III SA/Kr 1343/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie WSA Maria Zawadzka, ASR WSA Ewelina Dziuban, , po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2025 r. znak SKO.SW/4101/177/2025 w sprawie odmowy przedstawienia uwierzytelnionego odpisu dokumentu skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2025 r. znak SKO.SW/4101/177/2025 w związku z wnioskiem skarżącego – W. G. o przedstawienie uwierzytelnionego odpisu dokumentu, tj. wyroku Sądu Cywilnego w Lukce z dnia 21 listopada 2008 r., na podstawie art. 74 § 2 k.p.a. w związku z art. 73 § 1 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), odmówiło przedstawienia uwierzytelnionego odpisu dokumentu, tj. wyroku Sądu Cywilnego w Lukce z dnia 21 listopada 2008 r. Postanowienie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 27 lipca 2025 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wpłynęło pismo skarżącego o przedstawienie uwierzytelnionego odpisu dokumentu, tj. wyroku Sądu Cywilnego w Lukce z dnia 21 listopada 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie powołało treść art. 73 k.p.a. i wskazało, że w przedmiotowej sprawie nie jest w stanie przedstawić stronie uwierzytelnionego odpisu dokumentu, tj. wyroku Sądu Cywilnego w Lukce z dnia 21 listopada 2008 r., bowiem brak w aktach sprawy oryginału wyroku z dnia 21 listopada 2008 r Sądu Cywilnego w Lukce, o którego uwierzytelnioną kopię wystąpił skarżący. Organ wyjaśnił, że w aktach sprawy, na k. 10 i na k. 33 w tomie I znajduje się kopia tego dokumentu w języku włoskim - tj. oryginału wyroku z dnia 21 listopada 2008r. Sądu Cywilnego w Lukce. W sprawie, która zakończyła się odmową przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na dziecko, organy orzekały na podstawie uwierzytelnionej kopii tłumaczenia ww. wyroku z języka włoskiego na język polski dokonanej przez tłumacza przysięgłego dnia 28 lipca 2016 r., który znajduje się w aktach sprawy na k. 24 tom I. Kopia tłumaczenia ww. wyroku sądu włoskiego wpłynęła do organu w dniu 1 sierpnia 2016 r. i organ stwierdził zgodność tego dokumentu z jego oryginałem w tym samym dniu. Rzetelność powyższego dokumentu nie była kwestionowana przez sądy administracyjne. Na podstawie akt sprawy nie sposób stwierdzić, kto doręczył do akt tłumaczenie wyroku, którego zgodność z oryginałem została potwierdzona w dniu 1 sierpnia 2016 r., ale z akt sprawy wynika, że skarżący był wielokrotnie wzywany o dostarczenie tego dokumentu. Skargę na powyższe postanowienie wniósł skarżący – W. G. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9, 10 i 75 k.p.a. jak również art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (prawo do sądu) oraz art. 6 EKPC. Ponadto zarzucił, że organ prowadził postępowanie bez zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, nie przeprowadził żadnych czynności wyjaśniających i nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do materiału, czym naruszył art. 10, 79, 79a k.p.a. Wskazał, że nie istnieje żaden uwierzytelniony odpis rzekomego wyroku w aktach sprawy, dokument nie został wprowadzony do akt w sposób zgodny z art. 75 i 77 k.p.a., brak jest danych o osobie, dacie i sposobie jego wprowadzenia, sąd włoski jednoznacznie potwierdził, że dokument ten nie jest wyrokiem, lecz postanowieniem tymczasowym, nie orzeka separacji, lecz dotyczy zabezpieczenia na czas procesu, nie jest prawomocny, nie wywołuje skutków poza terytorium Włoch, nie posiada powagi rzeczy osądzonej. Podkreślił, że powaga rzeczy osądzonej występuje tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z tożsamością stron, przedmiotu i podstawy prawnej. Tymczasem w obecnym wniosku wskazano na nowe podstawy prawne (art. 156 k.p.a.) oraz nowe okoliczności faktyczne (ustalenia dotyczące charakteru i prawomocności orzeczenia sądu włoskiego), które nie były przedmiotem wcześniejszych postępowań. Obecny wniosek obejmuje nowe podstawy prawne (art. 156 k.p.a.) oraz nowe i istotne okoliczności faktyczne, w tym: pismo Tribunale di Lucca z 10 stycznia 2024 r. potwierdzające, że dokument nie jest prawomocnym orzeczeniem separacyjnym oraz pismo NSA z 1 lipca 2024 r. wzywające do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Artykuł 73 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. 2025 poz. 1691) stanowi o zakresie dostępu strony do akt sprawy. W § 1 wskazano, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Zgodnie z § 2 strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Jak wskazał organ, nie jest w stanie przedstawić skarżącemu uwierzytelnionego odpisu dokumentu, tj. wyroku Sądu Cywilnego w Lukce z dnia 21 listopada 2008 r., bowiem brak w aktach sprawy oryginału wyroku z dnia 21 listopada 2008 r. Sądu Cywilnego w Lukce, o którego uwierzytelnioną kopię wystąpił skarżący. Organ wyjaśnił, że w aktach sprawy, na k. 10 i na k. 33 w tomie I znajduje się kopia tego dokumentu w języku włoskim - tj. oryginału wyroku z dnia 21 listopada 2008 r. Sądu Cywilnego w Lukce. W sprawie, która zakończyła się odmową przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na dziecko, organy orzekały na podstawie uwierzytelnionej kopii tłumaczenia ww. wyroku z języka włoskiego na język polski dokonanej przez tłumacza przysięgłego dnia 28 lipca 2016 r., który znajduje się w aktach sprawy na k. 24 tom I. Kopia tłumaczenia ww. wyroku sądu włoskiego wpłynęła do organu w dniu 1 sierpnia 2016 r. i organ stwierdził zgodność tego dokumentu z jego oryginałem w tym samym dniu. Podkreślić należy, że rzetelność powyższego dokumentu nie była kwestionowana przez sądy administracyjne które orzekały w niniejszej sprawie w wyrokach sygn. akt III SA/Kr 22/18 oraz sygn. akt I OSK 1227/19. Odpisem jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści oryginalnego dokumentu, poświadczone za zgodność z oryginalnym dokumentem. Sąd zauważa, że organ nie może przedstawić uwierzytelnionego odpisu dokumentu, którego nie posiada. Posiada jedynie jego kopię, której zgodność z oryginałem została potwierdzona w dniu 1 sierpnia 2016 r. Organ nie może przedstawić uwierzytelnionego odpisu dokumentu, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy winien nim dysponować. Mając na uwadze przedstawione rozważania, Sąd skargę oddalił. Podstawą prawną rozstrzygnięcia była art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r., poz. 143).