III SA/Kr 1385/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [....], po rozpatrzeniu odwołania K. Ś. od zaświadczenia wydanego przez Dyrektora MOPS z dnia [....] 2014 r. nr [....], postanowiło o niedopuszczalności odwołania, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że K. Ś. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo, w którym wniósł odwołanie od "decyzji nr [.....]" z dnia [....] 2014 r. Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. A zatem w sytuacji, gdy nie ma przedmiotu zaskarżenia - to znaczy gdy w obrocie prawnym nie ma decyzji administracyjnej, nie ma możliwości wniesienia odwołania, bowiem odwołanie jest środkiem prawnym, którego zadaniem jest spowodowanie zmiany lub uchylenia aktu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał zaświadczenie z dnia [....] 2014 r. nr [....] o treści żądanej przez K. Ś. Nie została wydana natomiast decyzja administracyjna o powyższej sygnaturze. Nie ma zatem przedmiotu zaskarżenia, a w tej sytuacji nie ma możliwości wniesienia odwołania. K. Ś. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucił Kolegium naruszenie prawa do obrony przez nie uwzględnienie przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, naruszenie art. 145 przez nieprzyznanie profesjonalnego adwokata, którego SKO jak i MOPS mu odmówiło związku z nowymi okolicznościami. Stwierdził, że decyzje wydane przez MOPS w jego sprawie naruszały Konstytucję - art. 9, 67, 68 i ustawę o pomocy społecznej - art. 2, 3 ust. 1 art. 5, 7 ust. 1, 3, 4, 5, 6 art. 8 pkt. 1, 3 ust. 3 pkt. 1, 3 art. 16 ust. 2 art. 19, ust. 13 art. 24 36. ust. 2. pkt. n, q. art. 37 ust. 13, ust. 1 art. 39, ust. 2 art. 100 ust. 1. Skarżący wniósł o uchylenie, stwierdzenie nieważności decyzji wydanych z naruszeniem prawa oraz stwierdzenie, że decyzje naruszają Konstytucję RP i ustawę o pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji lub postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. W sprawie przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 oraz 141 § 1 K.p.a. stwierdzające niedopuszczalność "odwołania" skarżącego od zaświadczenia wydanego przez Dyrektora MOPS z dnia [....] 2014 r. nr [....]. Skarżący w piśmie z dnia 14 marca 2014 r. w tym samym dniu złożonym w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej Filia nr [....] w K. zatytułowanym "Odwołanie od decyzji", wśród 135 pozycji wskazał m.in. nr [.....], które to pismo zostało następnie przekazane przez organ I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako odwołanie od "decyzji nr [....]" z dnia [....] 2014 r. Bezspornym w sprawie jest, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wydał na prośbę K. Ś. zaświadczenie z dnia [....] 2014 r. nr [....] o treści przez niego żądanej zaświadczające, że K. Ś. w okresie od 2.07.2012 r. do 31.12.2012 r. nie przysługiwał zasiłek stały ani okresowy Nie została wydana natomiast decyzja administracyjna o powyższej sygnaturze. Wydawanie zaświadczeń uregulowane zostało w dziale VII k.p.a. w art. 217-220 K.p.a. Postępowanie w sprawach zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 K.p.a. Ma ono charakter uproszczony i odformalizowany. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na wniosek osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 K.p.a.). Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się wydaniem zaświadczenia, które potwierdza określone fakty lub stan prawny, postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia bądź postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Jak stanowi art. 219 K.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia bądź na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej osobę ubiegającą się o to zaświadczenie. Nie przysługuje ono zatem na wydane przez organ zaświadczenie. Jeżeli strona nie zgadza się z treścią wydanego przez organ zaświadczenia powinna złożyć wniosek o wydanie zaświadczenia o określonej treści, i dopiero w przypadku wydania przez organ postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia takiej treści, będzie jej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia z uwagi na uproszczony charakter tego postępowania ustawodawca nie przewidział wydawania decyzji administracyjnych i środków zaskarżenia w postaci odwołania. W tej sytuacji pismo skarżącego, które organ uznał za odwołanie od "decyzji nr [....]" z dnia [.....] 2014 r., ponieważ nie została wydana w tym dniu i o takim numerze decyzja, powinno zostać potraktowane jako zażalenie na zaświadczenie z dnia [....] 2014 r. nr [....]. O charakterze pisma decyduje jego rzeczywista treść, a nie nazwa. Każde pismo strony, z którego wynika wola dalszego czy ponownego rozpatrzenia jej sprawy, powinno być przez organ potraktowane jako pismo uruchamiające dalszy dopuszczalny prawnie etap kolejnego rozpatrywania tej sprawy przez inny organ lub sąd. Wystarczy, gdy z treści pisma wynika, że dotychczasowe załatwienie sprawy nie satysfakcjonuje strony. Jednakże zdaniem sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał niedopuszczalność zażalenia. Skoro bowiem w postępowaniu o wydanie zaświadczenia przepisy nie przewidują możliwości wniesienia takiego środka zaskarżenia należało uznać wniesiony środek zaskarżenia jako niedopuszczalny. Zgodnie, bowiem z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W myśl zaś art. 144 K.p.a., w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 (Zażalenia) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Organ odwoławczy, do którego wpłynęło zażalenie miał w pierwszym rzędzie obowiązek podjąć czynności w celu ustalenia, czy jest ono dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Ponieważ kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na wydane zaświadczenie o treści żądanej przez wnioskodawcę, zażalenie wniesione przez skarżącego na takie zaświadczenie, organ odwoławczy prawidłowo ocenił jako niedopuszczalne. Wadliwość potraktowania przez organ zażalenia jako odwołanie od nieistniejącej decyzji należy uznać za naruszenie przepisów postępowania, które nie mogło mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.