III SA/Kr 1336/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Elżbieta Kremer Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2007r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala Decyzją z dnia 13.10.2006 r. [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] .09.2006 r. [...] o odmowie przyznania W. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] .09.2006 r. Jako podstawę prawną organy wskazały przepis art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U.. Nr 94, poz. 1001 ze zm.) stanowiącym, że: " Art. 71.1 . Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art. 75 jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...)" Z niespornych ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że skarżący W. P. w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację tj. od [...] .03.2005 r. do [...] .09.2006 r. był zatrudniony w Zespole Szkół Mechanicznych Nr [...] w [...] w pełnym wymiarze czasu pracy przez 240 dni tj. do [...] .10.2005 r. (licząc od [...].03.2005 r.). Po ustaniu zatrudnienia skarżący wystąpił do ZUS o przyznanie emerytury. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] decyzją z dnia [...] .02.2005 r. oraz [...].05.2006 r. odmówił W. P. prawa do emerytury. Dopiero wówczas w dniu [...].09.2006 r. skarżący zarejestrował się jako bezrobotny w [...] Urzędzie Pracy w [...] , przedstawiając świadectwo pracy z dnia [...] .11.2005 r. potwierdzające zatrudnienie w Zespole Szkół Mechanicznych Nr [...] w [...] od [...] .09.1997 r. do [...] .10.2005 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] opisaną na wstępie, W. P. domagał się zmiany decyzji i przyznania mu zasiłku. Podniósł, że ani pracodawca, ani organ rentowy nie pouczył go o ograniczeniach czasowych dotyczących ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych. Ponadto początkowo pracownik ZUS poinformował go, że emeryturę otrzyma. Nie sądził też, że procedury odwoławcze będą tak długo trwały. Ostatecznie stwierdził, że nie uzyskał od żadnego z organów niezbędnych wyjaśnień dotyczących ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie powołując się na powołany w uzasadnieniu decyzji stan faktyczny i przytoczone przepisy. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanym w art. 1 ustawy dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) tj. pod względem jej zgodności z prawem, Sąd nie dopatrzył się podstaw do jej uchylenia. Uwzględnienie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i uchylenie decyzji może nastąpić tylko w zakresie wyznaczonym przepisem art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – p.p.s.a., tj. jeżeli sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich uchybień Sąd rozpatrując sprawę nie stwierdził. Organy prawidłowo zastosowały art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy, który w ustalonym stanie faktycznym nie daje podstaw do przyznania zasiłku. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, co oznacza że nie mogą być stosowane przez organy w sposób uznaniowy, z uwagi np. na szczególne okoliczności występujące sprawie. Nie można tu postawić organom w postępowaniu niniejszym zarzutu naruszenia art. 9 kpa. Obowiązek organu informowania stron powstaje dopiero w ramach wszczętego postępowania i w związku z tym postępowaniem, a zatem rozpatrywanej sytuacji nie mógł powstać przed datą zgłoszenia się skarżącego GUP celem rejestracji jako bezrobotnego. Natomiast uchybienia w tym zakresie, które miały miejsce w innym postępowaniu i przed innymi organami, nie mogą rzutować na ocenę postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Bezspornym jest, że skarżący wykazał jedynie 240 dni okresu uprawniającego do zasiłku. Przedłożona dokumentacja nie pozostawia wątpliwości co do powyższych ustaleń. Przyczyny dla których skarżący nie zarejestrował się w okresie postępowania sprawie o przyznanie emerytury, nie mają wpływu na ocenę uprawnień do zasiłku, gdyż ustawodawca takiej możliwości nie przewiduje. Przepis art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy został przez organy prawidłowo zastosowany w ustalonym stanie faktycznym zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Z tego względu skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.