III SA/Kr 1370/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. B postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 30 sierpnia 2017 r. nr [...]o cofnięciu S. M. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. M. wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody związanej z brakiem możliwości poruszania się samochodem, a także niebezpieczeństwo zwolnienia skarżącego z pracy z uwagi na utratę uprawnień. Skarżący podniósł, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 108 § 1w zw. z art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa oraz art. 107 § 2 i art. 7 kpa. Zdaniem skarżącego, zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku kierującego, który dopuścił się przestępstwa z art. 177 Kodeksu karnego należy uznać za niedopuszczalne, jako niemieszczące się w przesłance ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, jak również nie leży w interesie społecznym, a zatem istnieją przeszkody do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący podniósł, że w przypadku nie wstrzymania decyzji może zostać pozbawiony zarobkowania, albowiem jego praca związana jest z pozostawieniem do dyspozycji jako kierowcy. Nadto skarżący nie będzie mógł przystąpić do egzaminu umożliwiającego mu uzyskanie uprawnień do kierowania innymi pojazdami, np. ciężarowymi, ciągnikami siodłowymi, gdyż wedle informacji, jakie uzyskał, w sytuacji cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B nie posiada legitymacji do uzyskania innych uprawnień. Na skutek cofnięcia uprawnień skarżący w sposób natychmiastowy zostaje pozbawiony nie tylko prawa jazdy, lecz i możliwości pracy zarobkowej, co wiąże się dla niego z dotkliwymi stratami finansowymi i koniecznością znalezienia innej pracy, która nie wymaga korzystania z pojazdów mechanicznych. Zdaniem skarżącego, biorąc pod uwagę realia rynku pracy południowej części województwa małopolskiego, który opiera się na wielu niewielkich, często bardzo oddalonych od siebie przedsiębiorstwach, znalezienie pracy zgodnej z jego predyspozycjami mogłoby się okazać niemożliwe, lub co najmniej bardzo długotrwałe. Skarżący dodał, że ze względu na uciążliwość poruszania się pomiędzy miejscowościami za pośrednictwem transportu zbiorowego (komunikacja do niektórych miejscowości kursuje zaledwie kilka razy dziennie), brak możności korzystania z własnego środka transportu wiązałaby się dla niego z ogromnymi nakładami czasowymi i finansowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.): "Art. 61. § 1. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. (...) § 3. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy." Należy zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji skarżący musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 5/14). Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt l FSK 182/12). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku jest bardzo ogólnikowe, nie zawiera w szczególności żadnych danych odnoszących się do sytuacji majątkowej, czy stanu rodzinnego wnioskodawcy. Jedyny argument podniesiony we wniosku dotyczył pozbawienia skarżącego możliwości zarobkowania albowiem jego praca związana jest z pozostawaniem do dyspozycji jako kierowcy. Skarżący nie wyjaśnił jednak jaki charakter ma wykonywana przez niego praca, w szczególności, czy pracuje jako kierowca, czy też posiadanie przez niego uprawnień do kierowania pojazdami jest tylko wymogiem dodatkowym, który jednak nie uniemożliwia mu całkowicie wykonywania tej pracy. Należy bowiem zauważyć, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami wiąże się z pewnymi uciążliwościami, jednakże są to normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami, które – same w sobie – nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nawet znaczne odległości można pokonać dzięki korzystaniu z transportu publicznego, co na pewno utrudnia, ale nie uniemożliwia wykonywania pracy. Oczywistym jest, że inne formy podróżowania mogą być mniej komfortowe niż przemieszczanie się własnym samochodem, jednak spadek komfortu nie może być traktowany jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku lub znacznej szkody. Skarżący nie wykazał natomiast, aby w jego przypadku utrata uprawnień do kierowania pojazdami przekraczała powyższe typowe następstwa w stopniu pozwalającym uznać, że zaistniały okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie istnieje zatem bezpośredni związek pomiędzy utratą przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami a pozbawieniem go możliwości zarobkowania. Ponadto odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest podyktowana także interesem osób trzecich – w tym przypadku bezpieczeństwem uczestników ruchu drogowego, dla którego istotne jest, aby po drogach poruszały się osoby o właściwych cechach. Dlatego też wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być z tego względu uzasadnione okolicznościami szczególnymi. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel orzeczenia o utracie uprawnień do kierowania pojazdami. Takie zaś okoliczności nie zostały w niniejszej sprawie wykazane. Sąd nie badał natomiast podniesionych przez skarżącego zarzutów odnośnie prawidłowości zaskarżonej decyzji, gdyż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, mijałoby się z celem tej instytucji. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.