukującej pracy - oznacza to osobę niepełnosprawną bezrobotną lub niepełnosprawną poszukującą pracy w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;" "Art. 2. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 2) bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: (...) b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna, c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego," Z powyższego wynika, że Z. Ś. nie spełnia warunków określonych w powyższych przepisach. Sąd uznał więc, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego i w związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł – jak w pkt I wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 250 p.p.s.a., określając ich wysokość na podstawie § 19 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).