III SA/Kr 1334/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Wojewody z dnia 27 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala. Zaskarżoną przez E. J. decyzją z dnia 27 września 2011 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) i art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2011 r., znak: [...], orzekającą o pozbawieniu E. J. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych z Funduszu Pracy z dniem 17 sierpnia 2011 r. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego. W dniu 15 grudnia 2010 r. E. J. zarejestrowała się w Urzędzie Pracy i uzyskała na podstawie decyzji z [...] 2010 r., znak: [...], status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla osób bezrobotnych od 23 grudnia 2010 r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku na okres 12 miesięcy (decyzją z [...] 2010 r., znak: [...]). W okresach od 20 maja 2011 r. do 20 czerwca 2011 r. (32 dni), 21 czerwca 2011 r. do 22 lipca 2011 r. (32 dni) i od 23 lipca 2011 r. do 17 sierpnia 2011 r. (26 dni) E. J. przebywała na zwolnieniu lekarskim, co poświadczają zaświadczenia lekarskie nr [...], nr [...] i nr [...]. Wobec powyższej okoliczności Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2011 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 7 pkt, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o pozbawieniu E. J. z dniem 17 sierpnia 2011 r. statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych z Funduszu Pracy z uwagi na pozostawanie przez skarżącą niezdolną do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni. W odwołaniu od tej decyzji E. J. wniosła o przywrócenie jej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, podając za przyczynę zwolnienia przebywanie na leczeniu na Oddziale Psychiatrycznym a także pozostawanie bez środków do życia. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję, podtrzymując ustalony przez organ I instancji stan faktyczny i zauważając, że obowiązkiem osoby bezrobotnej zarejestrowanej w urzędzie pracy jest pozostawanie w gotowości do podjęcia zatrudnienia. W przypadku długotrwałego pozostawania niezdolnym do pracy ustawa przewiduje sankcję w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, z powodu niegotowości do podjęcia pracy. Osoba bezrobotna, która pozostaje niezdolna do pracy przez nieprzerwany okres 90 dni, zostaje pozbawiona statusu bezrobotnego z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego. W przypadku skarżącej był to 17 sierpnia 2011 r. Organ l instancji był więc zobligowany wydać decyzję orzekającą o pozbawieniu skarżącej statusu bezrobotnego oraz zasiłku dla osób bezrobotnych z Funduszu Pracy od 17 sierpnia 2011 r. W skardze do Sądu na decyzję Wojewody z dnia 27 września 2011 r., znak: [...], E. J. ponowiła zarzuty z odwołania, wnosząc o przywrócenie jej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji lub postanowienia z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), za osobę bezrobotną uważa się osobę niezatrudnioną, niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, będącego materialnoprawną podstawą jej wydania w tej sprawie, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90 dniowego. Wykładnia tego przepisu i innych ustawy promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie pozostawia więc wątpliwości, że w sytuacji wskazanej treścią art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy, starosta ma obowiązek orzec o utracie statusu bezrobotnego. Skoro w rozpatrywanej sprawie skarżąca zarejestrowała się 15 grudnia 2010 r. w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, oświadczając równocześnie swoją zdolność i gotowość do podjęcia pracy, a w okresie od 20 maja 2011 r. do 17 sierpnia 2011 r. łącznie przez nieprzerwany okres 90 dni w rozumieniu przepisów ustawy, przebywała na zwolnieniu lekarskim, z którym to okresem ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wiąże skutek utraty statusu osoby bezrobotnej, to prawidłowe są ustalenia i stanowisko organów orzekających, wyrażone w decyzjach, pozbawiające skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 17 sierpnia 2011 r. jak i zasiłku dla osób bezrobotnych z Funduszu Pracy z tym dniem. Zaznaczyć należy, że analiza przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazuje, że status osoby bezrobotnej nie wynika tylkoz faktu dokonania rejestracji i pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych. Wiąże się bowiem ponadto ze spełnieniem określonych tą ustawą warunków. Jednym z zasadniczych, jaki powinna spełnić osoba bezrobotna, jest warunek zdolności i gotowości do podjęcia przez nią zatrudnienia, rozumiany jako gotowość do przyjęcia proponowanego zatrudnienia, co nie zachodzi w odniesieniu do osoby przebywającej na zwolnieniu lekarskim, gdyż takiej gotowości z tej racji ona nie wykazuje. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, wydane w niniejszej sprawie decyzje zostały podjęte w zgodzie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a przeprowadzone postępowanie je poprzedzające nie naruszało przepisów postępowania w stopniu, który mógł by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.