III SA/Kr 1364/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. K. S. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 146/09 przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze skargę oddala A. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na niewykonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyroku tego Sądu z dnia 21 grudnia 2010r. sygn. akt III SA/Kr 146/09, żądając ukarania Prezesa SKO grzywną w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2011r, ogłoszonego przez Prezesa GUS. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 27 sierpnia 2012r. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 146/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12.12. 2008 r. - znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, oraz określił, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Uchylone przez Sąd decyzje zapadły w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Wobec nie wniesienia środka zaskarżenia orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 12 marca 2011 r., a jego odpisy wraz z aktami administracyjnymi sprawy zostały przekazane organom l i II instancji - zgodnie z uzyskaną przez skarżącego informacją w Sekretariacie Wydziału III WSA nie później, jak w dniu 25 marca 2011 r. Od tego momentu należy zatem liczyć bieg terminu, o którym jest mowa w art. 35 kpa. Skarżący podał, że pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. wezwał Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wykonania wskazanego wyżej wyroku, wskazując zarazem, że konsekwencją bezczynności organu będzie podjęcie stanowczych kroków prawnych w stosunku do SKO w trybie przewidzianym w art. 154 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpowiedzi na wezwanie do wykonania wyroku nie otrzymał skarżący do dnia wniesienia skargi. Pomimo upływu szesnastu miesięcy organ II instancji nie tylko nie wydał żadnej decyzji, lecz nie dokonał jakichkolwiek czynności zmierzających do usunięcia z obiegu prawnego dokumentów geodezyjnych odnoszących się do nieruchomości skarżącego oznaczonej nr [...], które zostały sporządzone przez nieupoważnionych do tych czynności geodetów. Wysokość żądanej do wymierzenia grzywny uzasadnił skarżący uniemożliwieniem wykonywania prawa własności w pełnym zakresie oraz brakiem swobodnego korzystania z nieruchomości nr [...] przez dwadzieścia siedem lat, pozbawieniem go prawa do ustalenia stanu prawnego nieruchomości nr [...] na podstawie zgodnych z prawdą i prawomocnych dokumentów sporządzonych przez upoważnionych geodetów, oraz uporczywym ignorowaniem terminów procesowych i niewywiązywaniem się z ustawowych obowiązków przez organ. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i wskazało, iż rozstrzygnięcie Sądu zawarte w wyroku III SA/Kr 146/09, a polegające na uchyleniu decyzji SKO z dnia 12 grudnia 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji tj. Burmistrza Miasta C z dnia 28 sierpnia 2008 r. nr [...] orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiącej aktualnie działkę ewidencyjną nr [...] będącą własnością A. K. S. z nieruchomościami stanowiącymi aktualnie działki ewidencyjne nr [...] - własność M. i K. G. oraz nr [...] i [...] - własność B. Z. oznacza, że sprawa rozgraniczenia nieruchomości stanowiącej własność Pana A. K. S. z nieruchomościami stanowiącymi własność Państwa M. i K. G. oraz Pani B. Z. powróciła do organu l instancji tj. do Burmistrza Miasta C. Z tego też względu całość akt sprawy, doręczona Kolegium w dniu 30 marca 2011 r. została w dniu 22 kwietnia 2011 r. doręczona organowi l instancji. Dalej Kolegium podniosło, iż z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika, że dopóki rozstrzygnięcie sprawy leży w gestii organu l instancji, dopóty organ II instancji nie może z urzędu ingerować w postępowanie organu l instancji ani też monitorować jego przebiegu. W trakcie postępowania prowadzonego przez organ l instancji ingerencja organu odwoławczego w to postępowanie ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia sprawy przez organ l instancji, o ile taki wniosek zostanie do organu II instancji złożony przez którąkolwiek ze stron postępowania (art. 37 k.p.a.), względnie - do rozpatrywania zażaleń (jeżeli takie przysługują) na wydawane przez organ l instancji postanowienia w tzw. kwestiach wpadkowych. Do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę ani skarżący, ani żadna inna strona postępowania nie składali do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenia na bezczynność Burmistrza Miasta C czy też zażalenia na przewlekłość postępowania prowadzonego przez ten organ. Stąd też Kolegium nie było uprawnione do wydawania jakichkolwiek poleceń organowi l instancji co do sposobu wypełnienia zaleceń wynikających z wyroku WSA. W związku z powyższym kierowanie pod adresem Prezesa SKO zarzutu, iż nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i żądanie nałożenia na Prezesa SKO grzywny, o której mowa w art. 154 p.p.s.a. jest bezzasadne. Żaden bowiem przepis prawa nie zezwala na wykonanie wyroku sądu administracyjnego organowi odwoławczemu, skoro wskutek wyroku Sądu sprawa wróciła na etap postępowania przed organem l instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje oprócz orzekania w sprawach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 1-7 p.p.s.a. postępowanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a.). Kontrola ta polega także na orzekaniu w sprawach ze skarg na niewykonanie wyroków sądowych (art. 154 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu na dzień wniesienia skargi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W rozumieniu tego przepisu niewykonanie wyroku oznacza sytuację, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej, przy czym w przypadku niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania będzie to sytuacja, w której organ nie wywiązuje się z nałożonego przez sąd obowiązku wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, natomiast w drugim przypadku wymienionym w art. 154 § 1 p.p.s.a. będzie to sytuacja, w której organ nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w powtórnie prowadzonym postępowaniu. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Oznacza to, że jeżeli strona nie wezwała organu do wykonania orzeczenia sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. Skarżący, pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r zwrócił się do Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2010r. , sygn. akt III SA/Kr 146/09. Skarga wniesiona została do Sądu dnia 24 sierpnia 2012 r. Pismo z dnia 18 kwietnia 2011r. stanowi więc wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., przy czym podkreślić należy, iż dopuszczalność wniesienia skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. nie jest uwarunkowana upływem określonego okresu od dnia doręczenia organowi wezwania do wykonania wyroku (tak NSA w postanowieniu z 20 listopada 2012r. , II OSK 2721/1, LEX nr 1248469). Skarżący wypełnił więc formalny warunek wniesienia skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Nadto wezwanie skierowane do organu musi nastąpić nie wcześniej, niż po otrzymaniu przez organ akt sprawy z odpisem prawomocnego orzeczenia. Z akt sprawy III SA/Kr 146/09 wynika, że odpis prawomocnego orzeczenia w tej sprawie wraz z aktami administracyjnymi został doręczony Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w dniu 29 marca 2011 r. Kolejno wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010r., sygn. akt III SA/Kr 146/09 w sprawie ze skargi A. K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, w punkcie l wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w punkcie zaś II określił, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. W uzasadnieniu wyroku Sąd zawarł wskazania co do dalszego postępowania organów w sprawie, której przedmiotem jest rozgraniczenie nieruchomości stanowiącej własność skarżącego z innymi nieruchomościami. Z treści tego wyroku wynika wyraźnie, że organy powinny od nowa rozpatrzyć wniosek skarżącego o rozgraniczenie, a więc, że sprawa winna być w pierwszej kolejności rozpatrzona i rozstrzygnięta przez Burmistrza Miasta C. Jak wynika z treści samej skargi, oraz z odpowiedzi na skargę w nin. sprawie, w dacie wniesienia skargi - jak podaje skarżący - "organy l i II instancji nie wydały żadnej decyzji". Skoro sprawa z wniosku skarżącego o rozgraniczenie nie zakończyła się jeszcze w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie wydaniem rozstrzygnięcia przez organ l instancji, tj. przez Burmistrza Miasta C, to oczywistym jest, że nie toczyła się ona jeszcze ani nie toczy przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, jako organem II instancji (postępowanie z wniosku skarżącego o rozgraniczenie toczy się - jako wszczęte w dniu 10 lipca 1985r. , na podstawie przepisów dekretu z dnia 13 września 1946r. o rozgraniczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1946r., Nr 53, poz. 298 ze zm.). Przeto skarga na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę w sprawie III SA/Kr 146/09, w której skarżący zarzucał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu bezczynność po jego wydaniu, zawierająca wniosek o wymierzenie temu organowi grzywny nie mogła zostać uwzględniona przez sąd. SKO nie pozostawało bowiem w dacie wniesienia skargi w bezczynności po wydaniu wyroku w sprawie III SA/Kr 146/09, ani też nie prowadziło przewlekle postępowania w tej sprawie. Spełnienie którejkolwiek z tych dwóch przesłanek stanowi bowiem o zasadności skargi z art. 154 § 1 p.p.s.a., w przypadku, gdy wyrokiem, którego właściwy organ "nie wykonuje" uchylono akt lub czynność. Takim właśnie wyrokiem jest wyrok tut. Sądu w sprawie III SA/Kr 146/09. Przepis art. 151 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W związku z powyższym, na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.