III SA/Kr 1370/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2024 r., nr SKO.Dr./4122/141/2024 w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację przyłącza elektroenergetycznego kablowego w pasie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie rzecz strony skarżącej [...] S.A. w K. 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 7 czerwca 2024 r. sygn. akt SKO.Dr./4122/141/2024 po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej – [...] S.A. z siedzibą w K. ul. Podgórska 25A, 31-035 Kraków, od decyzji wydanej z upoważnienia Zarządu Powiatu Olkuskiego z dnia 4 marca 2024r. nr ZD-2/661/IT/22.1/2024 w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację (umieszczenie) na wniosek [...] Spółka akcyjna z siedzibą w K. działającej przez pełnomocnika D. W. E. J. W., przyłącza elektroenergetycznego kablowego w pasie drogowym drogi powiatowej nr 1117K od drogi nr 1106K Cieślin-Zarzecze (dz. Nr [...] K.) do dz. nr [...] w miejscowości K., na podstawie art. 39 ust. 1, ust. 3, ust. 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz.U.2024 poz. 320), oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżoną decyzją orzeczono w sposób wskazany powyżej. W uzasadnieniu wywiedziono, iż w dniu 24 stycznia 2024 r. [...] Spółka akcyjna z siedzibą w K., E. J. W., złożyła do organu I instancji wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację (umieszczenie) przyłącza elektroenergetycznego kablowego w pasie drogowym drogi powiatowej nr 1117K od drogi nr 1106K C.-Z. (dz. nr [...] K.) do dz. nr [...] w miejscowości K. Do wniosku załączono mapę szczegółowo obrazującą przebieg planowanego przyłączą. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji uznał, iż nie może wydać zgody na lokalizację tego przyłączą w sposób określony we wniosku. Wskazano na obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych i na ich podstawie wywiedziono, iż zaproponowana lokalizacja zgodnie z załącznikiem mapowym nie uwzględnia potrzeb ochrony drogi. Wskazano przy tym, iż urządzenie obce w jezdni lub jej krawędzi może naruszać stateczność budowli drogowej, a co za tym idzie negatywnie wpływać na ochronę samej drogi, zaś planowana inwestycja nie zapewni tego bezpieczeństwa i może spowodować istotne zagrożenie dla konstrukcji i bezpieczeństwa jezdni. Podniesiono także, iż zaproponowany przebieg przyłącza, nie jest możliwy z uwagi na szerokość jezdni, która na tym odcinku wynosi 4,0 - 5,5 m. Tym samym odmówiono zgody na wydanie zezwolenia na lokalizację przyłącza opisanego we wniosku. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona skarżąca – [...] Spółka akcyjna z siedzibą w K. W uzasadnieniu podniesiono, iż wydając decyzję organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, a to: art. 39 ust. 1a ustawy do drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie, art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie nie zachodzą okoliczności nieprzemawiające za zezwoleniem umieszczenia w pasie drogi, które nie będzie stwarzało zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nadto, decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to : art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w należytym stopniu, art. 7a k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wątpliwości na korzyść strony skarżącej, art. 8 k.p.a. poprzez działanie organu sprzeczne z wykładaną przepisu, art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte informowanie strony o czynnościach prawnych. Uzasadniając powyższe zarzuty w szczególności podniesiono, iż brak zezwolenia na lokalizację wnioskowanego przyłącza mógłby nastąpić tylko w uzasadnionych przypadkach, zaś takie okoliczności nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie, a na pewne nie zostały wykazane przez organ I instancji, który nie przeprowadził postępowania w tym zakresie, czym naruszył wskazane powyżej przepisy k.p.a. Dalej wskazano, iż w ocenie strony skarżącej umieszczenie kabla przesyłowego w rurze osłonowej dokonane metodą przewiertu nie spowoduje uszkodzenia. W konkluzji wniesiono o uchylenie w całości powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przed organem I instancji. Przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy do SKO, organ odniósł się do powyższych zarzutów wskazując, iż są one bezzasadne. Podniesiono, iż na mocy decyzji z dnia 25 października 2023r. wydano już decyzję zezwalającą na lokalizację przyłącza kablowo-napowietrznego w pasie drogowym nr 117K do dz. [...] w miejscowości K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie powołało treść art. 39 ust. 1, ust. 1a, ust. 3, ust. 3a ustawy o drogach publicznych oraz definicje zawarte w art. 4 pkt 1, pkt 5, pkt 6, pkt 7 ustawy o drogach publicznych, (pas drogowy, jezdnia, chodnik korona drogi) i wskazało, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca wnioskowała o przeprowadzenie w pasie drogowym przyłącza elektroenergetycznego. Organ natomiast wywiódł w uzasadnieniu odmowy, iż planowany przebieg zagraża bezpieczeństwu drogi i jest sprzeczny z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. W ocenie Kolegium mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, organ I instancji prawidłowo odmówił wydania zezwolenia na lokalizacje wnioskowanego przyłącza. Kolegium podziela stanowisko organu I instancji, iż umieszczenie w pasie drogowym przyłącza na tym odcinku może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Wskazać należy, iż zgodnie z załącznikiem graficznym dołączonym do wniosku, przyłącze ma biec w samej jezdni drogowej lub tuż przy niej. Powyższe może zatem niewątpliwie spowodować zmniejszenie trwałości nawierzchni jezdni drogi powiatowej nr 1117K i drogi nr 1106K, przy wykonywaniu przewiertu w pasie drogowym celem umiejscowienia kabla przesyłowego na odcinku 230 metrów. Wskazać należy również na ewentualne komplikacja związane z konserwacją bądź naprawą takiego przyłącza. Niewątpliwie wiązałoby się to z koniecznością uszkodzenia drogi. Nadto należy wskazać na decyzję organu I instancji z dnia 25 października 2023r. nr ZD-2/661/IT/143/2023 zezwalającą na lokalizację przyłącza kablowo-napowietrznego w pasie drogowym nr 117K do dz. [...] w miejscowości K. (ciąg tej samej jezdni, w bliskiej odległości). Tym samym, w ocenie Kolegium istnieje alternatywa w postaci innej możliwości przeprowadzenia tego przyłącza, bez ryzyka uszkodzenia drogi. Kolegium nadmienia, iż to na stronie skarżącej ciążył obowiązek wykazania tego szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na wydanie zezwolenia, czego nie dokonano na etapie wniosku, ani także na etapie postępowania odwoławczego. W tym stanie faktycznym, organ związany był wnioskiem Spółki i prawidłowo wywiódł, iż powyższy sposób przeprowadzenia inwestycji może spowodować istotne naruszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, związane z trwałością nawierzchni jezdni oraz ryzyko pogorszenia nawierzchni drogi. Kolegium w pełni podziela stanowisko organu w tym zakresie. Dlatego też, organ związany wnioskiem strony skarżącej nie popełnił zarzucanych mu naruszeń przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, bowiem prawidłowo zastosował wskazane w uzasadnieniu postanowienia ustawy o drogach publicznych. Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie odmowy zarządca powołał się na wymagania techniczne oraz w zakresie bezpieczeństwa, a także na wykonywane przez siebie zadania w zakresie utrzymania pasa drogowego w należytym stanie. Uzasadnienie odmowy odwołuje się zatem do kryteriów, które zarządcy winni brać pod uwagę rozpoznając wnioski o lokalizację urządzeń w pasie drogowym i zajęcie pasa drogowego. Ponadto jest ono wiarygodne i zawiera umotywowane argumenty. Skargę na powyższą decyzję wniosła strona skarżąca [...] S.A. z siedzibą w K. Strona skarżąca domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Powiatu Olkuskiego nr ZD-2/661/IT/22.1/2024 z dnia 04 marca 2024 r. Przedmiotowej decyzji zarzuciła m. in. : I. Naruszenie prawa materialnego w postaci: art. 39 ust 1 a ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie; art. 39 ust 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie nie zachodzą okoliczności na zezwolenie umieszczenia w pasie drogi, które nie będzie stwarzało żadnego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. II. Naruszenie prawa procesowego w postaci: - art. 77 k.p.a. poprzez niezastosowanie; - art. 7 k.p.a., poprzez niezastosowanie, a to przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w należytym stopniu; art. 7a poprzez nieuwzględnienie wątpliwości na korzyść strony skarżącej; art. 8 k.p.a., poprzez działania organu sprzeczne z wykładnią przepisu; art. 9 k.p.a., poprzez nienależyte informowanie o okolicznościach i prawnych. Strona skarżąca podniosła, że odnośnie kwestii możliwej alternatywnej trasy na realizacje przedmiotowego zadania inwestorskiego, w zakresie, którego złożono wniosek w sprawie zakończonej ostatecznie przed dwoma organami. Na chwilę obecną brak takiej możliwości z uwagi na okoliczność, że decyzja uzgadniająca ze strony Zarządu trasy alternatywnej określała konieczność uzgodnień z właścicielami pozostałych działek. Pani G. ustnie nie wyraziła zgody na budowę sieci napowietrznej do czasu rozwiązania sprawy spadkowej. Państwo G.1 na początku podjęli dyskusję i podali swoje warunki projektantowi, jednak po zastosowaniu się do warunków nie podjęli dalszej korespondencji. Z uwagi na te okoliczności brak innej możliwości wykonania przyłącza, a jest to przecież publiczny obowiązek zakładu energetycznego. W ocenie strony skarżącej z przepisów art. 39 u.d.p. wynika, że w przypadku, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie - wniosku o wyrażenie zgody na umieszczenie w pasie drogowym, GDDKiA powinien był rozpatrzyć, czy warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa pozwalały na lokalizację gazociągu w pasie drogowym, a następnie czy to umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Tylko wystąpienie którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwiałoby wydanie decyzji pozytywnej dla strony skarżącej. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby w omówiony sposób organ oceniał wniosek Spółki. W odniesieniu do decyzji ZDP, w opinii strony skarżącej umieszczenie kabla w rurze osłonowej metodą przewiertu sterowanego w jezdni lub poboczu nie wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo użytkowania drogi. Rura osłonowa stosowana przy wykonywaniu przewiertu sterowanego jest zgodna z normami oraz standardami technicznymi i niczym nie odbiega od rury stosowanej przy wykonywaniu przepustów poprzecznych pod drogami. W związku powyższym swoimi działaniami, organ naruszył art. 7 i 8 oraz art. 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2024 r. sygn. akt SKO.Dr./4122/141/2024 utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Zarządu Powiatu Olkuskiego z dnia 4 marca 2024 r. nr ZD-2/661/IT/22.1/2024 w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację (umieszczenie) na wniosek [...] Spółka akcyjna z siedzibą w K. przyłącza elektroenergetycznego kablowego w pasie drogowym drogi powiatowej nr 1117K od drogi nr 1106K Cieślin-Zarzecze (dz. nr [...] K.) do dz. nr [...] w miejscowości K. Zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję, dopuściło się obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U 2024 poz. 320 dalej u.d.p.). Zgodnie z brzmieniem art. 39 ust. 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W 12 punktach zawarto katalog działań szczególnie zabronionych. Zasadą więc wynikającą z art. 39 ust. 1 udp jest zatem zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości, bądź też mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis jedynie przykładowo wskazuje rodzaje zabronionych w pasie drogowym działań, wymieniając wśród nich m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1 cyt. artykułu). W myśl art. 39 ust. 1a u.d.p. - przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Zatem przepis art. 39 ust. 1a u.d.p. uchyla generalny zakaz wynikający z art. 39 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zastrzegając jednak, że dokonywanie w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym jest możliwe, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Innymi słowy, możliwość zlokalizowania w pasie drogowym urządzenia służącego przesyłowi elektroenergetycznemu - jak w niniejszej sprawie - istnieje zawsze, chyba że tego rodzaju inwestycja naruszyłaby warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa. Prawną podstawę umieszczenia w pasie drogowym urządzenia niezwiązanego z drogą i jej zadaniami stanowi art. 39 ust. 3 u.d.p.. W przepisie tym ustawodawca sformułował wyjątek od zawartej w art. 39 ust. 1 pkt 1 zasady, stwierdzając, iż tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Na gruncie rozpoznawanej sprawy istotna jest jednak dalsza treść tego przepisu, która wskazuje, że właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. Sąd podkreśla, że możliwość zlokalizowania w pasie drogowym urządzenia służącego przesyłowi energii elektrycznej istnieje zawsze, chyba że tego rodzaju inwestycja naruszyłaby warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa. Zatem decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zlokalizowanie urządzenia w postaci linii elektroenergetycznej może być wydana wyłącznie w sytuacji, gdy ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Jak wynika z art. 39 ust. 1 i art. 40 udp zasadą jest, iż w pasie drogowym zabronione jest dokonywanie czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a samo zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Z przepisów powyższych, zestawionych z definicją pasa drogowego zawartą w art. 4 pkt 1 u.d.p. wynika, że w przestrzeni pasa drogowego, co do zasady nie powinno znajdować się nic, co nie wchodzi w jego skład (tj. droga, obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą). W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji niedostatecznie wykazały istnienie okoliczności wyłączających możliwość wydania decyzji pozytywnej dla strony skarżącej. Sąd uwzględnił bowiem przy tym to, że konstrukcja art. 39 ust. 3 u.d.p. wskazuje, że decyzje administracyjne wydawane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowane były konstytucyjne zasady legalizmu i równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle stosowanych przepisów prawa materialnego. Uznaniowość w tego typu sprawach nie może być więc wyrazem dowolności organu w podejmowaniu decyzji. Tymczasem organy nie wykazały niezbicie i przekonywująco aby umieszczenie w pasie drogowym linii elektroenergetycznej miało spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. A wprost przeciwnie. Jak wynika z decyzji organu I instancji oraz z pisma z dnia 4 kwietnia 2024r. przyczyną wydania decyzji odmownej był na negatywny wpływ na stan techniczny drogi oraz brak możliwości w przyszłości dokonania zmiany parametrów jezdni (tj. zmiany jej szerokości), wykonania jej odwodnienia (tj. budowy kanalizacji deszczowej) oraz fakt, że w tej sprawie wcześniej wydano już decyzję nr ZD-2/661/143/2023 z dnia 25 października 2023 r. zezwalająca na lokalizacje przyłącza kablowo -napowietrznego elektroenergetycznego w pasie drogowym drogi powiatowej nr 1117K do dz. [...] w miejscowości K. Organ I instancji wskazał, że inwestycje drogowe na tej drodze są konieczne, gdyż droga nr 1117K nie posiada właściwej nawierzchni asfaltowej oraz odpowiedniej szerokości jezdni, odwodnienia, które docelowo winno tam powstać, a proponowana lokalizacja przyłącza uniemożliwi przeprowadzenie przebudowy tej drogi z infrastrukturą towarzyszącą. Czyli przyczyną odmowy wydania decyzji pozytywnej jest planowana przebudowa drogi przy braku wskazania jakiegokolwiek terminu takiej inwestycji oraz fakt wydania decyzji zezwalająca na lokalizacje przyłącza kablowo -napowietrznego elektroenergetycznego w pasie drogowym drogi powiatowej nr 1117K do dz. [...] w miejscowości K. Przy czym podkreślić należy, ze strona skarżąca wskazał brak możliwości wykonania przyłącza kablowo – napowietrznego (decyzja 25.10.2025 znak ZD-2/661/IT/143/2023) Organ podniósł także, że taki przyłącze może powodować zapadnie się jezdni, pobocza, jaki i również w przypadku awarii dodatkowe zajęcia pasa drogowego, a co za tym idzie utrudnienia w ruchu drogowym oraz uniemożliwi przeprowadzenie przebudowy drogi z dostosowaniem szerokości jezdni do wymogów i przepisów techniczno budowlanych. Sąd wskazuje, że ewentualny remont oraz wydanie decyzji z dnia 25 października 2023 r. stanowi pozaustawową przesłankę odmowy wydania decyzji pozytywnej a ponadto podkreślenia wymaga, że nie można z góry zakładać, że wnioskowana lokalizacja linii elektroenergetycznej w pasie drogi spowoduje zagrożenia poprzez uszkodzenie pasa drogowego skutkujące zapadaniem się jezdni. W takim stanie rzeczy Sąd uznaje za w pełni uzasadnioną argumentację strony skarżącej zawartą w skardze i podziela zasadność zarzutów naruszenia prawa, jakie tam postawiono wobec braku dostatecznego i przekonywującego ustosunkowania się do okoliczności sprawy. Podnieść należy także, ze organy nie uwzględniły, że przewiert miał być wykonany metodą przewiertu sterowanego a więc z wykorzystaniem nowoczesnych technologii wykonania takich robót, które ograniczają inwazyjność wykonywanych robót, a odmawiając zezwolenia kierowały się przypuszczeniami, odnosząc się jedynie do potencjalnych ryzyk i abstrakcyjnych obaw nie popartych dowodami. Organy nie przedstawiły szczegółowej analizy powodów, z jakich umieszczenie linii elektroenergetycznej w pasie drogowym i w jego sąsiedztwie naruszałoby elementy techniczne drogi, doprowadziło do zmniejszenia wartości użytkowej drogi, Wskazać należy, że zawsze istnieje ryzyko lub potencjalna możliwość wystąpienia niepożądanych skutków inwestycji lokalizowanych w pasach drogowych. Podsumowując należy stwierdzić, że organy obu instancji nie zbadały dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie dokonały próby ustalenia czy formułowane obawy znajdują realne uzasadnienie, czy istnieją możliwości techniczne wykonania robót, tak by nie zagrażały one bezpieczeństwu i nie powodowały kolizji z istniejącą infrastrukturą drogową. Jak już zostało zaznaczone, decyzja wydawana w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p. ma charakter uznaniowy. Nie oznacza to jednak, że decyzja taka może być dowolna. Korzystanie z uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Przepis art. 7 k.p.a. nakłada na organ obowiązek uwzględnienia słusznego interesu strony. Zasadę tę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stosowano nie tylko do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego, lecz także odnoszono do treści rozstrzygnięcia, tj. do stosowania norm prawa materialnego. W fundamentalnym dla tej kwestii wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1981 r. o sygn. akt SA 820/81 stwierdzono, że organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany - zgodnie z zasadą z art. 7 k.p.a. - załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Przedstawiony pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowym, a orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni go podziela. Przy ponownym postępowaniu organ powinien - uwzględniając w pełnym zakresie ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku - dokonać rzetelnej analizy zaistniałego stanu faktycznego, a następnie dać jej wyraz w uzasadnieniu decyzji i - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - wskazać fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, oraz podać przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z tych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o przepisy art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).