III SA/Kr 1327/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi W. D. na pismo Wojewody Małopolskiego z dnia 2 września 2025 roku znak OK-1.1411.103.2025 w przedmiocie przekazania skargi organowi właściwemu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 2 września 2025 r. Wojewoda Małopolski poinformował W. D. (dalej: "skarżący"), że skargę z dnia 27 sierpnia 2025 r. dotyczącą działania Prezydenta Miasta Krakowa polegającego się na uchylaniu się od nadzoru nad Zarządem Cmentarzy Komunalnych w Krakowie, należy uznać za skargę na działania Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie wykonywania zadań własnych gminy, a w rezultacie objętą wyłączną właściwością Rady Miasta Krakowa. Pismem z 2 września 2025 r. Wojewoda Małopolski przekazał skargę skarżącego Radzie Miasta Krakowa jako organowi właściwemu do jej rozpoznania, na podstawie art. 231 § 1 w związku z art. 229 pkt 3 k.p.a. Wojewoda Małopolski zwrócił się do Rady Miasta Krakowa o powiadomienie o sposobie załatwienia przesłanej skargi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o stwierdzenie, że przekazanie skargi Radzie Miasta Krakowa było bezprawne oraz o zobowiązanie Wojewody Małopolskiego do rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wskazał, że celem skargi była ocena legalności działań Prezydenta Miasta Krakowa, a ta objęta jest nadzorem Wojewody Małopolskiego. W ocenie skarżącego bezprawne i pozbawiające skarżącego ochrony prawnej było działanie Wojewody Małopolskiego przekazujące jego skargę Radzie Miasta Krakowa. Skarżący podniósł, że Rada Miasta Krakowa nie ma kompetencji do rozpoznania skargi w przedmiocie legalności czynności Zarządu Cmentarzy Komunalnych, w tym tworzeniu instytucji "współdysponenta". W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie ewentualnie odrzucenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., póz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4 postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. póz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. póz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. póz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności procesowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi i zobligowany jest do skontrolowania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Stwierdzenie bowiem braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W ocenie Sądu skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie dotyczy żadnego z aktów, czy czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W sprawie nie została bowiem wydana decyzja, ani postanowienie, ani też podjęty akt lub czynność dotyczący praw skarżącego. Wojewoda Małopolski przekazując skargę skarżącego organowi właściwemu nie orzekł o żadnych prawach, ani obowiązkach skarżącego, nie zamknął również skarżącemu drogi do ochrony przysługujących mu praw. Zaznaczyć ponadto należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych forma działalności administracji obejmująca skargi powszechne w rozumieniu działu VIII k.p.a. nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r. sygn. akt III SAB 7/99). Możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia skargi powszechnej do sądu administracyjnego nie została również przewidziana w przepisach szczególnych. Tym samym, ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych. W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, gdyż zaskarżone pismo nie mieści się we wskazanym w p.p.s.a. katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Pismo ma charakter wyłącznie informacyjny o przekazaniu skargi do właściwego organu, gdyż zgodnie z ww. przepisem art. 231 § 1 p.p.s.a. organ zobowiązany jest zawiadomić o tym fakcie skarżącego, a przekazanie skargi organowi właściwemu następuje w formie czynności materialno-technicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z 16 października 2024 r., IV SA/Kr 552/24). Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił jako niedopuszczalną.