III SA/Kr 1373/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 26 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 czerwca 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) w zw. z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym) uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...] 2014 r., znak: [...], o odmowie aktualizacji danych ewidencyjnych w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków obr. Z, jednostka ewidencyjna P, w zakresie odnoszącym się do zmiany przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...] na odcinku z działką ewidencyjną nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 30 września 2013 r. B. B. wystąpiła do organu I instancji o zmianę operatu ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu swojego żądania podała, że z wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że stanowiąca jej własność działka nr [...] ma powierzchnię 0, 1367 ha. Podniosła, że z pobieżnego sprawdzenia powierzchni tej działki z mapy ewidencyjnej wynika, że ww. działka ma powierzchnię o ok. połowę mniejszą niż to wynika z ewidencji. Twierdzi, że prawdopodobnie brakującą powierzchnię działki nr [...] na mapie zajmuje działka nr [...], nieuwidoczniona w ewidencji. W związku z tym, strona zawnioskowała o "usunięcie wskazanej niezgodności" poprzez wykreślenie z mapy ewidencyjnej działki nr [...] w taki sposób, aby obszar działki nr [...] zawarł się w granicach ewidencyjnych działki nr [...]. Do wniosku została załączona kopia aktu własności ziemi (AWZ) z dnia 24 czerwca 1977 r. Nr [...], wydanego przez Naczelnika Gminy B, na podstawie którego M. B. stała się właścicielką m.in. działki nr [...] (k. 2 akt administracyjnych). Pismem z dnia 25 listopada 2013 r. (k. 26 akt administracyjnych) Starosta, działając w oparciu o przepisy art. 22 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wezwał wnioskodawczynię do przedłożenia, w ciągu 7 dni od dnia doręczenia wezwania stosownego opracowania geodezyjno-kartograficznego, uzasadniającego żądaną zmianę danych ewidencyjnych. W odpowiedzi, M. B. działająca jako pełnomocnik B. B. złożyła w dniu 10 grudnia 2013 r. (k. 32 akt administracyjnych) do Starostwa Powiatowego pismo wraz z następującymi załącznikami: kopią poświadczonego notarialnie pełnomocnictwa udzielonego M. B. w dniu 28 maja 2001 r., kopią wyrysu z mapy ewidencyjnej i katastralnej, sporządzonej w październiku 1983 r.. zawiadomieniem Sądu Rejonowego z dnia 6 września 1999 r., informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach i lasach do celów podatkowych na 2009 r. W dniu [...] 2014 r. Starosta wydał decyzję, znak: [...], o odmowie aktualizacji danych ewidencyjnych zawartych w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków obr. Z. jednostka ewidencyjna P w zakresie zmiany przebiegu granic działki ewid. nr [...] na odcinku z działką ewid. nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że dokonał analizy zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji, przedłożonej przez wnioskodawczynię, jak będącą w zasobach geodezyjnych. Wskazał więc w szczególności, że w 1966 r. miał miejsce pomiar wsi Z dla celów związanych z zakładaniem klasyfikacji i ewidencji gruntów. Prace te wykonywało Wojewódzkie Biuro Geodezji i Urządzeń Rolnych, wykonując szkice polowe. Z ustaleń organu wynika, że granice nieruchomości oznaczonych wówczas jako parcele gr. o l. katastr.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] (tj. własności skarżącej), [...] oraz [...] (która to nie została ujęta wg twierdzeń wnioskodawczyni w części opisowej operatu ewidencji) zostały wykazane na szkicach polowych nr 8 i 13a. Z danych umieszczonych na tych szkicach wynika, że ustalone granice "wkreślone" zostały do mapy w okresie luty- marzec 1967 r. W 1968 r. założony został operat ewidencji gruntów i budynków obr. Z w skali 1: 2880 oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów, który wpisano do ewidencji w składnicy geodezyjnej w dniu 29 stycznia 1969 r. za nr ewid. [...]. Organ wskazał, że wyniki tej klasyfikacji zostały wyłożone do wglądu zainteresowanym w okresie od 21 maja 1968 r. do 31 maja 1968 r. Z danych "rejestru pomiarowo klasyfikacyjnego" wynika, że w pozycji 23, gdzie jako posiadacza wpisano F. B. s. J. i M., ujawniono działkę ewid. nr [...] o pow. 0, 1367 ha. Z kolei w poz. 218 tego z protokołu widnieje wpis, iż "ogłoszony stan przyjmuje bez zastrzeżeń, data, nieczytelny dzień maja 1968 r. i podpis H. B.". W tomie I Rejestru gruntów, założonego we wrześniu 1968 r. w jednostce rejestrowej nr [...] wpisana została działka ewid. nr [...] o pow. 0,1367 ha, której dane w zakresie oznaczenia zostały poprawione na dz. nr [...] jednak brak daty tej korekty. Przebieg granic tej działki (nr [...]) przedstawiono na mapie ewidencyjnej obr. Z w skali 1:2880. W rejestrze tym odnotowano też zmianę polegającą na odpisaniu tej nieruchomości do jednostki rejestrowej nr [...], gdzie jako właściciel figurowała M. B. Organ podniósł zatem, że analiza obejmująca graficzne porównanie przebiegu granic działki ewid. o nr [...], uwidoczniona na mapie ewidencyjnej (tzw. matrycy) wykazała, że jest on tożsamy z przebiegiem granic przedmiotowej nieruchomości, uwidocznionym na mapie uzupełniającej do założenia ewidencji o nr [...] w 1969 r. Dokonując jednakże porównania danych części kartograficznej i opisowej, posługując się starą nomenklaturą, katastru nieruchomości obr. Z w odniesieniu do działki nr [...] Starosta ustalił, że pole powierzchni tej działki – określane na 0,1367 ha – nie stanowi funkcji przebiegu granic tej działki, gdyż na podstawie bazy działek ewidencyjnych, stworzonej na potrzeby projektu LPIS (Land Parcel Identyfication System) – systemem identyfikacji i rejestracji działek rolnych, tworzony na potrzeby związane z unijnymi dopłatami dla rolników, który oparty jest na ortofotomapie (cyfrowej mapie stworzonej na podstawie zdjęć lotniczych i satelitarnych) oraz mapach kartograficznych. Informacje zbierane z map przez system informacji geograficznej są następnie przetwarzane w centralnej bazie danych. ustalono mianowicie, że pole powierzchni wynikające z przebiegu granic działki ewid. nr [...], jaki uwidoczniono w części kartograficznej, wynosi 0,0596 ha. Organ podjął próby ustalenia tych rozbieżności i dokonał analizy dokumentu w postaci "Protokołu obliczenia powierzchni parcel." Z niego wynika, że parcele katastralne, tutaj wymienił je, o łącznej powierzchni 0,7482 ha, w skład których wchodzi m. in parcela nr [...] (o pow. 0,1826 ha) utworzyły działki ewidencyjne o łącznej pow. 0,7482 ha, w tym działkę ewid. nr [...] o pow. 0,1367 ha. Nie znajduje to jednak swojego odzwierciedlenia na mapie uzupełniającej do założenia ewidencji w 1969 r. za nr [...], z której to wynika, że wymienione parcele katastralne oprócz wskazanych działek ewidencyjnych, w tym, dz. ewid. nr [...], utworzyły jeszcze jedną, która w mianowniku oznaczona została jako nr 2, ale licznik jej jest nieczytelny. Natomiast z mapy ewidencyjnej, jak i z wykazu zmian do Aktu Własności Ziemi (AWZ) wynika, że chodzi tu o działkę ewid. nr [...]. Działka ta nie została ujawniona w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków obr. Z. Dalej organ wskazał, że pola powierzchni wszystkich innych działek poza działką [...] z "Protokołu obliczenia powierzchni parcel" w zestawieniu z bazą danych systemu LPIS są zbliżone. Różnica natomiast w odniesieniu do działki [...] wynosi 0,0771 ha, zaś pole powierzchni działki ewid. [...] nie ujawnione w części opisowej, wg bazy danych LPIS wynosi 0, 0596 ha. Reasumując organ I instancji stwierdził zatem, że można domniemywać, że działka ewid. [...] o pow. 0,1367 ha zawiera w sobie obszar gruntu oznaczony w części kartograficznej jako [...]. Jednak materiał żródłowy nie wskazuje jednoznacznie, czy to w części opisowej pominięto działkę ewid. [...], czy też grunt ją stanowiący w części kartograficznej operatu działki nr [...] winien zostać włączony do działki ewid. nr [...]. Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie nie wykluczają możliwości aktualizacji przebiegu granic działki nr [...], jednakże podjęcie takich działań będzie możliwe po uzyskaniu dokumentacji mogącej stanowić podstawę wykazania przebiegu granic działki ewidencyjnej. Starosta poinformował jednocześnie, że na lata 2014-2015 zaplanowana jest modernizacja operatu ewidencyjnego na obszarze obrębu Z. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. B. Podkreśliła, że dalej twierdzi, że błędy zostały popełnione przez geodetów przeprowadzających aktualizację i trzeba ustalić jednoznacznie, które działki wchodzą w skład działki ewid nr [...] o pow. określonej jako: 0,1367 ha. Podejrzewa też, że H. B. podpisując w 1968 r. nie była zorientowana w "w mapie" i, że wszystko jest w porządku. Rozbieżności w powierzchniach trzeba zatem wyjaśnić biorąc pod uwagę "Protokół obliczenia powierzchni parcel", gdzie widnieje pow. jej działki 0,1367 ha. Jak to ujęła, " w polu działka ewid. nr [...] ma dobrą powierzchnię Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą, decyzją z dnia 26 czerwca 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...] 2014 r. znak [...] i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ II instancji zrekapitulował ustalenia postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ I instancji, po czym wskazał, że przebieg granic działki ewidencyjnej nr [...] jest zgodny z dokumentacją geodezyjną sporządzoną przy zakładaniu ewidencji gruntów obr. Z, nr ewidencyjny [...], natomiast w aktach sprawy brak dokumentacji z obliczenia powierzchni działek ewidencyjnych m.in.: nr [...] i nr [...], powstałej przy zakładaniu tej ewidencji. Z ustaleń Starosty wynika, że istnieje różnica pomiędzy powierzchnią działki ewidencyjnej nr [...] wynoszącą 0,0771 ha, wynikającą z obliczenia powierzchni tej działki zgodnie z przebiegiem jej granic na mapie ewidencyjnej a powierzchnią wykazaną w operacie ewidencji gruntów i budynków wynoszącą 0,1367 ha. Ustalenia te wskazują na występujące niezgodności w operacie ewidencji gruntów i budynków pomiędzy częścią graficzną i opisową. Powierzchnia działki wykazana w ewidencji gruntów powinna być tożsama z obliczeniem tej powierzchni wynikającej z przebiegu jej granic, przedstawionych na mapie. W ocenie organu odwoławczego, z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, wynika, że istniejące błędy w operacie ewidencji gruntów i budynków powstały w latach 1966-1969, podczas zakładania operatu ewidencji gruntów obr. Z. Z porównania dokumentów wynika, że granice przedmiotowej działki przedstawione na mapie podczas zakładania ewidencji są zgodne z aktualną mapą ewidencji gruntów, a wykazana powierzchnia działki wynosząca 1367 m2 jest równa powierzchni działki nr [...] wykazanej w ewidencji gruntów i budynków obr. Z. Powołując się na wyrok WSA w Lublinie z 15 maja 2012 r., sygn.. akt III SA/Lu 86/12, w którym sąd stwierdził, że "Dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków przez korygowanie błędów i omyłek nie jest wyłączone, jeżeli pozostaje to w zgodzie ze stanem prawnym, który ewidencja ma odzwierciedlać ,a nie tworzyć" organ odwoławczy stwierdził, że wyjaśnienie przyczyn tego rodzaju istniejących błędów w ewidencji gruntów i budynków - dotyczących przedstawienia granic i powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] oraz skorygowanie tych błędów - należy do zadań starosty. Wskazując na fakt naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a., WINGK stwierdził, że w ponownym rozpoznaniu Starosta zgromadzi dodatkowy materiał dowodowy, ustali szczegółowo stan faktyczny, a w razie potrzeby rozważy, czy nie zachodzi konieczność wykonania stosownego opracowania, o którym mowa w § 46 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Skargę na powyższą decyzję wniosła do WSA w Krakowie B. B., podnosząc, że nie zgadza się, aby decyzję dotyczącą jej sprawy podejmował Starosta, który jest nastawiony do niej negatywnie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona kontrola legalności wydanej w tej sprawie decyzji według wyżej wskazanych kryteriów, wykazała, że odpowiada ona prawu. Podkreślić należy, że ewidencja gruntów i budynków, jak stanowi art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t., jedn., Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz.1287 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym, zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, których zadaniem jest, stosownie do § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454, zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków), utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że w przypadku stwierdzenia, że ewidencja gruntów i budynków stała się nieaktualna organy administracji geodezyjnej i kartograficznej zobowiązane są podjąć działania niezbędne do jej zaktualizowania. W toku postępowania prowadzonego w tym przedmiocie organy geodezyjne kierują się także podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, a więc powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), zapewnić czynny udział stronom w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.) oraz prawidłowo uzasadnić wydane rozstrzygnięcie (art. 107 § 3 k.p.a.). Art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter przedmiotowy lub podmiotowy. W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1). Informacje podmiotowe (art. 20 ust. 2 pkt 1) dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Powyższe informacje o gruntach, budynkach i lokalach (zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe) zawiera tzw. operat ewidencyjny, którego zawartość określa art. 24 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian reguluje rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji, jak to już zaznaczono, jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 ww. rozporządzenia). Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1 ww. rozporządzenia). Z urzędu wprowadza się zatem zmiany wynikające z: - prawomocnych orzeczeń sądowych, - aktów notarialnych, - ostatecznych decyzji administracyjnych, - aktów normatywnych, - opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych, - dokumentacji architektoniczno – budowlanej, gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, - ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów (§ 46 ust. 1 ww. rozporządzenia). Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych może nastąpić w dwojakim trybie. Albo w trybie czynności materialno - technicznej, w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany (art. 22 ust. 2 i 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków), o czym organ tylko zawiadamia (§ 49 ust. 1), albo w drodze decyzji (§ 47 ust. 3 ww. rozporządzenia). Ten drugi tryb ma miejsce wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się aktem administracyjnym - decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając jako organ odwoławczy, wydał zgodną z prawem decyzję uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2) w celu podziału nieruchomości, 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że przyjęcie dokumentacji geodezyjno-kartograficznej do państwowego zasobu, nie zwalnia organów prowadzących ewidencję gruntów od oceny tej dokumentacji jako środka dowodowego - materiału źródłowego - mającego stanowić podstawę wprowadzenia zmiany. W szczególności organ prowadzący ewidencję obowiązany jest ocenić, czy przedłożony dokument geodezyjno-kartograficzny - przyjęty do zasobu - jest wystarczający jako podstawa do wprowadzenia zmian z uwagi na ich przedmiot (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 119/08). Skoro w rozpoznawanej sprawie z ustaleń Starosty wynika, że istnieje różnica pomiędzy powierzchnią działki ewidencyjnej nr [...] wynoszącą 0,0771 ha, wynikająca z obliczenia powierzchni tej działki zgodnie z przebiegiem jej granic na mapie ewidencyjnej a powierzchnią wykazaną w operacie ewidencji gruntów i budynków wynoszącą 0,1367 ha, a przebieg granic działki ewidencyjnej nr [...] jest zgodny z dokumentacją geodezyjną sporządzoną przy zakładaniu ewidencji gruntów obr. Z, nr ewidencyjny [...], to trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że ustalenia te wskazują na występujące niezgodności w operacie ewidencji gruntów i budynków pomiędzy częścią graficzną i opisową. Wskazać należy, że zgodnie z definicją działki ewidencyjnej, zawartą w § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, jest to ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Powierzchnia - tzw. pole powierzchni działki ewidencyjnej w świetle § 61 i 62 tego rozporządzenia - jest więc funkcją przebiegu jej granic a nie odwrotnie. Stąd ewentualne rozbieżności powierzchni są wtórne względem kwestii prawidłowości przebiegu granic ewidencyjnych. Wobec powyższego, jeżeli w tym konkretnym przypadku istnieją błędy w obliczeniu powierzchni przedmiotowej działki, to zasadne jest w ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego, że w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest dokumentacji z obliczenia powierzchni działek ewidencyjnych m.in.: nr [...] i nr [...], powstałej przy zakładaniu tej ewidencji, niezbędnym było wydanie decyzji kasacyjnej. Stosownie bowiem do treści art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy jest władny wydać tego rodzaju rozstrzygnięcie, gdy kwestionowana w toku instancji decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie trzeba więc zbytnio uzasadniać prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, a jedynie należy wskazać ponownie, że skoro powierzchnia działki wykazana w ewidencji gruntów powinna być tożsama z obliczeniem tej powierzchni wynikającej z przebiegu jej granic, przedstawionych na mapie, a brak jest w aktach obliczeń powierzchni przy istniejącej różnicy w jej wielkości pomiędzy obliczeniem jej zgodnie z przebiegiem granic na mapie ewidencyjnej, a wielkością powierzchni wskazaną w operacie ewidencyjnym, to niewątpliwie wyjaśnienie tych różnic nie tylko, że jest konieczne, ale i ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wydał więc zgodne z prawem rozstrzygnięcie w ramach swoich kompetencji, przyznanych mu art. 138 k.p.a. Rozstrzygnięcie to, jak się wydaje, powinno być też zgodne z oczekiwaniem skarżącej. Skarżącej niewątpliwie przecież zależało na wyjaśnieniu różnić w powierzchni przedmiotowej działki, i przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, na dokonaniu przez organ aktualizacji w tym zakresie operatu ewidencji gruntów i budynków. W sytuacji, gdy nie dokonał tego, zgodnie z wymogami art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. organ I instancji – Starosta – trafnie postąpił organ odwoławczy uchylając jego decyzję i przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując przy tym, jak tego wymaga art. 138 § 2 in fine okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nie był natomiast możliwy do zrealizowania postulat skarżącej, nie przekazywania sprawy Staroście do ponownego rozpatrzenia, tylko z tego względu, że organ ten, jak to ujęła, jest do niej negatywnie nastawiony. Skarżąca poza tym, ani nie podnosiła, ani też nie wykazała, że z jakiś względów pracownik, czy też pracownicy tego organu lub osoba piastująca funkcję organu podlegaliby ewentualnemu wyłączeniu na zasadach wskazanych w art. 24 i 25 k.p.a. Podkreślić jednak należy, że powody wyłączenia muszą być jednak bardzo rygorystycznie oceniane i nie mogą być to tylko przeświadczenia strony postepowania, lecz konkretne, wskazane w ww. przepisach powody wyłączenia. Z powyższych przyczyn skarga nie mogła zatem odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.