III SA/Kr 1382/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. B. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. P. i A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntu postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu K. B. wykonującemu zawód w "[...]" przy ul. B w K, kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Ustanowiony dla strony radca prawny (k. 280), wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenasa K. B. (k. 347) sporządził i wniósł skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku w treści której sformułował m.in. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz skarżącej z urzędu (k. 355). Zapewnił także stronie reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 12 czerwca 2015 r. a jego substytut zaznaczył do protokołu iż koszty pomocy nie zostały opłacone ani w całości ani w części (k. 503) Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1834/14 oddalił skargę kasacyjną strony bez orzekania o wynagrodzeniu dla wyznaczonego radcy prawnego za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można dopuścić, że oświadczenie takie zostało złożone. W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. a) opłata w wysokości 240 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 100% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.