III SA/Kr 1353/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. Ś. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 czerwca 2014r. nr [ ] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 § 1 i § 2 K.p.a., art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie stwierdził u J. Ś. choroby zawodowej, czyli przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. Postępowanie administracyjne prowadzone było po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 3/09, którym uchylone zostały decyzje organów Inspekcji Sanitarnej l i II instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie dotyczącej skarżącej prowadzone było w oparciu o przepisy prawa, które Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjne. Organy administracyjne ponownie rozpatrując sprawę powinny stosować przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Organy administracyjne winny również umożliwić lekarzom-orzecznikom zapoznanie się z całą dokumentacją medyczną skarżącej. Ponadto organy powinny udokumentować w aktach nie tylko fakt doręczenia stronie decyzji administracyjnych, ale również orzeczeń lekarskich. W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji organ wyjaśnił, iż J. Ś. w okresie swojej pracy zawodowej trwającej nadal od 16 sierpnia 1961 r. była narażona na nadmierny wysiłek głosowy prowadząc zajęcia dydaktyczne jako nauczyciel, w następujących placówkach: * Szkoła Podstawowa, W, od 16.08.1961r. do 18.10.1970 r.; * Zespół Szkół Odzieżowych i Ekonomicznych, od 18.10.1970 r. do 31.08.2000 r.; * Prywatne Liceum Ogólnokształcące Dla Dorosłych, od 01.09.2000 r. do nadal. Działając zgodnie z wytycznymi Sądu organ l instancji pismem z dnia 5 lutego 2012 r. skierował J. Ś. na ponowne badanie do Ośrodka Medycyny Pracy w celu rozpoznania choroby zawodowej. Ośrodek Medycyny Pracy w dniu [...] 2010 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania zawodowej przewlekłej choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że w wykonanych badaniach laryngologiczne -foniatrycznych i w badaniach videostroboskopowych nie ujawniono obecności zmian w obrębie strun głosowych, wymienionych w pkt 15 wykazu chorób zawodowych. Stwierdzone natomiast zmiany w zakresie błony śluzowej krtani - przewlekły prosty stan zapalny krtani, nie są wymienione jako schorzenie zawodowe dla pracowników narażonych na nadmierny wysiłek głosowy. Wykonana u J. Ś. próba zmęczenia głosu, również wypadła ujemnie tzn. nie nastąpiło pogorszenie głosu, a w badaniu stroboskopowym wykonanym po zakończeniu próby, nie stwierdzono pogorszenia wyniku w porównaniu z badaniem wykonanym przed próbą. J. Ś. nie zgodziła się z przeprowadzonym badaniem i złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego orzeczeniem z [...] 2011 r. stwierdził, że nie ma podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Na podstawie przeprowadzonego badania stwierdzono zaznaczone niepełne zwarcie fonacyjne wzdłuż głośni. W związku z niejednoznacznym obrazem klinicznym zmian zalecono leczenie laryngologiczne. Badanie stroboskopowe wykazało jednakowe i jednoczasowe drgania fałdów głosowych o prawidłowej amplitudzie oraz nadal niepełne zwarcie fonacyjne. Jednostka orzecznicza wyjaśniła, że stwierdzone cechy niedowładu fałdów głosowych nie mogą być łączone z obciążeniem nadmiernym wysiłkiem głosowym, gdyż J. Ś. zakończyła pracę w pełnym wymiarze godzin w 1991 r. Obecnie wykonywana praca w małym wymiarze godzin nie stanowi obciążenia nadmiernym wysiłkiem głosowym. Ponadto w badaniach przeprowadzonych w 2010 r. przez Ośrodek Medycyny Pracy nie stwierdzono zmian chorobowych krtani upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu wywołanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. J. Ś. w swoich pismach z dnia 2 i 21 listopada 2011 r. zwróciła się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z prośbą o wnikliwą analizę stanu jej zdrowia. W odpowiedzi wskazana jednostka orzecznicza poinformowała, że na podstawie analizy przebiegu pracy zawodowej, obciążenie nadmiernym wysiłkiem głosowym występowało u niej do 1991 r. (praca w pełnym wymiarze godzin dydaktycznych), natomiast praca w niepełnym wymiarze godzin tj. od 2000 r. czyli 10 godzin przez dwa dni co drugi tydzień (w przeliczeniu 5 godzin tygodniowo) nie stanowi takiego obciążenia. Dlatego zdaniem instytutu obecnie stwierdzane (20 lat po ustaniu obciążenia nadmiernym wysiłkiem głosowym) cechy niedowładu fałdów głosowych nie mogą być łączone z pracą zawodową. Do rozpoznania choroby zawodowej nie wystarcza tylko stwierdzenie w badaniach zmian patologicznych odpowiadających jednostce chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ale niezbędne jest również potwierdzone narażenie na czynnik szkodliwy oraz wykazanie korelacji czasowej między narażeniem w miejscu pracy, a rozpoznanym schorzeniem. Mając na uwadze powyższe Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że zebrany materiał dowodowy nie dał podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu u J. Ś. choroby zawodowej. Od tej decyzji J. Ś. wniosła odwołanie twierdząc, że jest ona dla niej wyjątkowo krzywdząca. Podniosła, że z badań wynika, że posiada chorobę zawodową. Państwowy Inspektor Sanitarny decyzją z 2 czerwca 2014 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z prośbą o wyjaśnienie stanowiska zawartego w orzeczeniu z [...] 2011 r., w którym stwierdzono, że cechy niedowładu fałdów głosowych nie mogą być łączone z obciążeniem nadmiernym wysiłkiem głosowym. Jednostka orzecznicza wydała opinię uzupełniającą z 24 maja 2013 r. Stwierdzono w niej, że na podstawie aktualnej wiedzy medycznej dotyczącej zasad orzecznictwa oraz posiłkując się najnowszymi ustaleniami w tej dziedzinie zawartymi w literaturze medycznej, za nadmierny wysiłek głosowy uważana jest praca w pełnym wymiarze godzinowym w zawodach grupy l i II wykazu zawodów obciążających głos, opracowanego przez Unię Europejskich Foniatrów. Zawód nauczyciel wymieniony jest w II grupie w zawodach stawiających znaczne wymogi narządowi głosu. Instytut podtrzymał swoje stanowisko, iż narażenie na nadmierny wysiłek głosowy u J. Ś. należy wiązać z pracą zawodową wykonywaną od 1961 r. do 1991 r. Z dostępnej dokumentacji lekarskiej z 2004 r. i 2006 r. wynika, że u wyżej wymienionej rozpoznawano inne jednostki chorobowe narządu głosu niefigurujące w wykazie chorób zawodowych. Ponadto J. Ś. była badana w 2008 r. kilkakrotnie w Ośrodku Medycyny Pracy i nie stwierdzono u niej wówczas zmian w obrębie narządu głosu kwalifikujących do rozpoznania u niej choroby zawodowej. Organ odwoławczy stwierdził, że jednostki orzecznicze wydały w sprawie spójne i jednoznaczne orzeczenia lekarskie, w których u J. Ś. nie rozpoznano choroby zawodowej. Ponadto Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wskazał na wpływ czynników pozazawodowych (tj. hipofunkcję głośni związaną z naturalnym procesem starzenia się organizmu), które należy uwzględnić przy rozpoznawaniu schorzenia narządu głosu. Odnosząc się do argumentów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że decyzja organu l instancji oparta była na orzeczeniach lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki służby zdrowia. Lekarze specjaliści po przeprowadzeniu obserwacji klinicznej i konsultacjach specjalistycznych oraz na podstawie analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej nie stwierdzili u skarżącej zmian chorobowych krtani wykazujących kliniczne cechy upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Stwierdzone natomiast schorzenie niedowładu fałdów głosowych nie jest związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym, gdyż J. Ś. zakończyła pracę w pełnym wymiarze godzin dydaktycznych w 1991 r. Zgodnie natomiast z obowiązującym wykazem chorób zawodowych, okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, w przypadku przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym wynosi 2 lata. W tym przypadku brak jest zatem korelacji czasowej między narażeniem zawodowym, a stwierdzonym obecnie schorzeniem. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu l instancji. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. Ś., domagając się jej uchylenia i uznania, że posiada chorobę zawodową, która jest wynikiem nadmiernego wysiłku głosowego. Chorobę zawodową potwierdzają badania foniatryczne przeprowadzone przez specjalistę laryngologa, który stwierdził chrypkę i okresowe bezgłosy. Nawet Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w piśmie z dnia 29 grudnia 2011 r. stwierdził, że skarżąca ma cechy niedowładu fałdów głosowych. Od 1980 r. zaczęły się u niej problemy m.in. chrypka i uczucie pieczenia w gardle, a później okresowe bezgłosy. To zdecydowało o tym, że w 1991 r. zmuszona była przejść na emeryturę. Pomimo tego skarżąca nadal pracuje, choć w niepełnym wymiarze godzin. Po kilku godzinach lekcji zaczynają się problemy z głosem, co jest ewidentnym wynikiem wieloletniej pracy jako nauczyciela matematyki. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r. poz. 270, dalej P.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, że postępowanie administracyjne w sprawie toczyło się na skutek wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 22 września 2009 r., którym uchylono decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 października 2008 r. i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. We wskazanym wyroku Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawie dotyczącej skarżącej prowadzone było w oparciu o przepisy prawa, które Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjne. Organy administracyjne ponownie rozpatrując sprawę stosowały już przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), umożliwiły lekarzom-orzecznikom zapoznanie się z całą dokumentacją medyczną skarżącej. Organy administracyjne prowadząc ponowne postępowanie w przedmiotowej sprawie skierowały J. Ś. na powtórne badania specjalistyczne. W sprawie wypowiedział się zarówno Ośrodek Medycyny Pracy, który w dniu [...] 2010 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania zawodowej przewlekłej choroby narządu głosu, jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który w dniu [...] 2011 r. wydał orzeczenie o identycznej treści. Podkreślić należy, że orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej, natomiast Sąd, jedynie kontroluje legalność takiej decyzji, tzn. kontroluje czy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, nie może jednak stwierdzić u skarżącej choroby zawodowej. Obowiązkiem organów administracji w przedmiotowym postępowaniu było ustalenie trzech elementów, a mianowicie: czy rozpoznana choroba jest chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych, czy u skarżącej wystąpiło to schorzenie albo jego następstwa oraz czy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, ze choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W powyższym zakresie ustalenia stanu faktycznego poczynione muszą być zgodnie z przepisami prawa procesowego. W myśli art. 7 K.p.a., wyrażającego między innymi zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 K.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Stosownie do art. 80 K.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, czemu należy dać wyraz w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 K.p.a). Przy czym, według art. 75 § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, w tym także dokumenty medyczne i inne dostarczone przez stronę. Zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, póz. 94 ze zm.), za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. sygn. OPS 3/02 i zachowuje ono nadal aktualność. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej w istocie nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie jest bowiem jedynym wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Tym samym związanie organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest tożsame z bezkrytyczną akceptacją informacji zawartych w orzeczeniu. Organ winien bowiem ocenić orzeczenie jako dowód w postępowaniu z zachowaniem kanonów wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 752/09). W dniu 3 lipca 2009 r. weszło w życie, wydane na podstawie art. 237 Kodeksu pracy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367). Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Przy czym, jak wynika z § 5 ust. 1-3 rozporządzenia, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w ustawie o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych l lub II stopnia, wskazanych w tym przepisie. Jeżeli zaś przed wydaniem decyzji organ stwierdziłby, że zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający powinien zażądać uzupełnienia wydanego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. Organy zarówno l jak i II instancji stosując się do wytycznych sądu zawartych w wyroku z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 3/09 rozpoznając przedmiotową sprawę zastosowały wyżej wskazane przepisy. W niniejszej sprawie poza sporem pozostawała kwestia istnienia narażenia na czynniki szkodliwe. Spornym było natomiast istnienie schorzenia figurującego w wykazie chorób zawodowych i to czy narażenie miało bezpośredni związek na powstanie choroby. Podkreślić należy, że na żadnym z etapów postępowania nie kwestionowano faktu wykonywania przez skarżącą pracy w warunkach stwarzających możliwość powstania choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy. Nie mniej jednak nie stwierdzono istnienia schorzenia wymienionego w póz. 15 rozporządzenia o chorobach zawodowych. Skarżąca była wielokrotnie badana przez właściwe jednostki służby zdrowia l oraz II szczebla diagnostyczno - orzeczniczego: tj.: Ośrodek Medycyny Pracy ([...] 2010 r. - orzeczenie lekarskie nr [...]) oraz w Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego ([...] 2011 r. orzeczenie lekarskie nr [...]). Co więcej w wyniku działań podjętych przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w piśmie z dnia 24 maja 2013 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wydał opinię uzupełniającą w której potwierdził, że narażenie na nadmierny wysiłek głosowy u J. Ś. należy wiązać z pracą zawodową wykonywaną od 1961 r. do 1991 r. tj. pracą w pełnym wymiarze godzinowym. Natomiast z dokumentacji lekarskiej z 2004 r. i 2006 r. wynika, iż u skarżącej rozpoznawano inne jednostki chorobowe narządu głosu niefigurujące w wykazie chorób zawodowych. Dlatego też Instytut nie znalazł podstaw do zmiany swojego orzeczenia z dnia [...] 2011 r. W opinii jednostek orzeczniczych l i II stopnia u J. Ś. nie ma podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu. Sąd nie stwierdził zatem, aby zachodziły podstawy do zakwestionowania przedmiotowych opinii jednostek orzeczniczych w zakresie ich poprawności formalnej; są one jednoznaczne i zgodne. Każde orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej ma charakter opinii biegłego, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia, że mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Szczególnie należy podkreślić, że jakkolwiek opinie te podlegają kontroli Sądu, jednak zarówno organ prowadzący postępowanie, jak i Sąd są nimi związane w tym sensie, że nie mają prawa do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie orzeczeniami diagnostycznymi oznacza, że nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby te orzeczenia podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia odmiennych wyników. Ani Sąd, ani organy sanitarne nie są uprawnione do weryfikacji i kwestionowania merytorycznej treści orzeczeń lekarskich, jeżeli stanowiska jednostek orzeczniczych są jednolite i zgodne w swej ocenie. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie odpowiadają warunkom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a., są zgodne z prawem, gdyż spełniają warunki formalne, zostały należycie uzasadnione, są spójne, wyczerpujące i przekonywujące. Podkreślić również należy, że Sąd nie jest uprawniony do poddawania analizie materiału dowodowego z medycznego punktu widzenia. Jednak decyzje oparte na orzeczeniach wydanych przez uprawnione jednostki medyczne w formie i zakresie wyżej ocenionym, są zgodne z prawem pod względem formalnym. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że zdiagnozowana u skarżącej choroba została spowodowana działaniem czynników występujących w środowisku pracy. Konkludując stwierdzić należy, że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów organ odwoławczy, podobnie jak i organ pierwszej instancji -zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami - poczyniły prawidłowe ustalenia w sprawie i w oparciu o te ustalenia wydały trafne rozstrzygnięcia. Wykonały również wskazania wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z 22 września 2009 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.