III SA/Kr 1342/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek NSA Grażyna Danielec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia 7 października 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), art. 84 ust 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925 ) - utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Organ I instancji - Starosta - na podstawie art. 163 w związku z art. 104 i 108 § 1 k.p.a. oraz art. 84 ust. 3 pkt.1 Prawa o ruchu drogowym cofnął A. W. uprawnienia diagnosty, Nr [...], wydane w dniu [...] 2009 r., do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podniósł, że w dniu 14 lipca 2010 r. do Starostwa Powiatowego, Wydziału Komunikacji i Transportu wpłynęło pismo Urzędu Miasta, Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców – Referat Transportu i Działalności Regulowanej (znak: [...]), dotyczące stwierdzonych uchybień w wykonywaniu badania technicznego pojazdu przez A. W. (nr uprawnień [...]), podczas kontroli przedsiębiorcy prowadzącego Stację Kontroli Pojazdów nr [...], przeprowadzonej przez Transportowy Dozór Techniczny oraz Inspektora Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta. W związku z powyższym w dniu 16 lipca 2010 r. zostało z urzędu wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty A. W. W dniu 20 lipca 2010 r. wezwano skarżącego do zapoznania się z protokołem z kontroli z [...] 2010 r., jak i z wystąpieniem pokontrolnym Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010 r., Organ I instancji wskazał, że z protokołu kontroli, wynika, iż podczas wykonywania okresowego badania technicznego samochodu osobowego marki Renault [...] o nr rejestracyjnym: [...] przez diagnostę A. W. ( Nr uprawnienia [...]) , stwierdzono następujące uchybienia : 1) nie rejestrowanie przez urządzenie rolkowe wielkości siły nacisku na pedał hamulca - co stanowi naruszenie ppkt. 1.1.1 lit c Dodatkowych wymagań dla niektórych przyrządów i urządzeń stosowanych na stacji kontroli pojazdów, stanowiącego załącznik Nr 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. W sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275) 2) bezzasadne wydanie dokumentu identyfikacyjnego pojazdu (poz. [...]- rejestru) po wykonaniu badania dodatkowego na wniosek klienta (ustalenie danych) - co stanowi naruszenie § 3 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia, 3) nieprawidłowe wyznaczenie terminu wykonania następnego badania technicznego ( nr w rej. badań [...]) , rodzaj badania - okresowe, dane dot. badanego pojazdu : Fiat [...] data badania -10 marca 2010 r., data pierwszej rejestracji 2 lutego 2007 r. wyznaczony termin następnego badania 10 marca 2011 r., a winno być 2 stycznia 2012 r. - co stanowi naruszenie art. 81 ust. 6 w/w. ustawy, 4) nieprawidłowe pobranie opłat po wykonaniu badań technicznych pojazdów - co stanowi naruszenie § 3 ust. 1 z dnia 29 września 2004 r. w sprawie wysokości opłat związanych z prowadzeniem stacji kontroli pojazdów oraz przeprowadzaniem badań technicznych pojazdów (Dz. U. z 2004 r. Nr 223 , póz. 2261 z późn. zm.), 5) nie przygotowanie przed pomiarem przyrządu do sprawdzenia ustawienia i światłości świateł oraz nie dokonanie pomiaru światłości świateł drogowych i świateł przeciwmgielnych - co stanowi naruszenie pkt. 4.13 - pkt 4.1.4. wykazu czynności kontrolnych oraz metod i kryteriów oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego stanowiącego załącznik nr 1 działu l w/w. rozporządzenia, 6) nie obliczenie wskaźnika skuteczności hamowania - co stanowi naruszenie pkt 5.2 wykazu czynności kontrolnych oraz metod i kryteriów oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego stanowiącego załącznik nr 1 działu l w/w rozporządzenia , 7) ustalenia wyniku - "spełnienia wymagania określone w art. 66 ustawy (P)" pomimo nie dokonania obowiązkowych czynności wchodzących w zakres okresowego badania technicznego. Z protokołu przesłuchania skarżącego w dniu [...] 2010 r., wynika, że przeprowadził on badanie niezgodnie z ustawą. W związku z tym, po analizie akt sprawy i przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, organ I instancji orzekł, jak w sentencji decyzji. Od powyższej decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podniósł w nim, że uprawnienia diagnosty otrzymał zaledwie rok temu i został skierowany przez Urząd Pracy w ramach szkolenia ( karta 43 ), gdyż koszt szkolenia jest bardzo drogi – 3500 zł. a zdawalność egzaminu ze szkolenia jest minimalna. Po zdaniu egzaminu zaledwie rok temu, został zatrudniony u pracodawcy i jako diagnostyk bez jeszcze kompletnej, praktycznej wiedzy nie miał wsparcia u drugiego doświadczonego diagnostyka. Był bowiem jedynym zatrudnionym na tym stanowisku. Przyznał, że popełnił "ludzkie błędy", ale część z tych błędów jest, w jego ocenie, naciągnięta na jego niekorzyść przez kontrolujących. Uważa, że za wadliwy sprzęt odpowiadać powinien pracodawca ( właściciel stacji diagnostycznej) a nie on sam. Podniósł również, że niejednokrotnie zgłaszał właścicielowi stacji niesprawność urządzenia służącego do odczytu nacisku na pedał hamulcowy oraz potrzebę zakupu innych urządzeń potrzebnych do wykonania niezbędnych czynności diagnostycznych. Zawsze jednak otrzymywał odpowiedź, że wszystko jest w porządku, albo żeby kupił sobie te urządzenia na własny koszt. Wskazał, że nosił się z zamiarem znalezienia innego pracodawcy, ale nie miał możliwości rzucenia pracy z dnia na dzień ( utrzymuje rodzinę ). Wyjaśnił szczegółowo zajście każdego z błędów stwierdzonych w czasie kontroli. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działające jako organ odwoławczy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazało, że zgodnie z art. 84 ust 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym - starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zdaniem organu odwoławczego przywołany przepis, poprzez użycie w jego treści zwrotu - "starosta cofa" - czyni obligatoryjnym cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia okoliczności, o których w nim mowa. Przepis ten nie ma więc charakteru uznaniowego, a cofnięcie przez starostę uprawnień stanowi jego prawny obowiązek ( por. np. wyrok z dnia 5 marca 2009 r. WSA, sygn. akt III SA/Wr 385/ 08). Kolegium argumentuje, że ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takie decyzji. Przepis art. 81 ust. 2-8 Prawa o ruchu drogowym - wyraźnie wskazuje jakie pojazdy, w jakich okolicznościach i w jakim zakresie podlegają badaniom technicznym. Osobą, która ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za należyte przeprowadzenie kontroli danego pojazdu, w tym za prawidłowe określenie jej zakresu oraz za ustalenie właściwego terminu następnych badań kontrolnych, jest upoważniony diagnosta. Z treści art. 84 powoływanej ustawy wynika jednoznacznie, że ustawodawca przywiązuje duże znaczenie do kwalifikacji i profesjonalizmu diagnosty, uznając, iż w dużej mierze to od jego umiejętności i rzetelności zależy stan techniczny pojazdów znajdujących się w ruchu. Dlatego też diagności są podmiotami wyłącznie upoważnionymi do wykonywania badań technicznych pojazdów. Przepisy Prawa o ruchu drogowym uzależniają przy tym nabycie uprawnień diagnosty od posiadania wymaganego wykształcenia technicznego i praktyki oraz odbycia szkolenia zakończonego egzaminem z wynikiem pozytywnym przed komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Równolegle z regulacjami normującymi zdobywanie uprawnień diagnosty ustawodawca wprowadził w art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, restrykcyjne zasady odpowiedzialności tej grupy zawodowej. Stosownie do powołanego przepisu, starosta, jako organ uprawniony do sprawowania funkcji nadzorczych, cofa (ma obowiązek cofnąć) diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w trakcie wykonywania badań technicznych diagnosta A. W. dopuścił się szeregu uchybień. Z treści protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] 2010 r. ([...]) wynika, iż podczas badania samochodu marki Renault [...] o nr rejestracyjnym [...] diagnosta A. W. nie wykonał następujących czynności: - nie pozycjonował przyrządu do ustawienia świateł - nie dokonał pomiaru światłości świateł długich - nie sprawdził prawidłowości działania oraz ustawienia świateł przeciwmgielnych - nie ustalił obliczeniowej maksymalnej wartości siły hamowania lub obliczeniowego wskaźnika skuteczności hamowania , pomimo uzyskania na wydruku z pomiaru siły hamowania badanego pojazdu wskaźnika skuteczności hamowania w wysokości 34%. Ponadto z treści przedmiotowego protokołu z kontroli wynika, iż w wyniku wyrywkowej kontroli wpisów do rejestru badań technicznych i zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych stwierdzono: - poz. [...]; [...] - nieprawidłowy rodzaj badania . Badania wykonał diagnosta A. W. w dniach 5 luty 2010 i 11 luty 2010 określając je jako badania dodatkowe w zakresie badania okresowego podczas gdy winno być zamiast okresowego -okresowe + dodatkowe, - poz. [...] - nieprawidłowo ustalony termin następnego badania technicznego na dzień 10 marca 2011 podczas gdy winno być 2 stycznia 2012 - poz. [...] - nieprawidłowy zapis w rejestrze informatycznym dotyczący czynności po wykonanym badaniu okresowym, - poz. [...] - nieprawidłowo wystawiono dokument identyfikacyjny pojazdu oraz nieprawidłowo pobrano opłatę w wysokości 95 zł. podczas gdy winno być 60 zł. Biorąc pod uwagę przywołane wyżej okoliczności faktyczne, ujawnione w wyniku kontroli, Kolegium stwierdziło, że w analizowanej sprawie zaistniały obydwie z przesłanek uprawniające do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów, w świetle art. 84 ust 3 Prawa o ruchu drogowym, tj. mamy do czynienia zarówno z przeprowadzeniem przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, jak i z wydaniem przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniem wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W tym miejscu Kolegium wskazało, że kwestie związane z zakresem i sposobem wykonywania badań technicznych pojazdów uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. Według Kolegium, bez wątpienia niedokonanie w czasie badania pomiaru światłości świateł długich, brak sprawdzenia prawidłowości działania oraz ustawienia świateł przeciwmgielnych, nie ustalenie obliczeniowej, maksymalnej wartości siły hamowania lub obliczeniowego wskaźnika skuteczności hamowania, .narusza postanowienia powołanego wyżej rozporządzenia w zakresie sposobu i zakresu wykonywania badań technicznych pojazdów i w konsekwencji stanowi przesłankę do cofnięcia uprawnień. Z kolei nieprawidłowo wystawiony dokument identyfikacyjny pojazdu oraz nieprawidłowo pobrana opłata za przeprowadzone badanie, czy też nieprawidłowo ustalony termin następnego badania technicznego powoduje, że diagnosta wydawał zaświadczenia i dokonywał wpisów w dowodzie rejestracyjnym niezgodnie ze stanem faktycznym, co również stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień. Ponadto biorąc pod uwagę, że od diagnosty wymagana jest wiedza wszechstronna, w tym także znajomość przepisów prawa, diagnosta wykonując swoje czynności, pełni funkcję publiczną przekazaną imiennym upoważnieniem starosty, dlatego wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz znajomość i przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, orzekło o jej utrzymaniu w mocy. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 7 października 2010 r., nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniósł A.W., działający przez pełnomocnika z wyboru. W jej treści zarzucono organowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 84 ust. 3 pkt. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym, polegające na jego błędnej interpretacji oraz jego niewłaściwym zastosowaniu. Ponadto zarzucono błędne ustalenie stanu faktycznego, przez niesłuszne przyjęcie, że przeprowadził badanie techniczne pojazdu niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonywania oraz, że wydał zaświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, Podniesiono, że stwierdzone naruszenia przez organ odwoławczy w rzeczywistości nie miały miejsca. Skarżący uważa bowiem, że wszystkie wymagane czynności przeprowadził poprawnie, chociaż nie w pełni dokładnie, lecz wynikło to nie z jego winy. Jest zdania, że taki stan rzeczy nie uprawniał organu do cofnięcia mu uprawnień diagnosty. Doszło zatem do naruszenia następujących przepisów postępowania : - art. 7 k.p.a. poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, bez uwzględnienie słusznego interesu obywateli, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na niepełnym materiale dowodowym, dotyczącym braku ustaleń dotyczących odpowiedzialności pracodawcy za wadliwość niezbędnych urządzeń, które wykorzystywał w czasie pracy skarżący, - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 §1 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji. Zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego nie dał wiary jego zarzutom oraz, że organ odwoławczy oparł swoją decyzję na niepełnym materiale dowodowym, dotyczącym braku ustaleń dotyczących odpowiedzialności pracodawcy za wadliwość urządzeń diagnostycznych, na których skarżący pracował. ( por. wyrok NSA z 29 kwietnia 1999 r. I SA/ Łd 112/ 98, gdzie wyrażono pogląd, że organ odwoławczy nie może ograniczać się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygać sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.). W ocenie skarżącego kwestionowana decyzja jest też sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, gdyż w jej wyniku może stracić swoje jedyne źródło utrzymania . W momencie kontroli był diagnostą zaledwie 6 miesięcy, a poza nim nie było innego diagnosty, który mógłby wesprzeć go wiedzą praktyczną. Dodał również, że 10 października 2010 r. ukończył kurs doszkalający i uzupełnił swoje wiadomości teoretyczne i praktyczne i po przedmiotowej kontroli, jaka miała miejsce [...] 2010 r., nie popełnił żądnych błędów, czy omyłek przy badaniach technicznych pojazdów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż kontrolowane decyzje są zgodne z prawem. Sąd nie dostrzegł niezgodności art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w którym statuowana jest zasada równości wobec prawa. Podnieść należy, że istotą tej zasady nie jest traktowanie wszystkich jednakowo, a tylko równe traktowanie określonej grupy obywateli, wyróżnionej ze względu na cechę prawnie relewantną. Powyższe pozwala, zdaniem Sądu, na stwierdzenie, że różnicowanie sytuacji prawnej obywateli jest wtedy sprzeczne z Konstytucją, jeżeli traktuje się w sposób różny wyróżnione podmioty w sytuacjach podobnych, a takie różnice traktowania nie znajdują należytego uzasadnienia konstytucyjnego. W tym przypadku, w ocenie Sądu, tego rodzaju sytuacja w ogóle nie miała miejsca. Zgodnie z powyżej wskazanym przepisem art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym - starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zdaniem Sądu, nie można postawić organom zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim nie jest zasadny zarzut naruszenia artykułów: 7, 77 § 1 k.p.a., skoro zgromadzono w sposób wystarczający materiał dowodowy do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. W sytuacji natomiast, gdy z materiału tego w sposób niezbity wynika, że podczas kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy, stwierdzono uchybienia i to, zarówno w postaci przeprowadzenia badań technicznych pojazdu niezgodnie z określonym zakresem i sposobem ich wykonania, jak i dokonano wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, to trafne są stanowiska organów obu instancji, w świetle wymogów art. 80 k.p.a., że zaszły obydwie z przesłanek, wskazanych w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy, do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że organ odwoławczy, wskazał na jakich dowodach (protokół z kontroli) opierał swoje rozstrzygnięcie, ponownie rozpoznając sprawę, podkreślając charakter związany decyzji co do istoty tej sprawy. . Dokonana przez organy wykładnia przepisów ustawy, w tym art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy, jest również prawidłowa. Jak słusznie argumentują organy, stwierdzenie podczas kontroli nieprawidłowości przy przeprowadzaniu przez uprawnionego diagnostę badań technicznych pojazdu oraz w dokumentach, obliguje właściwe organy do cofnięcia mu przyznanych uprawnień. Ustawodawca nie przewidział bowiem z uwagi na sprawowaną funkcję publiczną, a przede wszystkim przez wzgląd na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, żadnych okoliczności ekskulpacyjnych. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.