III SA/Kr 1377/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T. G. o przyznanie kosztów zastępstwa z urzędu w sprawie ze skargi J. M. i A. Ż. o wznowienie postępowania postanawia: oddalić wniosek. Po odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi J. M. i A. Ż. o wznowienie postępowania (k. 28) postanowieniem z dnia 15 maja 2013 r. ustanowiono dla nich radcę prawnego (k. 83), którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenasa T. G. (k. 98). W dniu 10 września 2013 r. do tutejszego sądu wpłynęło sporządzone przez rzeczonego radcę prawnego pismo zatytułowane "Cofniecie skargi" (k. 104). Do pisma załączono odpis przedstawionej skarżącym "Opinii prawnej w przedmiocie zasadności skargi o wznowienie postępowania w postępowaniu przed Wojewódzkim sądem Administracyjnym w Krakowie o sygn. akt. III SA/Kr 1377/12" (k. 105 i k. 106). Zarządzeniem z dnia 11 października 2013 zwrócono się do pełnomocnika skarżących o podanie czy podtrzymuje wniosek o cofnięcie skargi w związku z jej odrzuceniem prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 20 grudnia 2012 r. (k. 107). W odpowiedzi na to wezwanie radca prawny T. G. w piśmie datowanym na dzień 28 października 2013 r. poinformował Sąd, że jego pismo zawierające cofnięcie skargi wynikało z omyłkowego potraktowania pisma skarżących - wniesionych po wydaniu postanowienia Sądu z 20 grudnia 2012 r. – jako zawierających skargę o wznowienie postępowania. W zakresie zatem cofnięcia skargi modyfikuje on wyrażone tam stanowisko stwierdzając brak podstaw do podjęcia dalszych czynności w wyżej wymienionej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Jednocześnie podtrzymuje swój wcześniejszy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że kosztów tych nie otrzymał ani w całości ani w części. Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi rodzaj czynności i wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18. W przepisie tym przewidziano wynagrodzenie dla radcy prawnego ustanowionego z urzędu za czynności podjęte przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji (ust. 2 pkt. 1 cyt. rozporządzenia) a w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (ust. 2 pkt. 2 lit. a cyt. rozporządzenia), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (ust. 2 pkt. 2 lit. b cyt. rozporządzenia), za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (ust. 2 pkt. 2 lit. c cyt. rozporządzenia), w postępowaniu zażaleniowym (ust. 2 pkt. 2 lit. d cyt. rozporządzenia). Odnosząc te uwagi do realiów niniejszej sprawy zacząć należy od tego, że w jej realiach radca prawny z uwagi na wyznaczenie go do roli pełnomocnika z urzędu po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowienia o odrzuceniu skargi nie mógł podjąć jakichkolwiek czynności w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji po prostu dlatego, że postanowienie to zakończyło postępowanie w instancji. Samo zaś poświęcenie czasu przez radcę prawnego na opracowanie pisma o cofnięciu skargi (k. 104) także nie może stanowić samo w sobie wystarczającej podstawy do przyznania wynagrodzenia ze środków budżetowych Skarbu Państwa. W sytuacji bowiem gdy taka pomoc dawała stronie jedynie złudzenie skuteczności (por.: zarządzenie z dnia 11.10.2013 r. k. 107) to w takich warunkach trudno wywodzić że wyznaczony radca prawny faktycznie udzielił skarżącym pomocy prawnej. Ponieważ zaś przyznawanie wynagrodzenie obciąża Skarb Państwa, więc sąd dysponując środkami publicznymi odpowiada za "zasadność i legalność ich wydatkowania". (por. B. Dauter w: S. Babiarz i inni, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Wyd. LexisNexis 2007, s. 317). Orzekający podziela w tym względzie stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniach: z 16 marca 2000 r. (I PZ 86/99) i z 10 grudnia 2001 r. (I PKN 248/01, OSNAP z 2002 r. Nr 9, poz. 5) oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt. II FZ 143/10 że art. 250 ppsa nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika. Co się natomiast tyczy sporządzonej przez radcę prawnego i przedstawionej skarżącym "Opinii prawnej w przedmiocie zasadności skargi o wznowienie postępowania w postepowaniu przed Wojewódzkim sądem Administracyjnym w Krakowie o sygn. akt. III SA/Kr 1377/12" (k. 105 i k. 106) to podnieść należy, że opinia taka nie została wymieniona w żadnym przepisie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu". Przepis §18 (ust. 2 pkt. 2 lit. b cyt. rozporządzenia) wymienia bowiem jedynie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Uwzględniając jednocześnie fakt, że autor opinii jest profesjonalnym pełnomocnikiem trudniącym się zawodowo tego rodzaju czynnościami niedopuszczalnym było nadawanie z urzędu złożonemu pismu charakteru i treści których w istocie jest ono pozbawione. Potwierdzeniem takiej sytuacji jest zresztą wyjaśnienie samego radcy prawnego zawarte w piśmie z dnia 28 października 2013 r. gdzie powołując się na swoje stanowisko zawarte w przedmiotowej opinii w sposób stanowczy stwierdza "brak podstaw do podjęcia dalszych czynności w wyżej wymienionej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie". Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 250 ppsa w związku z art. 258 §2 pkt. 8 ppsa.