III SA/Kr 1364/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013r na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie skargi na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2010r. sygn. akt III SA/Kr 146/09 p o s t a n a w i a ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. W dniu 11 maja 2013r. skarżący złożył wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie skargi dot. niewykonania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2010r. sygn. akt III SA/ Kr 146/09. Skarżący domaga się ustanowienia adwokata z celu sporządzenia w jego imieniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2013r. z uwagi na samotność, niepełnosprawność z orzeczoną grupą inwalidzką i niezdolnością do samodzielnej egzystencji na trwałe. Podnosi, iż od wielu lat zmaga się z powikłaniami po przebytej chorobie nowotworowej, ponadto ma zdiagnozowane wiele innych przewlekłych schorzeń. Wskazuje, iż utrzymuje się ze świadczeń socjalnych tj. renty inwalidzkiej praz dodatku pielęgnacyjnego. Dodaje, iż ze względu na liczne koszty związane z leczeniem, zmuszony był zaciągnąć kredyt na finansowanie leczenia oraz zakup opału, który spłaca do dnia dzisiejszego. Zdaniem orzekającego, wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie. Utrzymuje się z renty inwalidzkiej wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej kwocie 1614,50 zł. Miesięczne stałe koszty utrzymania i leczenia skarżący wylicza na kwotę około 750 zł. Wnioskodawca dołącza decyzję o wysokości świadczenia ZUS, orzeczenie grupy inwalidzkiej, diagnozy schorzeń, wykaz stałych, miesięcznych wydatków. Z oświadczeń skarżącego znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż posiada on dom o pow. 80 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 1,94 ha. Dodaje jednakże, iż ze względu na stan zdrowia nieruchomość nie jest rolniczo użytkowana i nie przynosi stronie żadnych dochodów. Nie ma również chętnych do jej wydzierżawienia. Skarżący nie wykazuje faktu posiadania cennych ruchomości ani oszczędności. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Zgodnie z art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie, która wykaże, iż nie ma jakichkolwiek dochodów do pokrycia kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Kluczową zaś rolę dla oceny możliwości płatniczych skarżącego ma fakt, iż zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu z drugiej strony jej możliwości finansowych. W ocenie orzekającego, skarżący wykazał w sposób wystarczający, iż nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru w celu sporządzenia skargi kasacyjnej bez uszczerbku w koniecznym swoim utrzymaniu. Biorąc pod uwagę w szczególności wysokość obecnych dochodów w kwocie 1614,50 zł, wykazane koszty utrzymania, bardzo liczne schorzenia wymagające stałego leczenia i zakupu medykamentów, zobowiązania pożyczkowe, samotność - zaistniały przesłanki uzasadniające przyznanie mu adwokata z urzędu. Tym bardziej, iż zgodnie z treścią art. 246 par. 1 pkt 2 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – regulacja w nim zawarta stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w treści art. 199, na mocy której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności winny zatem uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym przepisie. Przez uszczerbek utrzymania zaś koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Zdaniem orzekającego, biorąc pod uwagę aktualną sytuację materialną skarżącego – wysokość dochodów, brak oszczędności, wykazane koszty utrzymania, stan zdrowia, inwalidztwo - w odniesieniu do kosztów ustanowienia adwokata z wyboru, w kontekście jego obligatoryjnego udziału na obecnym etapie postępowania – ustanowienie dla niego pełnomocnika jest zasadne. Należy podkreślić, iż celem instytucji prawa pomocy jest umożliwienie skorzystania z drogi sądowej osobom o znikomych dochodach, znajdujących się na skraju ubóstwa, wobec których konieczność poniesienia kosztów sądowych mogłaby spowodować uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Skarżący – na podstawie przedstawionych danych i oświadczeń - do takich osób należy. Podsumowując należy zaznaczyć, iż w aktualnej sytuacji finansowej i bytowej skarżącego, ustanowienie dla skarżącego pełnomocnika w celu sporządzenia skargi kasacyjnej należy uznać za zasadne. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1, art. 258 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270).