III SA/Kr 1377/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. B. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. G. na postanowienie Wojewody z dnia 2 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla skarżącego adwokat (k. 35), wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenasa A. B. (k. 49) w skierowanym do tutejszego sądu piśmie z dnia 8 lutego 2014 r. zawiadomił, że w sprawie brak jest uzasadnionych przesłanek do wniesienia zwyczajnego lub nadzwyczajnego środka zaskarżenia od postanowienia tutejszego Sądu o odrzuceniu skargi z dnia 29 listopada 2013. W związku z tym wnosi o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej według norm przepisanych. Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi rozwiązaniami przyjętymi w §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Skoro zatem w realiach rozstrzyganego przypadku adwokat nie złożył takiego oświadczenia, bo nie ma go w treści jego pisma gdzie sformułował li tylko osnowę wniosku o przyznanie kosztów to nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność jego oddalenia. W szczególności brak było podstaw, aby wzywać adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze. Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z osnowy wniosku "o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych". Pomijając bowiem, że wniosek pochodzi od profesjonalisty, nie można jednak tracić z pola widzenia, że działanie takie prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione. Na koniec i niezależnie od wszystkiego co zostało do tej pory powiedziane podnieść także należy, iż adwokat nie wykazał aby sporządzoną przez siebie opinię przekazał skarżącemu. Przypomnieć zaś należy, że przy opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej charakterystyczne jest to, że adresatem tej czynności jest strona, a nie sąd (por. uzasadnienie postanowienia NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 93). Z tych wszystkich przyczyn orzeczono więc jak w sentencji.