III SA/Kr 1326/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 29 września 2016 r. w sprawie ze skargi A. F. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 28 sierpnia 2016 r. A. F. – dalej skarżący, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi wynika z niepouczenia go przez Komendanta Wojewódzkiego Policji o możliwości zaskarżenia do sądu czynności materialno-technicznej wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Jak podkreślił skarżący, o istnieniu takiej możliwości dowiedział się dopiero z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta o skierowaniu go na badania psychologiczne, którą doręczono mu w dniu 27 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia zostały uregulowane w art. 85 - 89 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił, jakie wymogi muszą zostać spełnione, by sąd mógł uwzględnić taki wniosek: - pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), - w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), - wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.), - równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z brzmienia wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż warunkiem dopuszczalności merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu, jest złożenie go w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W związku z powyższym, w pierwszej kolejności sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 88 p.p.s.a., spóźniony wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że skarżący dowiedział się o możliwości zaskarżenia do sądu ww. czynności materialno-technicznej dopiero z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą otrzymał w dniu 27 lipca 2016 r. Oznacza to, że właśnie z tym dniem (najpóźniej) ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi i jednocześnie z tym dniem również rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który upływał w dniu 3 sierpnia 2016 r. Skarżący przed upływem tego terminu nie złożył jednak wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uczynił to dopiero w dniu 28 sierpnia 2016 r. (data stempla urzędu pocztowego), kiedy to złożył skargę do sądu z przedmiotowym wnioskiem, a zatem po upływie wskazanego wyżej terminu. Odnosząc się do zarzutu braku właściwego pouczenia wskazać należy że powyższy zarzut podlegałby ocenie, w sytuacji gdyby sąd rozpatrywał wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi pod względem merytorycznym. Natomiast na obecnym etapie postępowania, tj. oceny przedmiotowego wniosku pod względem spełniania przez niego kryteriów formalnych, nie mógł być rozpoznany. Sąd orzekł wobec powyższego na podstawie przepisu art. 88 p.p.s.a.